Βυθός

Fog

2012-03-03T16:38:00.001+02:00

Στο facebook έχει ένα παιχνίδι βασισμένο στο The Vampire Diaries. Στην ουσία το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να βρίσκεις αντικείμενα καλυμμένα στην ομίχλη. Κάθε τρία λεπτά παίρνεις και από ένα στάμινα το οποίο σου χρειάζεται για να κλικάρεις στην ομίχλη. Καλό παιχνιδάκι, έχει φάση. Από την άλλη βέβαια ποιος θέλει να κλικάρει μονάχα την ομίχλη για να δει τι θα βρει από κάτω; Εγώ. Έχει ωραία αντικείμενα και καλούτσικη πλοκή. Ντάξει, δεν είναι βασισμένο και σε θεατρικό του Τσέχωβ, αλλά υποθέτω θα επιβιώσω όπως πάντα ρε, δεν μας σκιάζει φοβέρα καμιά!

Οι μέρες μου περνάνε κάπως περίεργα, θολά. Από την μία είναι η βαριά συνειδητοποίηση πως έχω περισσότερους φίλους από πιο χαρούμενα άτομα από μένα, κάτι το οποίο είναι ειρωνικό και σχετικά... με κάνει να θέλω να χτυπήσω κάτι. Από την άλλη, η οικογένειά μου διαλύεται και δεν ξέρω πως να το χειριστώ. Δεν έχω καν το ενδιαφέρον να ασχοληθώ με ένα καμμένο χαρτί. Η σχολή πηγαίνει θαυμάσια. Όπως προείπα, εκεί βλέπω ψύγματα του ανθρώπου που μπορώ να γίνω, και αυτό μου αρέσει. Από την άλλη, όταν γυρίζω στο οικογενειακό μου περιβάλλον νιώθω υπό του μηδέν. Νιώθω μισάνθρωπος, με όλη τη σημασία της λέξης. Προσπαθώ να μείνω όσο πιο αποστασιοποιημένη γίνεται από το οικογενειακό γίγνεσθαι μένοντας σε φίλους, γυρνώντας σπίτι μόνο για ένα πιάτο φαΐ και ύπνο, βγαίνοντας έξω, και, όταν βρίσκομαι μέσα, διαβάζοντας βιβλία, ακούγοντας νέα μουσική σερφάροντας το διαδίκτυο ή βλέποντας ταινίες.

Επί τη ευκαιρία, πέρασα ένα επικό τετραήμερο, Παρασκευή ως Δευτέρα, μέσα στο οποίο 5 άτομα μέναμε σε ένα δυάρι και το πρόγραμμά μας ήταν κάτι περίπου σε "μπουγάτσα, καφές, σουβλάκι, βόλτα, ποτό, άφτερ, άφτερ 2, άφτερ 3" και πάει λέγοντας. Για μένα ήταν κάτι ανάμεσα σε απόλυτη ευδαιμονία και κατάθλιψη. Δεν ξέρω γιατί, οπότε μη με ρωτήσετε. Ίσως να πάσχω από διπολική διαταραχή.

Εκτός αυτών, συνειδητοποίησα πως κάποιος είναι πραγματικά φίλος σου όταν δεν σε ενδιαφέρει που έχει και άλλους κολλητούς, αλλά μονάχα σε ενδιαφέρει που τα βρήκατε. Και επιστρέφετε ακριβώς εκεί από όπου είχατε σταματήσει. Επιπλέον, υπόσχομαι πως θα βρω την άκρη, και τέλος οι μαλακίες. Θα έρθει μία μέρα που θα βλέπω τον ήλιο και δεν θα κοιτάω το αντίθετο του σκοταδιού, αλλά τον ήλιο και τίποτα παραπάνω.

Όσο για το άλλο θέμα... δεν έχω αρκετή στάμινα για να δω τι υπάρχει κάτω από την ομίχλη. Ή μάλλον ξέρω τι έχει. Θα πατήσω όμως την σωστή;

Κοιτώ τα χέρια μου γεμάτη ερωτήσεις.

Now and then I think of when we were together
Like when you said you felt so happy you could die
Told myself that you were right for me
But felt so lonely in your company
But that was love and it's an ache I still remember

You can get addicted to a certain kind of sadness
Like resignation to the end
Always the end
So when we found that we could not make sense
Well you said that we would still be friends
But I'll admit that I was glad that it was over

But you didn't have to cut me off
Make out like it never happened
And that we were nothing
And I don't even need your love
But you treat me like a stranger
And that feels so rough
You didn't have to stoop so low
Have your friends collect your records
And then change your number
I guess that I don't need that though
Now you're just somebody that I used to know

Now and then I think of all the times you screwed me over
But had me believing it was always something that I'd done
And I don't wanna live that way
Reading into every word you say
You said that you could let it go
And I wouldn't catch you hung up on somebody that you used to know...

But you didn't have to cut me off
Make out like it never happened
And that we were nothing
And I don't even need your love
But you treat me like a stranger
And that feels so rough
You didn't have to stoop so low
Have your friends collect your records
And then change your number
I guess that I don't need that though
Now you're just somebody that I used to know

I used to know
That I used to know

Somebody...

Θέλω.

2012-01-10T00:31:00.004+02:00

Θέλω να κοιμάμαι.
Θέλω να μην σπαταλήσω ξανά λεπτό στον ύπνο. Θέλω να μάθω τα πάντα γιατί η γνώση είναι δύναμη και θέλω να μην ξέρω τίποτα γιατί η γνώση είναι βάρος. Θέλω να γνωρίσω νέο κόσμο και θέλω να μην ξέρω κανέναν. Θέλω να βγω έξω να δω και θέλω να μείνω μέσα να μη δω το φως του ηλίου. Θέλω να με μάθεις από την καλή και από την ανάποδη και τρέμω στην σκέψη να σου δείξω κάτι, γιατί πως θα μπορούσα να επιτρέψω κάτι τέτοιο.
Θέλω να με μάθεις. Θέλω να μην σου δείξω.
Θέλω να αγαπήσω και να αγαπηθώ. Θέλω να μην τολμήσει κανείς να με αγγίξει γιατί δεν αξίζω σε κανέναν, και γιατί αξίζω και δεν κάνει, ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ να σε μυρίσω, θέλω να σε καταλάβω αλλά αν το κάνω θα καταστραφείς, και θέλω να σε καταλάβω για να σε καταστρέψω γιατί μπορώ και θέλω εξουσία γιατί νιώθω μεθυσμένη, και δεν θέλω εξουσία γιατί σε λάθος χέρια δεν πρέπει να είναι και δεν θέλω εξουσία γιατί θέλω να είμαι συνηθισμένη και δεν θέλω να είμαι συνηθισμένη γιατί θέλω να είμαι ξεχωριστή και θέλω να είμαι ξεχωριστή και μοναδική και τέλεια αλλά αυτό είναι μεγάλο φορτίο και βαρέθηκα να προσδοκείς από μένα και βαρέθηκα να προσδοκώ από μένα.
Θέλω να μυρίσω τον κόσμο και δεν θέλω να ξαναβγώ από το σπίτι μου και θέλω να είμαι εξωστρεφής και να είμαι εσωστρεφής αλλά να μην μπορώ να διαλέξω γιατί έτσι είμαι και θέλω να αλλάξω αλλά να μην μπορώ γιατί δεν μπορώ να αλλάξω και μετά από χρόνια αυτοτιμωρίας να συνειδητοποιώ πως αλλάζω αλλά όχι όπως περίμενα και να νιώθω καλά με αυτό και να νιώθω άσχημα και να νιώθω τα πάντα και να νιώθω μηδέν και να νομίζω πως έχω το σύμπαν στις άκρες των δαχτύλων μου και να μην έχω τίποτα στην πραγματικότητα, πως θα μπορούσα ποτέ να έχω και στο τέλος να καταλαβαίνω πως μπορώ να κάνω τα πάντα γιατί μπορώ και να μην μπορώ γιατί αν επιτύχω δεν θα έχω στόχο, ποτέ δεν είχα, πάντα είχα, ήσουν εσύ, ήταν τα πάντα και να νομίζω πως είμαι κάποια ενώ δεν είμαι τίποτα.
Και να θέλω να μάθω 10 διαφορετικές γλώσσες που δεν θα μιλήσω ποτέ αλλά να με φαντάζομαι να τις μιλώ, και να πάω στο Λονδίνο και στο Παρίσι και στη Φλωρεντία και στη Βαρκελώνη και στο Βερολίνο και στη Νέα Υόρκη και στο Λος Άντζελες και να λέω πως το Λονδίνο είναι το σπίτι μου και να λέω πως η Φλωρεντία είναι το σπίτι μου και να είμαι πάντα ανήσυχη και να λέω πως επιτέλους ριζώνω και να μην μπορώ να ριζώσω ποτέ γιατί πως θα ριζώσω, ποτέ μου δεν ρίζωσα και να νομίζω πως είμαι καλά ενώ είμαι χάλια, και ποτέ να μην φτάνω αρκετά βαθιά για να πιάσω άμμο στα μικρά χεράκια μου και να μην αντέχω τον κόσμο αλλά να μην μπορώ πια μόνη και να μάθω κάθε άθλημα και να μάθω κάθε τέχνη και να γίνω ένα με αυτήν και να φτάσω την θέωση και να γίνω μάγισσα και να γίνω κάποια και να γίνω τα πάντα και να μην γίνω τίποτα γιατί έτσι πρέπει για μένα και να με αγαπώ εγωιστικά και να με μισώ και να με απογειώνω και να μην με αντέχω και να γυρνάω γύρω από τον εαυτό μου μέχρι να ξεράσω και να παρομοιάζω προβλήματα μαθηματικών και χημικές εξισώσεις και νόμους φυσικής με τα προβλήματά μου για να κάνω τα πράγματα καλύτερα γιατί ποιος δεν χρειάζεται λίγη σοκολάτα και να προσπαθώ να με καταλάβω και να με καταλαβαίνω και να νομίζω ότι με ξέρω και να είμαι τόσο αστοιχείωτη που αν με ήξερα θα γελούσα μαζί μου και να νομίζω πως δεν μπορώ να αγαπήσω γιατί άτομα σαν εμένα ποτέ δεν θα μπορούσαν γιατί είμαι καταραμένη και γιατί είμαι τέλεια και γιατί είμαι ένα σκουπίδι και γιατί μπορώ αλλά δεν μπορώ και να φάσκω και να αντιφάσκω και να ζωγραφίσω και να σπουδάσω και να μην σπουδάσω και να κάνω φίλους γιατί δεν πάει άλλο και να νιώθω πάλι μόνη, και να μην κάνω τίποτα και να νιώθω ένοχη και να πανικοβάλλομαι για το μέλλον και να νιώθω αβοήθητη, και να μην διαβάζω αυτά που πρέπει αλλά αυτά που θέλω και να βαριέμαι αυτά που θέλω και να με πιάνει εμμονή και να ενθουσιάζομαι και να νομίζω πως βρήκα αυτό που έψαχνα και να νιώθω πλήρης και να απογοητεύομαι και να με πειράζω ειρωνικά γιατί ποτέ δεν θα βρω τίποτα, πως θα μπορούσα ποτέ να βρω. Και να ικανοποιούμαι με όσα έχω και να τα πετάω όλα και να θέλω άλλα και να θέλω τα πάντα γιατί μπορώ να τα ζητήσω, μπορώ να τα έχω, μπορώ να τα απαιτήσω και να θέλω να σε σκοτώσω και να μην αντέχω που υπάρχεις και να θέλω να σε σπάσω στο ξύλο και να σε αγαπώ καταβάθος γιατί ποτέ δεν σε χρειάστηκα περισσότερο αλλά ποτέ δεν ήρθες και να έρθεις κάποια στιγμή αλλά τότε να είναι αργά και να μπλέκω σε μοτίβα συμπεριφορών και σε κυκλοθυμίες και ποτέ τίποτα να μην είναι αρκετό και να θέλω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο και να θέλω να ζήσω πολύ και να θέλω να ζήσω λίγο και να θέλω να μη ζήσω καθόλου γιατί δεν αντέχω, δεν μου αξίζει, είναι βάρος απίστευτο έστω και μία ανάσα και να θέλω να είσαι πάντα εκεί και να θέλω να μην σε ξαναδώ γιατί δεν σε αντέχω γαμώ την Παναγία μου, ποτέ δεν σε άντεξα, ποτέ δεν άντεξα κανέναν και ποτέ δεν πρόκειται, και να αντέχω τους πάντες και να τους καταλαβαίνω και να τους πονώ και να τους δικαιολογώ και να μην έχω κανένα ηθικό φράγμα απέναντί τους και να θέλω να είμαστε όσο κοντά γίνεται να είναι δύο άνθρωποι και ακόμα παραπάνω και να μην μπορώ γιατί ζητάω πολλά, γιατί είμαι άπληστη αλλά μπορώ και θέλω κιάλλοκιάλλοκιάλλοκιάλλοκιάλλο και δεν ντρέπομαι που θέλω το αίμα σου και την ουσία σου και να νιώθω ανασφαλής να στο ζητήσω γιατί δεν προσδοκώ να καταλάβεις την δίψα μου. Και να θέλω να κάνω σεξ για το υπόλοιπο της ζωής μου και να μην θελήσω να ξανακούσω αυτή την λέξη γιατί είναι καταδικαστέα και να είμαι ελεύθερη και να είμαι άνετη και να είμαι πουριτανή και να είμαι ανοιχτόμυαλη και να φοράω παρωπίδες και να μου επιτρέπω πράγματα και να μην μου επιτρέπω και να νομίζω πως μπορώ να πετάξω και να το προσπαθώ αλλά ξέρω πως τα πουλιά δεν θα μπορούσαν ποτέ να πετάξουν αν είχαν το βάρος των λέξεων και να νομίζω πως μπορώ να αψηφήσω την βαρύτητα και να σπάω το σώμα μου και οι απολήξεις των νεύρων μου να μου υπενθυμίζουν την ηλιθιότητά μου για το υπόλοιπο της ζωής μου και να θέλω εκδίκηση και να μην μπορώ να την πάρω γιατί "είμαι καλύτερη από αυτό" και να σε θέλω και να μην σε αντέχω και να θέλω να κοιμηθείς μέσα μου γιατί είμαστε τόσο κοντά και να φοβάμαι και να νιώθω αήττητη γιατί είμαι, γιατί πάντα ήμουν και να είμαι χάλια και να είμαι καλά και να είμαι ολόμαυρη και επικίνδυνη και να λάμπω σαν το πρωινό άστρο και να είμαι μικρή, μεγάλη, καλή, κακιά, άσπρο, μαύρο, με χρώμα ή χωρίς, άσχημη, όμορφη, έξυπνη, χαζή, υπέροχη, τέλεια και να είσαι εκεί και να μην είσαι γιατί ό, τι γίνεται στην ζωή μου είναι επιλογή μου και δεν μπορείς να περάσεις τα διόδια χωρίς να το δω γιατί μπορώ και είσαι ένα τίποτα εκτός αν επιτρέψω να είσαι. Και να νομίζω πως έχω φτάσει την σπουδαιότητά μου και να νομίζω ότι γράφω τέλεια και να νομίζω πως γράφω μαλακίες και να νομίζω πως είμαι κάτι και να είμαι υπέροχη και να νομίζω πως είμαι τρελή αλλά να είμαι πιο λογική από όλους και στην τελική να συνειδητοποιώ πως δεν υπήρξε ποτέ πιο τρελός άνθρωπος από μένα και να αγαπώ και να μισώ και να νιώθω και να αγνοώ και να ζήσω τα πάντα.

Σοβατίζοντας τους τοίχους.

2011-12-12T00:22:00.002+02:00

Τα νέα μου μπορούν να περιμένουν. Για την ώρα, σας προσκαλώ στο μπλογκ που θα σας κάνει ευτυχισμένους για το υπόλοιπο της μίζερης ζωούλας σας.

http://sovatizontastoustoixous.blogspot.com/

The best thing.

2011-11-15T01:24:00.005+02:00

Περπατώ προς το σπίτι μου. Είναι η πρώτη φορά που νιώθω να με εκτιμούν, να με θαυμάζουν, πως είμαι κάποια στην τροφική αλυσίδα που λέγεται ζωή. Ήταν πάντα λάθος μου να σκέφτομαι πως η κοινωνία και η ζωή γενικώς είναι τροφική αλυσίδα, ειδικά λόγω της πεσιμιστικής φύσης μου, μα δεν το μετανιώνω. I am trying to keep my sanity.

Περπατώ προς το σπίτι μου και παρά το γεγονός πως νιώθω να είμαι κάτι ουσιαστικό, έχω την τρομερή ανάγκη να πάρω μία βούρτσα και να ζωγραφίσω τον κόσμο γύρω μου όπως τον θέλω εγώ. Δεν θέλω λιβάδια και ευωδιαστούς ανέμους. Δεν θέλω καν να ανταλλάξω τη νύχτα με τη μέρα. Θέλω να ζωγραφίσω πρόσωπα να με περιτριγυρίζουν ώστε να μη νιώθω μόνη.

Τελικά το να παραδέχεσαι το πρόβλημά σου δεν είναι καλύτερο από το να το καταπιέζεις. Γιατί όταν το παραδέχεσαι είσαι καθημερινά αντιμέτωπος με αυτό. Περνάς βράδια σαν και αυτά που αντί να κάτσεις στο karaoke της συμφοιτήτριας που έχει γενέθλια πας σπίτι σου μια ώρα αρχύτερα. Διάολε, περνάς αμέτρητα βράδια σαν και αυτά.

Πασχίζω με ενέσεις αυτοεκτίμησης και μου βγαίνει κόκα. Κρατάει μόνο ένα τέταρτο maximum.

Κρυώνω λίγο. Φόρεσα και αμάνικο. Ακόμα και μέσα στο σπίτι, δεν έχει σημασία, θα κρυώνω. Αποφάσισα πως ο χειμώνας που τόσο λατρεύω μου κάνει κακό. Είναι και τα γαμημένα Χριστούγεννα που τα περνάς καλά μόνο αν περιτριγυρίζεσαι από φίλους, γκόμενους, συγγενείς και λοιπές γραφικές μαλακίες. Και το κρύο, πάντα το κρύο. Χρειάζομαι μόνιμο καλοκαίρι, δεν πα' να μισώ τη ζέστη, ο χειμώνας μου κάνει κακό.

Η αλήθεια είναι πως παλεύω με τις επιλογές μου. Ταλανίζομαι με την οξύθυμη φύση μου καθώς και με την (πλέον) μόνιμη αναποφασιστικότητά μου.

Η Μπέττυ κάθεται από μία γωνιά και με κοιτάζει. Κάνω μαλακίες ως συνήθως και χαμογελώντας με ρωτάει τι παίρνω. Εγώ απαντώ πως δεν χρειάζομαι ναρκωτικά για να είμαι τρελή. Οι βαρετοί τα χρειάζονται. Υποθέτω δεν θα μάθω ποτέ. [ <-- hopefully not a lie] Περπατώ σπίτι μου και κάτι μου λέει πως αυτό δεν θα είναι το τελευταίο βράδυ που περπατώ μόνη, ή που θέλω να ζωγραφίσω μια θάλασσα από πρόσωπα, ή που θα εύχομαι να είχα βρει κάτι. Οτιδήποτε.

Το θέατρο μου κάνει περισσότερο κακό παρά καλό. Δεν θέλω να ανακαλύψω κι άλλο το μέσα μου, θέλω να το θάψω όσο πιο βαθιά μπορώ και να μην μιλήσω για αυτό ξανά. Δεν θέλω να ξέρω την αίσθηση οποιασδήποτε συναισθηματικά φορτισμένης εμπειρίας. Δεν θέλω να ξέρω πως ονομάζεται αυτό που νιώθω μέσα μου. Προτιμώ να μείνω με την απορία.

Μου λείπει η Μαρία. Πολύ. Στο διάολο οι πανελλαδικές. Θα σηκωθώ και θα πάω να την πάρω από κει.

Αφιερωμένο, Μ. :)

You, you used to have all the answers
And you, you still have them too.
And we, we live half in the day time
And we, we live half at night

Watch things on VCRs with me and talk about big love. I think we're superstars, you say you think we are the best thing, but you, you just know. You just do.

When Ι find myself by the sea, in another's company by the sea,
want to go out to the pier, gonna dive and have no fear, because you, you just know, you just do.

Watch things on VCRs with me and talk about big love. I think we're superstars, you say you think we are the best thing, but you, you just know. You just do.

It's not gonna happen.

2011-11-06T14:45:00.003+02:00

Ποτέ μου δεν κατάλαβα τους ανθρώπους που κλαίνε.

Μικρή όταν έβλεπα κόσμο να κλαίει αναρωτιόμουν τι είχαν πάθει, ποιος παράγοντας άλλαξε τις σταθερές τους και επέφερε τέτοια σύσπαση στο πρόσωπό τους. Δεν ήξερα από που προέρχονταν τα δάκρυα και μου φαινόταν συναρπαστικό θέαμα να βλέπω να βγαίνουν γραμμές νερού από τα μάτια τους. Πίστευα πως τα συναισθήματα είναι μαγικά, χωρίς να ξέρω καν πως ονομάζονται συναισθήματα, ούτε γιατί γίνεται τόσος ντόρος για αυτά. Ούτε καν ήξερα τι ήταν, πόσο μεγάλο ρόλο έπαιζαν στην ζωή των ανθρώπων, πόσο καθόριζαν και σημάδευαν τις ζωές τους. Εγώ όταν έκλαιγα θεωρούσα πως ακολουθούσα ένστικτο. Με χτυπούσαν, θα κλάψω.

Σύντομα μέσω της παρατήρησης άλλων αλλά και των δικών μου εμπειριών ανακάλυψα πως όταν κλαις, αυτόματα ανοίγουν πόρτες. Παραχαϊδέματα. Προνόμια. Και σιγά σιγά μπήκα στο παιχνίδι των συναισθημάτων. Μία φορά είχα γεμίσει λάδι την κρεβατοκάμαρα των γονιών μου. Το πάτωμα ήταν ξύλινο και όλα γλιστρούσαν. Όταν ο πατέρας μου επέστρεψε και είδε τι είχα προξενήσει, με πλησίασε και μου έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο. Άλλες φορές, όταν ξαπλώναμε και οι 3, με τον αδερφό μου και ήμασταν κάτω από τα μπράτσα του πατέρα μου, εγώ έφευγα από το δικό μου και χωνόμουν ανάμεσα από τον αδερφό μου και το άλλο μπράτσο. Δεν έτρωγα από το πιάτο. Έπρεπε να φάω κατευθείαν από την πηγή, την κατσαρόλα. Τόση ήταν η περιέργειά μου, και η επιείκια των γονιών μου δεν είχε όρια. Άλλωστε, πώς μπορεί ο οποιοσδήποτε να αντισταθεί σε ξανθά μεταξένια μπουκλάκια, μελένια μάτια, γαλλικές μυτούλες και γεμάτα, ροζ χειλάκια; Και από ό, τι ξέρω, ως μωρό ήμουν πιο όμορφη από ό, τι θα γίνω ποτέ.

Μετά από 18 χρόνια, η ιδέα του κλάματος συνεχίζει να μου φέρνει απορία, κυρίως μαζί με αποστροφή. Δεν καταλαβαίνω γιατί ο κόσμος κλαίει τόσο εύκολα. Όταν βλέπω κάποιον να κλαίει μου τη δίνει. Γιατί να κλαίει; Τι έγινε κι αν δεν τα βρίσκεις με τον κολλητό σου; Βέβαια οφείλω να ομολογήσω πως όσον αφορά τον συγκεκριμένο λόγο, είμαι αρκετά πίσω. Η φιλία είναι θέμα που ακόμα δεν έχω λύσει, οπότε είναι λογικό που δεν την κατανοώ πλήρως. Ωστόσο, συνέχιζε να με ενοχλεί. "Με καταλαβαίνει απόλυτα. Έχουμε περάσει τόσα μαζί." Και; Θα βρεθεί άλλος κολλητός. Δόξα τω Θεώ, 6 δις είμαστε σε αυτόν τον πλανήτη. Εγώ είχα κολλητούς, το πιστεύω. Είχα φίλους τόσο κοντινούς, με τους οποίους πλέον δεν μιλάω. Και;

Που θέλω να καταλήξω; Ίσως πουθενά. Ίσως και στον πυρήνα όλης της ύπαρξής μου. Στο γιατί είμαι τόσο αυτοκαταστροφική, σαρκαστική και δίχως αυτοσεβασμό. Η διαρκής μου υποβάθμιση, οφείλεται στον εγωισμό μου. Υποθέτω πως άτομα σαν και μένα μπορούν να αγαπήσουν με τον δικό τους, "μισό" τρόπο. Η αγάπη είναι για τους αλτρουϊστές. Άτομα σαν και μένα είναι τόσο απασχολημένα με το μεγαλείο της στάχτης τους, με τις παραμικρές αλλαγές του χαρακτήρα τους, με άθλιες συνειδητοποιήσεις σαν και αυτήν εδώ που δεν έχουν χρόνο, ούτε συναίσθημα να σπαταλήσουν για αυτούς που κλαίνε γύρω τους. Βέβαια, δίνω εκεί που χρειάζεται. Εκεί που πρέπει να δώσω, εκεί που οφείλω να δώσω εκείνη την στιγμή, διότι αυτό υποτίθεται πως κάνουν οι φίλοι. Γιατί μου είναι εύκολο. Διότι αυτό που δίνω δεν είναι κάτι ουσιαστικό, δεν είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου. Συμβουλές μπορεί να δώσει ο καθένας. Και εγώ δίνω καλές συμβουλές, διότι το σωστό και το λάθος είναι εύκολα να τα δεις. Να πράξεις το σωστό δεν είναι. Ω ναι, έχω ερωτευτεί. Αλλά ο έρωτας είναι εγωιστικό συναίσθημα. Η αγάπη είναι κάτι πέραν των δυνατοτήτων μου. Ή τουλάχιστον, η αγάπη όπως την αισθάνονται οι υπόλοιποι. Όπως είπα, άτομα σαν και μένα δεν μπορούν να βυθιστούν σε τέτοια συναισθήματα.

Και όλα αυτά· όλη η αναισθησία, και το κλάμα πάνω από την αναισθησία (γιατί το μόνο που με απασχολεί είναι το γεγονός πως δεν με απασχολεί τίποτα) και αυτή η ψυχρή αντιμετώπιση προς τα συναισθήματα των άλλων, και η αποστροφή προς οτιδήποτε το χρωματισμένο με καλοσύνη να μου φέρνει καχυποψία, και η αποστροφή προς οτιδήποτε το χρωματισμένο με πόνο να μου προξενεί αηδία και γέλιο γιατί ο άλλος είναι αδύναμος και εγώ είμαι καλύτερη, ανώτερη από αυτόν, πάλι δεν μου λέει τίποτα. Δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό. Δεν είναι επικριτέο ούτε επικροτίσημο. Απλά είναι.

Και εγώ δεν έχω την ενέργεια, ούτε την θέληση, ούτε την δυνατότητα να το αλλάξω.

I hurt myself today
To see if I still feel
I focus on the pain
The only thing that's real
The needle tears a hole
The old familiar sting
Try to kill it all away
But I remember everything

What have I become?
My sweetest friend
Everyone I know
Goes away in the end
You could have it all
My empire of dirt
I will let you down
I will make you hurt

I wear this crown of shit
Upon my liar's chair
Full of broken thoughts
I cannot repair
Beneath the stains of time
The feelings disappear
You are someone else
I am still right here

What have I become?
My sweetest friend
Everyone I know
Goes away in the end

You could have it all
My empire of dirt
I will let you down
I will make you hurt

If I could start again
A million miles away
I would keep myself
I would find a way

EDIT TO ADD: Το ότι είμαι ψυχρή απέναντι στα συναισθήματα των άλλων δεν σημαίνει πως δεν τα αναγνωρίζω.

The Ugly Truth.

2011-10-02T20:24:00.003+03:00

Καλησπέρα. Σήμερα γράφω με μία ελαφρώς καλύτερη διάθεση μιας και μία αγαπημένη φίλη μας επισκέφτηκε. :)

Σήμερα είχα διάθεση για ελαφριές ρομαντικές κομεντί, έτσι πήρα την φίλη μου και είδαμε την ταινία με την οποία ονόμασα την σημερινή μου ανάρτηση.

Κλασσική κατάσταση boy meets girl. Αυτή είναι μία control freak και αυτός ένας άνετος τύπος. Και οι 2 δουλεύουν στον χώρο της τηλεόρασης, αυτή ως παραγωγός με χαμηλά νούμερα τηλεθέασης, και αυτός παρουσιάζει την εκπομπή "Η Πικρή Αλήθεια", στην οποία δίνει συμβουλές περί των ερωτικών στο αντίθετο φύλο. Μην είστε τόσο κρυόκολες, μην το παίζετε έτσι, οι άντρες δεν θέλουν αυτό θέλουν εκείνο κλπ. Ώσπου η εκπομπή του καταλήγει να έρθει στο κανάλι της κοπέλας και να την έχει παραγωγό στο κεφάλι του απάνω. Μαλώνουν όλη την ώρα και γενικά δεν τα πάνε καλά, ώσπου βάζουν ένα στοίχημα: ο τύπος θα την βοηθούσε να τα φτιάξει με έναν "Μίστερ Τέλειο" που βρήκε.

Στην τελική τα φτιάχνει με αυτόν αλλά ερωτεύονται μεταξύ τους και έχει το κλισέ ευτυχισμένο τέλος, αλλά εμένα άλλο πράγμα μου κέντρισε το ενδιαφέρον.

Η κοπέλα ήταν επιεικώς αξιολύπητη. Και δεν την κατηγορώ, γιατί έμαθε να ταυτίζει την αξιοπρέπεια με την ισοπέδωση της σεξουαλικότητάς της. Θέλω να πω, πλέον, για να βγει κάποια κοπέλα ραντεβού, τουλάχιστον στην Αμερική όπως το βλέπω, πρέπει να καταπνίξει το φύλο της, για να φανεί αξιοπρεπής και ευσεβής. Για να εμπνεύσει σεβασμό λοιπόν ντύνεται όχι όπως θέλει αλλά όπως υποτίθεται πως είναι το σωστό, μία εικόνα που φτιάχνουν τα μίντια. Και στην τελική ο τύπος αυτός της λέει πως ο άντρας δεν θέλει κάτι τέτοιο, πως δεν πρόκειται ποτέ κανείς να ερωτευτεί κεραυνοβόλα με την προσωπικότητά σου. Δυστυχώς ή ευτυχώς σημασία έχει και η εμφάνιση. Δεν έχει να κάνει όμως με το αν είσαι όμορφος ή άσχημος αλλά με το αν έχεις αυτοπεποίθηση και είσαι σέξι. Και όσο όμορφη και αν είναι η Katherine Heigl, ή η οποιαδήποτε ηθοποιός ή άνθρωπος που θέλει να βγει ραντεβού, αν είναι νευρωτική, θα φανεί.

My point is: Η ισοπέδωση της σεξουαλικότητας του οποιουδήποτε φύλου δεν ισούται με κανενός είδους αξιοπρέπεια, ούτε εμπνέει σεβασμό προς το πρόσωπο. Ανία προκαλεί.

Οπότε, αν αυτό θεωρείται αξιοπρέπεια, είμαι περήφανη που είμαι αναξιοπρεπής.

ΥΓ: Κακογραμμένη η ανάρτησή μου και βιαστική. Οι λέξεις φαίνεται να με έχουν εγκαταλείψει τελευταία. Τι να πω, δεν ξέρω. Όπως και να 'χει... καλό σας βράδυ. :)

ΥΓ2: Πρέπει μια μέρα να κάνω σωστά ταγκς.

Πως;

2011-09-23T22:36:00.007+03:00

Πώς;

Πώς μπορείτε να λέτε πως ο κόσμος είναι μόνο μαύρο κι άσπρο;

Πως μπορείτε να λέτε εσείς οι δήθεν ανοιχτόμυαλοι πως υπάρχει και το γκρι;

Κάθομαι εδώ και μισή ώρα μετά από την συνειδητοποίησή μου αυτή, του πόσο γελοίο είναι να πιστεύεις κάτι τέτοιο, και ακόμα γελώ!

Άκους εκεί γκρι...

Ο κόσμος είναι γεμάτος χρώματα.

Εντυπώσεις από τις εξετάσεις :)

2011-09-22T19:07:00.003+03:00

Κατά τις 4 έδωσα για πρώτη φορά εξετάσεις στο Κρατικό Θεσσαλονίκης. Δεν το γράφω με ολόκληρη την ονομασία του γιατί δεν θέλω να φαίνεται σε μηχανές αναζήτησης.

Η επιτροπή μου φάνηκε ευγενική στην αρχή, κάπως... απαθής από την άλλη, καθώς προχωρούσε η εξέτασή μου. Ξεκίνησα με το δυνατό μου χαρτί, την πρώτη παράγραφο από το Υπόγειο του Ντοστογιέφσκι, είπα το ποίημα και τέλος το κλασσικό μου κομμάτι.

Είχα τρομερό άγχος, κάτι το οποίο από την μία καλυτέρεψε κάποια σημεία μου, ενώ χειροτέρεψε άλλα. Όπως και να χει, δεν νομίζω να περάσω.

Τα άλλα παιδιά ήταν σχετικά οκ... είχαμε καναδυό ψώνια να πω την αλήθεια, αλλά δεν στάθηκα και πολύ εκεί.

Δεν έχω πολλά να πω, αλήθεια. Θα κλείσω εδώ, παραθέτοντας το απόσπασμα που προανέφερα.

"Είμαι άρρωστος... είμαι κακός. Δεν είμαι καθόλου ευχάριστος. Νομίζω πως έχω μια αρρώστια του ήπατος. Μα δεν καταλαβαίνω τίποτα και δεν ξέρω που ακριβώς υποφέρω. Αν και εκτιμώ πολύ τους γιατρούς και την ιατρική, δεν πάω να με κοιτάξουν, και δεν πήγα ποτέ γιατί είμαι φοβερά προληπτικός, ή τουλάχιστον τόσο, που δεν πιστεύω στην ιατρική. (Η μόρφωσή μου δεν θα 'πρεπε να μου επιτρέπει να είμαι προληπτικός, ωστόσο είμαι.) Όχι, αν δεν φροντίζω για τον εαυτό μου, το κάνω από πείσμα μόνο. Ίσως δεν μπορείτε να το καταλάβετε αυτό. Ε λοιπόν εγώ το καταλαβαίνω. Δεν θα μπορούσα βέβαια να σας εξηγήσω από που προέρχεται το πείσμα μου. Καταλαβαίνω πολύ καλά πως μη φροντίζοντας να γιατρευτώ, δεν κάνω κακό σε κανένα, ούτε και στους γιατρούς. Και καλύτερα από κάθε άλλο στον κόσμο ξέρω πως μόνο τον εαυτό μου βλάπτω. Αδιάφορο΄ από πείσμα δεν γιατρεύομαι. Είναι αρρώστια του ήπατος. Ας είναι ό,τι θέλει, ας γίνει και χειρότερα ακόμη!"

Καλό βράδυ :)

ΥΓ: 18.

Midori Hana - Κεφάλαιο Πρώτο

2011-09-22T10:33:00.009+03:00

Μία από τις πάμπολλες συγγραφικές μου απόπειρες για τα σκουπίδια γιατί ξέρω πως να αρχίζω μία ιστορία αλλά όχι πως να την τελειώνω :Ρ Ας ξεκινήσουμε με το πρώτο -και μοναδικό- κεφάλαιο που έχω γράψει για αυτήν εδώ. Μην εκπλαγείτε αν δεν δείτε συνέχεια :Ρ Εμπνευσμένη από την Creepy Dreamer και την εκπληκτική της ιστορία Aoi Hana, που σημαίνει μπλε λουλούδι. Ο δικός μου τίτλος σημαίνει πράσινο λουλούδι. Μιλάμε η πρωτοτυπία σκίζει. :Ρ
Λάθη θα υπάρχουν, οπότε όχι πέτρες, όχι ντομάτες.-

And if I only could,
I'd make a deal with God,
And I'd get him to swap our places,
Be running up that road,
Be running up that hill,
Be running up that building.
Say, If I only could, oh...
-Kate Bush

Κεφάλαιο Πρώτο

«Αριάδνη ξύπνα, δεν είμαστε στους κοιτώνες μας».
Η Σελέστ σκούντηξε την Αριάδνη η οποία έπεσε άδοξα από τον καναπέ από τον οποίο κοιμόντουσαν τα δύο κορίτσια.
«Τι στο..» ξεκίνησε να πει η Αριάδνη, αλλά διακόπηκε από μία άλλη φωνή.
«Ελπίζω να έχετε καλή δικαιολογία για το γιατί βρίσκεστε τόσο μακριά από τα κρεβάτια σας. Ίσως πάλι θα έπρεπε να ρωτήσω αν γυρίσατε καν στους κοιτώνες σας χτες το βράδυ» παρατήρησε εύστοχα η Μακ Γκόναγκαλ.
Τα δύο κορίτσια σηκώθηκαν βιαστικά μπροστά στην καθηγήτρια. Ο ήλιος φώτιζε τα χαρακτηριστικά της, ωστόσο δεν έκανε την έκφρασή της πιο ευχάριστη.
«Συγχωρέστε μας, απλώς…»
«Περνούσατε πολύ καλά;» διέκοψε η Μακ Γκόναγκαλ την Σελέστ.
«Δεν φταίει η Σελέστ, κυρία» πήρε το λόγο η Αριάδνη. «Ήμασταν στο καλωσοριστικό πάρτι του καθηγητή Σλάγκχορν…»
«Αυτό» διέκοψε η υποδιευθύντρια, «είναι προφανές».
Η Αριάδνη έστρωσε καλύτερα την φούστα του φορέματός της. «Εγώ πίεσα την Σελέστ να μείνουμε περισσότερο, ώσπου τελικά φύγαμε αλλά δεν γυρίσαμε στους κοιτώνες μας.»

Η Μακ Γκόναγκαλ είχε ένα ύφος που έλεγε πως αν ήταν στο χέρι της θα είχε σιγουρευτεί πως δεν θα έβλεπαν το φως του ήλιου για την υπόλοιπη σχολική χρονιά.

«Και αποφασίσατε πως το να κοιμηθείτε εκτός κοιτώνα με φορέματα είναι πιο ενδιαφέρον;» Ύστερα απευθύνθηκε στην Σελέστ. «Δεσποινίς Θορν, σας καθιστώ αρκετά υπεύθυνη και νηφάλια ώστε να πάρετε αμέσως τον δρόμο για το γραφείο του καθηγητή Φλίτγουικ. Δώστε του αυτό» είπε και βγάζοντας το ραβδί της παρουσίασε μία περγαμηνή με μία κοφτή κίνηση. Η Σελέστ πήρε την περγαμηνή ενώ η καθηγήτρια γύρισε προς το μέρος της Αριάδνης. «Στο μεταξύ, δεσποινίς Μπλανς, θα σας συνοδέψω στον υπεύθυνο του δικού σας κοιτώνα.» είπε και έκανε στροφή, παίρνοντας τον δρόμο για την μαρμάρινη σκάλα.
«Τα λέμε αργότερα» είπε η Αριάδνη στην Σελέστ και βιάστηκε να ακολουθήσει την καθηγήτρια.

Φτάνοντας στο τέλος του διαδρόμου, η Μακ Γκόναγκαλ έστριψε αριστερά και άρχισε να κατεβαίνει τη μαρμάρινη σκάλα, με την Αριάδνη από πίσω της. Ύστερα έστριψε δεξιά, παίρνοντας τον δρόμο για τα μπουντρούμια. Συνεχίζοντας τον δρόμο τους, η Αριάδνη πρόσεξε πως το κάστρο είχε αρχίσει να ξυπνά. Μαθητές τριγύριζαν ήδη στα μπουντρούμια, ξεκινώντας για την μεγάλη τραπεζαρία. Ένα ψηλό αγόρι με σκούρα μαλλιά και εξίσου σκούρα μάτια περπάτησε προς την είσοδο, φτάνοντας την Μακ Γκόναγκαλ και την Αριάδνη. Έριξε στην δεύτερη ένα έκπληκτο βλέμμα, που ωστόσο υποδήλωνε διασκέδαση με την κατάσταση. Η Αριάδνη συνάντησε στιγμιαία τα μάτια του, κουνώντας βαριεστημένα το χέρι της και συνέχισε τον δρόμο της με την Μακ Γκόναγκαλ μπροστά της.
Φτάνοντας τον προορισμό τους, η καθηγήτρια χτύπησε την πόρτα ενός γραφείου. Σύντομα ο ένοικος εμφανίστηκε με ένα γνωστό απαθές βλέμμα.

«Παρακαλώ, Μινέρβα; Σκόπευα να πάω στην τραπεζαρία.»
«Σέβερους» ξεκίνησε η Μακ Γκόναγκαλ, «η δεσποινίς Μπλανς από εδώ αποφάσισε πως το να τριγυρνά κανείς τη νύχτα και να κοιμάται εκτός κοιτώνα με επιμελήτριες άλλων κοιτώνων θεωρείται εντός κανονισμών.»

Ο Σνέιπ δεν έδειχνε να έχει προσέξει την μαθήτρια μέχρι που αναφέρθηκε. Έστρεψε τα μάτια του στην Αριάδνη καθώς τα μάτια του έγιναν χάντρες από την αυταρέσκεια.
«Μπα, τι βλέπω εδώ;» είπε, δείχνοντας με το χέρι του την εξευτελιστική εμφάνιση της Αριάδνης. Κοντό μαύρο φόρεμα, μουντζουρωμένα μελί μάτια και σκούρα μελί μαλλιά που είχαν βγει από την εποχή των σπηλαίων. Η Αριάδνη προσπάθησε να τα στρώσει αλλά ήταν αδύνατο με το αριστερό χέρι ΄ στο δεξί κρατούσε ένα μάτσο λουριά με τακούνια. «20 βαθμοί για την απρεπή εμφάνιση» είπε ο Σνέιπ. «Και άλλους δέκα επειδή είσαι επιμελήτρια.»
«Μα, κύριε καθηγητά…»
«Σιωπή! Μέσα γρήγορα» είπε, και έτεινε προς την πόρτα.
Η Αριάδνη μπήκε με βαριά βήματα και κάθισε σε μία καρέκλα απέναντι από το γραφείο.
«Ευχαριστώ, καθηγήτρια Μακ Γκόναγκαλ» τον άκουσε να λέει. «Θα σας δω στην τραπεζαρία.»

Αμέσως μετά έκλεισε ήρεμα την πόρτα, μα η Αριάδνη ήξερε καλύτερα. Ο Σνέιπ γύρισε με οργισμένα βήματα στο γραφείο του και κάθισε. Το πρόσωπό του έλαμπε από θυμό.
«Τι σκεφτόσουν; Πως έκανες τέτοια ανώριμη πράξη; Αν ήμουν διευθυντής θα σε είχα αποβάλλει εδώ και τώρα.»
«Κύριε, ήμουν θύμα ραδιουργίας» δήλωσε σοβαρά η Αριάδνη.
«Μπα; Πως κι έτσι; Κανείς έχωσε ουίσκι της φωτιάς με το ζόρι στον λαιμό σου.»
«Μα, ελάτε τώρα, πάρτι ήταν…» έκανε κουρασμένη η κοπέλα.

«Τέλος. Δεν υπάρχει κάτι άλλο να συζητήσουμε. Απορώ ώρες ώρες με την επιλογή του διευθυντή να σε διορίσει επιμελήτρια. Θα πάρεις τιμωρία με τον επιστάτη μας. Μαθαίνω πως χρειάζεται αρκετή βοήθεια καθαρίζοντας την ακαταστασία του χτεσινού πάρτι» είπε και έγραψε τρεις αράδες σε μία περγαμηνή, σφραγίζοντάς την. «Θα πας αυτό στον κο. Φίλτς, ύστερα για πρωινό και μετά γραμμή στον λουτρό των επιμελητών. Ευτυχώς για σένα που είναι Σάββατο.»

Βρήκε τον Φίλτς στον δρόμο για την τραπεζαρία. Προσπερνώντας τα υπόλοιπα τραπέζια, έφτασε σε αυτό του Χάφλπαφλ και κάθισε απέναντι από το αγόρι με τα σκουρόχρωμα μαλλιά. Εκείνος την κοίταξε πάλι με ένα διασκεδαστικό, ωστόσο συγκρατημένο ύφος.
«Καφέ» ζήτησε η Αριάδνη λακωνικά.
Εκείνος, απάντησε, χωρίς να σταματήσει να χαμογελά. «Πως τον θες;»
«Μαύρο. Σαν την ψυχή μου.»
Το αγόρι συνέχισε να μιλά ενώ έβαζε καφέ σε ένα φλιτζάνι. «Καταλαβαίνεις πως δεν βρίσκεσαι στο τραπέζι σου, έτσι;»
«Είμαι επιμελήτρια, μπορώ να κάνω ό, τι γουστάρω» απάντησε με έναν αέρα η Αριάδνη.
«Αλήθεια; Τι τιμωρία σου βάλανε;» ρώτησε ευγενικά το αγόρι.
Η Αριάδνη κατσούφιασε. «Να καθαρίσω ό, τι απέμεινε από το χτεσινό πάρτι.»
«Δίκαιο ακούγεται» σχολίασε το αγόρι, προσφέροντας το φλιτζάνι στην κοπέλα.
«Όχι, άδικο είναι που εσύ φαίνεσαι καλά σήμερα το πρωί. Πως και δεν έχεις πάθει κίρρωση του ήπατος ακόμα;» είπε η Αριάδνη, πίνοντας μία μεγάλη γουλιά από τον καφέ της.
«Επειδή δεν ήπια ούτε το ένα τρίτο όσων ήπιες εσύ και η Σελέστ ξεχωριστά. Αυτό, και ότι έφυγα νωρίτερα.»
«Μάλιστα» ήπιε, κατεβάζοντας ό, τι απέμεινε από το φλιτζάνι της και σηκώθηκε.
«Φεύγεις κιόλας;» ρώτησε τάχα απογοητευμένο το αγόρι.
«Πρέπει να κάνω έλεγχο ζημιάς, Κρίστιαν. Είδες την Σελέστ, επί τη ευκαιρία;»
«Ήρθε, έφαγε και έφυγε μέσα σε τρία λεπτά» απάντησε ο Κρίστιαν. «Υπάρχει κάτι που θα ‘πρεπε να ξέρω;»
«Μας πήρε ο ύπνος σε έναν καναπέ στον τέταρτο όροφο. Κοίτα, πρέπει να φύγω, έχω να κάνω μπάνιο, να αλλάξω ρούχα και να πάω αμέσως στην τιμωρία μου. Θα σε δω στο μεσημεριανό;» ρώτησε.
«Ίσως και νωρίτερα, αν έχεις τελειώσει με την τιμωρία σου. Έι, περίμενε» είπε ο Κρίστιαν όταν η Αριάδνη έκανε να φύγει. «Πάρε δυο τοστ πριν φύγεις.»
Η κοπέλα έκανε δυο βήματα, τεντώθηκε να φτάσει τα τοστ και αφού ευχαρίστησε το αγόρι, έφυγε βιαστικά για το λουτρό των επιμελητών προτού την δει όλο το σχολείο με αυτή την εμφάνιση. Μερικοί πρόλαβαν και της έριξαν δεύτερο βλέμμα πριν φτάσει την μαρμάρινη σκάλα.

Φτάνοντας στον πέμπτο όροφο, στάθηκε μπροστά στην πόρτα των λουτρών, ψιθύρισε το σύνθημα και μπήκε μέσα κλείνοντας γρήγορα την πόρτα πίσω της. Η Σελέστ ήταν μέσα.
«Δόξα τω Θεώ» είπε η Αριάδνη.
«Χάλια ξύπνημα σήμερα. Τι έγινε στου Φλίτγουικ;» ρώτησε καθώς βυθιζόταν στο χρωματισμένο νερό του λουτρού, δημιουργώντας φυσαλίδες.
Η Σελέστ δεν έδειχνε σε καλύτερη κατάσταση από την Αριάδνη. «Τη γλύτωσα με γραπτή τιμωρία. Πρέπει να γράψω διακόσιες φορές τις Τρεις Προϋποθέσεις Ξορκιών Ευθυμίας.»
«Βαρετό, θα προτιμούσα απλά να γράψω ‘Δεν θα ξανακοιμηθώ έξω από τον κοιτώνα μου με την Αριάδνη Μπλανς’. Πολύ πιο ενδιαφέρον.»
Η Σελέστ χαμογέλασε κουρασμένα. «Εσένα τι σου έβαλαν;»
«Να μαζέψω το χάλι του χτεσινού πάρτι.»
«Σε λυπάμαι, αγαπητή μου. Προτιμώ την δική μου τιμωρία.» είπε η Σελέστ.
«Μιλάμε είμαστε και πολύ πρώτες επιμελήτριες. Θέτουμε το σωστό παράδειγμα.» είπε η Αριάδνη.
«Τι να σου πω, είμαστε καταπληκτικές. Πρώτη βδομάδα και είμαστε ήδη τιμωρία. Πως μας κάνανε επιμελήτριες;» αναρωτήθηκε η Σελέστ.
«Μας κάνανε επειδή είμαστε πανέξυπνες και διαβαστερές και σώσαμε τον κόσμο από την καταστροφή.»
«Το να σβήνεις την φωτιά που άναψε κατά λάθος ο Γιούαν Μακ Μάβυ στο τρίτο έτος δεν μετρά ούτε με το ζόρι.»
«Για σε παρακαλώ» είπε με προσποιητή προσβολή η Αριάδνη. «Θα έπρεπε να πάρουμε βραβείο για αυτό.»
«Ωχ αμάν, πρέπει να πηγαίνω» είπε ξαφνικά η Σελέστ και άρχισε να βγαίνει από την μπανιέρα στάζοντας.
«Γιατί;» ρώτησε η Αριάδνη.
«Πρέπει να κάνω την τιμωρία μου.»
«Τώρα;»
«Ναι» απάντησε η Σελέστ καθώς ντυνόταν βιαστικά. «Τα λέμε το μεσημέρι, ναι;»
«Ναι, τα λέμε» απάντησε η Αριάδνη τη στιγμή που η Σελέστ έκλεινε την πόρτα πίσω της.

Την στιγμή εκείνη δυνατός πόνος διαπέρασε το σώμα της, χιλιάδες μικροσκοπικά τρυπήματα και ένα κρύο ρίγος που ερχόταν και έφευγε. Εικόνες έρχονταν βίαια στην όρασή της και εξαφανίζονταν το ίδιο γρήγορα. Ανταριασμένος ουρανός, γεμάτος σύννεφα. Ένας άλλοτε όμορφος κήπος, ο παλιός οίκος των Μπλανς...

Όλα ήταν σκοτεινά. Μία ψηλή, λεπτή φιγούρα τυλιγμένη στα μαύρα χτύπησε την πόρτα των Μπλανς τρεις φορές. Λίγο αργότερα η πόρτα άνοιξε και από πίσω της εμφανίστηκε ένας εξίσου μαυροντυμένος άντρας. Αν και τα μαλλιά του ήταν ολόλευκα, σχεδόν ιριδίζοντα, το πρόσωπό του δεν πρόδιδε ηλικία μεγαλύτερη των εξήντα. Χωρίς λόγια, ο άντρας παραμέρισε και άφησε την γυναίκα να περάσει. Εκείνη, αφού μπήκε μέσα, κατέβασε αργά την κουκούλα της, αποκαλύπτοντας μία κατάξανθη χαίτη, λεπτά χαρακτηριστικά και σκούρα μελένια μάτια.
«Πατέρα» χαιρέτησε η γυναίκα, «είναι καιρός. Η μικρή έχει ήδη αρχίσει να χτίζει τη δύναμή της. Είναι χαρισματική.»
«Δεν διαφωνώ καθόλου μαζί σου αγαπητή μου Ιρίς. Αυτό που με απασχολεί είναι το πώς θα χρησιμοποιήσουμε την νεαρή χωρίς να το μάθουν ο Λεωνίδας και η Ελλαδώρα. Δεν πρέπει να κινήσουμε υποψίες.»
«Ασφαλώς, απλά πιστεύω πως η στιγμή έχει φτάσει. Νιώθω την δύναμή της, μεγαλώνει και η μικρή δεν το έχει πάρει χαμπάρι. Νομίζω πως πρέπει να βιαστούμε.»
«Υπομονή, Ιρίς. Η βιασύνη ποτέ δεν ωφέλησε κανένα. Θα το σκεφτώ…» είπε ο άντρας καθώς η εικόνα διαλυόταν.

Σπασμοί τράνταζαν την Αριάδνη ώσπου δεν έμεινε τίποτα, καμία εικόνα, κανένα ρίγος, καθόλου πόνος. Η Αριάδνη βυθιζόταν στο λουτρό και ούτε η Ιρίς, ούτε η Σελέστ, ούτε ο άντρας στο σπίτι μπορούσαν να την σώσουν.

Πρωινό ξύπνημα.

2011-09-21T08:47:00.004+03:00

Ωιμέ. Τι κάνω εδώ ένα τέταρτο πριν τις εννιά το πρωί;;
Μα φυσικά! Που να σας λέω όμως...

Αποφάσισα πως οι σκέψεις που κάνουμε τα πέντε-δέκα πρώτα λεπτά που έχουμε ξυπνήσει είναι τελείως μα τελείως ασύλληπτες. Εκείνα τα πέντε-δέκα πρώτα λεπτά δεν βρισκόμαστε στην μέηνστρημ σόσιαλ κοινωνιά αλλά σε κάποια σφαίρα φαντασίας άγνωστη ακόμα και για μας.
Για παράδειγμα, μόλις πριν από λίγο ολοκλήρωσα το επιχειρηματικό σχέδιο που επιβάλλει στο αρσενικό φύλο να ανεβάζει και να κατεβάζει το καπάκι της τουαλέτας πριν και μετά τη χρήση, χρησιμοποιώντας κλάσματα, τα οποία αν και τείνουν υπέρ της γυναίκας, ολοκλήρωσα ωστόσο με ένα πνεύμα ισότητας που δεν ισχύει.
Μιλάμε για απίστευτες καταστάσεις σας λέω, ασύλληπτες!
Αλλά βέβαια εγώ είμαι τρελή οπότε μικρό το κακό.

Ενόσω τα κατάλοιπα της μισοκοιμισμένης μου κατάστασης εγκαταλείπουν, καλά θα κάνω να μπω στο θέμα και γρήγορα.

Σε μιά φάση κάτι διάβαζα στο διαδίκτυο, κάπου σε σχόλια στο youtube, σε άλλο blog, κάπου τέλος πάντων, τα παρακάτω λόγια:

[...]και μετά το παίζουν δεμένοι με τους χαρακτήρες όπως την Effy και την Cassie. Εγώ έβλεπα Skins από το 2007, ναι ναι, ακριβώς, παλιοψευτοκουλτουριάρηδες.[...]

Και μια σειρά σκέψεων πυροδοτήθηκε μέσα στο ταπεινό μυαλουδάκι μου αλλά επειδή δεν θέλω να χάσω αναγνώστες (...θύμα της φήμης!) επέλεξα να θίξω το θέμα γενικά αντί να κάθομαι να βρίζω τον κάθε hipster.

Ok, έβλεπες Skins. Συγχαρητήρια, τζάμπα σερβιέτες για το υπόλοιπο της ζωής σου. Τι σε χάλασε δηλαδή που ο άλλος το βλέπει από το 2010;; Σου χαλά το κάρμα or smth? Μας κοκορεύεσαι πως δένεσαι με τους χαρακτήρες και σου την δίνει που άλλοι βλέπουν μερικά επισόδια και αμέσως δένονται. Μάντεψε, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα απολύτως για αυτό. Όπως επηρεάστηκες εσύ, έτσι θα επηρεαστεί και ο άλλος. Δεν σου ανήκει κιόλας η σειρά.

Γενικώς αυτό που με ενοχλεί με τους επονομαζόμενους "hipsters", συγχωρέστε μου κιόλας, μιας και δεν βρίσκω καταλληλότερη ονομασία τόσο νωρίς το πρωί είναι ότι όλη την ώρα περιφέρονται σαν αφεντικά λέγοντας πόσο τέλεια μουσική ακούνε και όταν κάτι underground γίνεται mainstream αμέσως το φασκελώνουν και λένε: "εγώ κάποτε τους άκουγα αλλά τώρα που γίναν mainstream, δε γουστάρω" και το λένε και με ένα ύφος... τι να πω. Μου αρέσει που κάποτε "η τέλεια μουσική τους" έγινε "mainstream και δεν γουστάρω" με τέτοια ευκολία. Μιλάμε τι δεμένοι που είστε με τα μουσικά σας πρότυπα, τρελαίνομαι, θέλω να σας πάρω αγκαλιά. Αυτή είναι η υποτιθέμενη πίστη σας στην μουσική σας.

Ok, ηρεμώντας, παίρνω κάτι από το αρχικό στάδιο που παρέλειψα. Υποτίθεται, υποτίθεται πάντα (θα καταλάβετε αργότερα γιατί το τονίζω) πως ο καθένας είναι ελεύθερος να ακούει ό, τι μουσική θέλει, να βλέπει ό, τι σειρά και ό, τι ταινία θέλει, να διαβάζει ή και να μην διαβάζει ό, τι βιβλίο του καπνίσει και να ντυθεί όπως του κάνει κέφι. Πιστέψτε με, ούτε εγώ τρελαίνομαι να βλέπω υπερβολικά μαυρισμένα "μουνιά" να πλατσουρίζουν από δω και από κει με ανύπαρκτα κομμάτια υφάσματος που αποκαλούν μαγιώ και να μωρουδίζουν "πότε θα πάμε να τα σπάσουμε και μειιιιιιιις;", ούτε ενθουσιάζομαι κιόλας από κάτι ντουλάπες που κυκλοφορούν και παίζουν και ρακέτες μπρος στη μάπα μου ενώ ήρθα στην θάλασσα να χαλαρώσω. Πήρα παραδείγματα βέβαια από το πρόσφατα τελειωμένο καλοκαίρι αλλά άμα προσπαθήσεις λίγο, βρίσκεις βλάκες παντού.
Το point μου είναι, δεν μπορείς με το ζόρι να τους βάλεις να ακούσουν μουσική της προκοπής όσο και να θες. Άρα συμβιβάσου. Όσο δεν σε ενοχλούν (δηλαδή να σε ψήνουν να πάτε Vogue ή Πύλη Αξιού, ή ακόμα και να σου επιβάλλουν να ακούσεις Πάολα στο διάλειμμα στο φροντιστήριο- α ρε Λ, ξύλο θες) δεν έχεις δικαίωμα να πεις και κουβέντα. Και εδώ φτάνω σε αυτό το υποτίθεται που λέγαμε πριν, γιατί μόνο αληθινά δεν είναι αυτά που είπα στην προηγούμενη παράγραφο, ότι δηλαδή μπορούμε να ακούμε ό, τι θέλουμε. Υποτίθεται πως μπορούμε, διότι αν ακούσουμε οτιδήποτε διαφορετικό σε ένα σύνολο θα φάμε δούλεμα. Τι εννοώ: σε μία παρέα που ακούει ως επί το πλείστον ό, τι δούνε στην τηλεόραση, άμα τους κάνεις λόγο για indie δεν θα σε καταλάβουν και θα σε δουλέψουν. Το ίδιο όμως ισχύει και αν αρχίσεις να σφυρίζεις Britney μπροστά στους hipsters. Με τις πέτρες θα σε πάρουν.
Άρα δεν υπάρχουν οι μεν και οι δε. Υπάρχουν νοσηρές νοοτροπίες, και υπάρχει και η ανθρώπινη βλακεία, καθώς και συμπλέγματα κατωτερότητας που οδηγούν πολύ κόσμο να ψάχνει πως να γίνει κουλ. Μουσική, δόξα τω Θεώ (δόξα τον Ύψιστο!) υπάρχει μπόλικη για όλους, μην πλακώνεστε.

Και κάτι τελευταία για τους ντεμέκ κουλ και hipsters και όλα αυτά... μόνοι σας την βάλατε την ταμπέλα πάνω σας, φάτε τα τώρα τα σκατά. Ποτέ μου δεν το κατάλαβα αυτό με τις ταμπέλες βέβαια, αλλά για να μην μακρολογώ, κουλάρετε λίγο. Μα συγχωρήστε μου, δεν ξέρω αν μπορείτε βέβαια να γίνεται πιο κουλ, αλλά για να σας δώσω να καταλάβετε, όπως και ένας καλός μου φίλος είπε...

Δεν είμαστε αναγκασμενοι να μετράμε τα μεγέθη όπως μας υποδεικνύουν, αντιθέτως θα ήταν πολύ καλύτερα αν μετρούσαμε έτσι όπως θέλουμε εμείς ώστε να αποκτήσει το καθε τι διαφορετικό χαρακτήρα και σημασία...

Άρα, σας ενδιαφέρει να μετράτε το πόσο κουλ είστε ανάλογα με το επίπεδο ασημότητας του καλλιτέχνη που ακούτε, ή να έχει νόημα για εσάς αυτό που ακούτε;

ΥΓ: Να θυμηθώ να θυμώσω του αδερφού μου για τρία πράγματα γιατί χάρη του έκανα. Επιτρέπεται δηλαδή να με ξυπνάς εμένα σέρνοντας την καρέκλα, χτυπώντας ντουλάπια και ρωτώντας τη μάνα σου αν πρέπει να βάλεις κοντομάνικο ή μακρυμάνικο; 20 είσαι γαμώ το φελέκι μου. Άχρηστε, ούτε επίτηδες να το έκανες.
ΥΓ2: (Άκους εκεί ketchup song...)
ΥΓ3: Κλείνω με ένα κομμάτι που επίσης τριβέλιζε το ταπεινό μυαλουδάκι μου σήμερα όταν ξύπνησα, που, ολώς παραδόξως, ταιρίαζει λίγο και με την κατάσταση.

You were my conscience, so solid now you're like water.
And we started drowning, not like we'd sink any farther.
But I let my heart go, its somewhere down at the bottom.
But I'll get a new one and come back for the hope that you've stolen.

I'll stop the whole world, I'll stop the whole world
From turning into a monster and eating us alive
Don't you ever wonder how we survive?
Now that you're gone, the world is ours.

Oh oh oh oh, oh oh oh oh

I'm only human, I've got a skeleton in me
But I'm not the villain despite what you're always preaching
Call me a traitor, I'm just collecting your victims
They're getting stronger, I hear them calling, them calling...

I'll stop the whole world, I'll stop the whole world
From turning into a monster and eating us alive
Don't you ever wonder how we survived?
Now that you're gone, the world is ours.

Well, you thought of straight big solutions, well I liked the tension
We're not always knowing the answers, you're gonna lose it, you're gonna lose it.

I'll stop the whole world, I'll stop the whole world
From turning into a monster and eating us alive
Don't you ever wonder how we survive?
Well, now that you're gone the world is ours.

I'll stop the whole world, I'll stop the whole world
From turning into a monster and eating us alive
Don't you ever wonder how we survive?
Well, now that you're gone the world is ours.

Silence Is Deafening

2011-09-17T01:35:00.005+03:00

...δεν περίμενα να με βρω εδώ σήμερα. Πραγματικά. Φρίκαρα κάπως. Μετά από αρκετό καιρό που έχω να πατήσω εδώ μέσα, είχα λίγο πολύ παραδεχτεί στον εαυτό μου πως είχα τελειώσει με την μπλογκόσφαιρα. Πήρα αυτά που ήθελα να πάρω κι έφυγα. Ωστόσο, δεν κατάλαβα πως συνέβη, αλλά βρίσκομαι εδώ. Κάτι που μου θυμίζει...

“Jace? Are you all right?”
“I don’t know,” he said in the dazed manner of someone just waking up from a dream. “I
wasn’t going to come here. I’ve been wandering around all night—I couldn’t sleep—and I
kept finding myself walking here.”

Δεν κατάλαβα τι ακριβώς συνέβη, αλλά ξαφνικά ένιωσα την ανάγκη να γράψω. Δεν ξέρω καν τι γράφω, δεν έχω κοιτάξει δεύτερη φορά την ίδια γραμμή, φοβάμαι μην το μετανιώσω.
Κάτι έγινε σήμερα. Κάτι που δεν μπορώ ακριβώς να προσδιορίσω. Κάτι που επίσης μου θυμίζει...

“Good luck, Ron,” said Hermione, standing on tiptoe and kissing him on the cheek.
Ron seemed to come to himself slightly as they walked back across
the Great Hall. He touched the spot on his face where Hermione had
kissed him, looking puzzled, as though he was not quite sure what had
just happened.

Δεν ξέρω τι τρέχει σήμερα με τις παραθέσεις. Ίσως είναι ένα τέχνασμα για να σας ξεγελάσω, να μην γράψω πάλι... αλλά κάτι μου λέει πως σήμερα δεν είναι. Πάντα ήθελα να αναφέρω αυτά τα 2 αποσπάσματα και μου δόθηκε η ευκαιρία να τα χρησιμοποιήσω και τα 2 μαζί. Η τύχη μου δεν θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη.

Ήμουν κάπως... εξαντλημένη τις τελευταίες μέρες. Σωματικά και συναισθηματικά. (Τι έκπληξις.) Μπορεί να μην είμαι καλά, είμαι όμως εδώ. Αυτό έχει σημασία. Και το οφείλω στον Σ.
Α, και κάτι ακόμα. Μ, μου λείπεις. Ξέρω πως δεν το βλέπεις αυτό, για αυτό και νιώθω τεράστια ανακούφιση που το λέω επιτέλους. Μου λείπεις όσο δεν μου έχεις λείψει ποτέ από τότε που γνωριστήκαμε. Μου λείπουν τα πάντα, οι κλήσεις στις 2 το πρωί, οι μαμάδες μας να μας ρίχνουν τρομερό βρισίδι, οι αδελφοί μας να μας πληγώνουν και εγώ να σου ανήκω ολοκληρωτικά, όπως και συ σε μένα. Και όσο κι αν πονούσε, μου λείπουν τα περσινά Χριστούγεννα.

Άτιτλο(;) άντε και χρόνια πολλά.

2011-08-29T03:56:00.005+03:00

29 του μηνός πήγε. Κλείνω 2 χρόνια ως μπλόγκερ και εκεί που δεν είχα τίποτα να κάνω, άνοιξα τη φόρμα ανάρτησης και μετά συνειδητοποίησα πως γίνεται 2 ετών ο βυθός μου. Απλά δεν ξέρω πλέον τι κάνω εδώ. Τίποτα, υποθέτω. Που να σας τα πω κιόλας.

Σε 2-3 βδομάδες δίνω για το ΚΘΒΕ. Ωραία κείμενα διάλεξα, αλλά αυτό είναι άσχετο.

Όλα άσχετα, μόνη έμεινα, κανείς δεν ακούει, αλλά καλά είμαστε. Όχι, αλήθεια.

Δεν γράφω όμως για το μπλογκ. Γράφω γιατί πήγε 29 του μηνός, που σημαίνει πως σε 3 μέρες γίνομαι 18.

Κατακλύζομαι από εικόνες βίαια σχεδόν. Δεν καταλαβαίνω πως γίνεται ένα μυαλό, ψυχρά υπολογιστικό να κινείται και να δρα τόσο απότομα. Υποθέτω φταίνε τα συναισθήματα. Μαλακίες είναι που λένε πως η καρδιά κ το μυαλό είναι 2 διαφορετικά πράματα. Ένα πράμα είναι, χαζός ο διαχωρισμός, κοινότυπος.

Κρίνω πάλι. Κακό αυτό. Ο Κώστας μου είπε πως αν κρίνω δεν παίζω καλά. Μα στην τελική, όλα ένα κακό παίξιμο δεν είναι; Τι κακοί ηθοποιοί που μαστε όλοι μας.

18 λοιπόν. Σας το λέω από τώρα, δεν πρόκειται να κάνω κανένα φανφαρονισμό για τα γενέθλιά μου, θα τα περάσω ήσυχα, χωρίς mindfucked αναρτήσεις. Παρτάκι θα κάνω, ή τουλάχιστον έτσι λέω στον εαυτό μου 15 μέρες μετά. Θα δουμε. Αν τα σκάσει η μάνα. Και το λέω από τώρα, θέλω βιβλία. Σε όσους με διαβάσουν και θα έρθουν, ξέρετε ποιοι είστε εσείς, θέλω βιβλία. Από το Public, με κάρτα αλλαγής στάνταρ.

Άντε καληνύχτα. Χρόνια μου πολλά μπας και καταφέρω και το πάρω χαμπάρι πριν γίνει.

Και τελικά φταίνε οι Ραδιοκέφαλοι. Μούσες μου εσείς :Ρ

It's like I'm falling out of bed
From a long, weary dream
The sweetest flowers and fruits hang from trees
Falling off the giant bird that's been carrying me

It's like I'm falling out of bed
From a long and weary dream
Just exactly as I remember
Every root
Every gesture

I'm a heart in cold ground
Like I'm falling out of bed
From a long and weary dream
Finally I'm free of all the weight I've been carrying
Every woman blows her cover
In the eye of the beholder

I'm a fish now out of water
Falling off a giant bird that's been carrying me
I fell open
I laid under
At the tap out

I was just a number
I wanna slip it over
And get back under
And if you think this is over

Then you're wrong
If you think this is over
Then you're wrong
If you think this is over
Then you're wrong

(Wake me up, wake me up)

If you think this is over
Then you're wrong

(Wake me up, wake me up)

Like I'm falling out of bed
From a long, weary dream
The sweetest flowers and fruits hang from trees

When I ask you again
When I ask you again
Wake me up

ΥΓ: Πόνος vs Αδράνεια = 2-1. Και καλά κάνει.

Madrugada

2011-08-07T05:26:00.006+03:00

Madrugada is a Portuguese and Spanish word meaning "dawn".

I could use a dream or a genie or a wish
To go back to a place much simpler than this
Cause after all the partyin’ and smashin’ and crashin’
And all the glitz and the glam and the fashion
And all the pandemonium and all the madness
There comes a time where you fade to the blackness
And when you’re staring at that phone in your lap
And you hoping but them people never call you back

Somebody take me back to the days
Before this was a job, before I got paid
Before it ever mattered what I had in my bank
Yeah back when I was tryin’ to get a tip at subway
And back when I was rappin’ for the hell of it
But now a days we rappin’ to stay relevant
I’m guessin that if we can make some wishes outta airplanes
Then maybe yo maybe I’ll go back to the days
Before the politics that we call the rap game
And back when ain’t nobody listened to my mix tape
And back before I tried to cover up my slang

Μόλις το έκλεισα στον μοναδικό άνθρωπο ο οποίος έχει την οποιαδήποτε πιθανότητα να γίνει κολλητός μου. Είναι 14.

Από την μία βρίσκω σε αυτόν μία αθωότητα παιδική, ταιριαστή σαφώς της ηλικίας του θα 'λεγες. Φυσικό αφού είναι τόσο μικρός. Με την αθωότητα όμως πάει και η αφέλεια. Η περιέργεια, επίσης επακόλουθο. Δυστυχώς, δεν φοβάμαι για αυτόν, όπως θα έπρεπε μία σωστή φίλη. Ίσως γιατί έχω εγωισμό μόνο για μένα. Μην ξεφεύγω όμως με τον αναίσθητο χαρακτήρα μου.

Τον βλέπω που κάνει στραβοπατήματα και μου τη δίνει. Δεν θέλω να κάνει τα λάθη που έκανα και γω όταν νόμιζα πως στα 14 μου τα ήξερα όλα, ήμουν αήττητη, πανέξυπνη. Ακόμα και τώρα, που θεωρώ το μυαλό μου το μεγαλύτερο όπλο επιβίωσης, εγώ με το τεράστιο εγώ μου, άλλαξα γνώμη για μένα όταν ήμουν 14. Δεν ήμουν ούτε πανέξυπνη, ούτε αήττητη. Ή τουλάχιστον, αν είχα το μυαλό, δεν είχα την γνώση, την εμπειρία.

Πρέπει να πάθεις για να μάθεις. Δεν θέλω όμως να το μάθεις με τον άσχημο τρόπο, ακόμα και αν ο άσχημος είναι και ο μοναδικός τρόπος.

Με ενοχλούν πολλά πάνω σου, αλλά ακριβώς για αυτά σου μιλάω και μου μιλάς, και το ξέρεις αυτό. Αν δεν συμμερίζεσαι τα γούστα μου, το δέχομαι. Αν δεν σου αρέσει ο χαρακτήρας μου, το 'χω αντέξει και από χειρότερους. Αν δεν επικοινωνούμε λόγω ηλικίας, το καταλαβαίνουμε και οι δύο. Εσύ όμως δεν καταλαβαίνεις το γιατί.

Δεν έχω μιλήσει σε κάποιον άμεσα μέσω του μπλογκ μου αλλά έχω χάσει το στοιχείο έκπληξης προς τον εαυτό μου εδώ και καιρό, οπότε δεν εκπλήσσομαι.

Θες να φας τα μούτρα σου; Θες μερικά χρόνια μετά να μετανιώνεις; Να κάνεις κάποιες πράξεις τώρα; πράξεις, τα αντίκτυπα των οποίων θα νιώσεις χρόνια μετά; Δική σου επιλογή. Δουλειά μου είναι να σε προειδοποιήσω, να σε προστατέψω. Άλλο πράγμα που ποτέ δεν έχω κάνει για κανέναν πέρα από τον κώλο μου χωρίς κίνητρο. Ναι, σου ακούγομαι κλισέ, και είμαι, γιατί έτσι είναι τα πράματα. Υπάρχει λόγος που πράγματα ειπώνονται τόσες φορές. Ισχύουν.

Πάλι για μένα μιλάω... ίσως γιατί αν σου εξηγήσω εμένα, θα καταλάβεις. Ίσως γιατί όταν εξηγώ, αντλώ την γνώση μου από εμένα, όχι από κάποια δακρύβρεχτη, ξένη ιστορία. Ναι, αυτό θα 'ναι.

Καλό ξημέρωμα. Α, και μην ξαναπιείς... τόσο.

Where is my mind..?

2011-07-26T17:38:00.005+03:00

I walk through rusted leaves. I wield my toes to crush them over and keep moving towards the direction I am supposed to follow. Dark clouds cover the sky's lenghts. Although there still is light, I fear the worst.

The wind moves the leaves on the trees as much as the rusted ones. I stumble on them with my dress. My hair are mazy, a handful of leaves locked in the long curls. I feel cold, helpless. But still, I am sure of what I am doing. I have walked these woods since the beginning of time, since humans could never imagine a place like this in their heads; the beauty of the nature, the mystery of the woods, the clearness of the sky. Beauty I would soon be unable to remember myself.

While walking, I can feel the spirits of my ancestors, a race much better, much stronger, much calmer than the Dark Age that followed them. People-sized beings with gigantic power and enormous amount of knowledge. What an honor to be accompanied by such superior existances on my last journey. I see no sign of them. I merely feel them. What a feeling, though.

Suddenly, the wind blows harder, pushing me to a slight different direction. This is it, I think. It has finally come to an end. The wind keeps blowing harder and by now I am on the verge of losing my balance. I feel no fear now. I know what I am expecting. I am almost.... happy. A sweet numbness has taken over me.

Finally, I reach my destination. A small glade appears as I reach closer. A woman stands at the opposite edge. I move to reach her but she raises a hand and moves towards me. We meet in the middle. The wind has seazed.

I turn to look at her. We are identicals, as expected, with a difference or two. Her dress is black, opposite to my white one. Also, her eyes and hair are black as well, while mine are light brown. I remember my third father of the Dark Age telling me that I have the color of honey in me, and that it was revealed on my features. The woman standing opposite to me was different, pitch-black, blank, almost.

Her eyes sparkled, still blank, depthless. A contradiction. She smiled a beautiful smile and her gaze fell directly on me. Another contradiction, since I was under the impression she was looking at me from the moment I entered the glade.

I was the first to speak. "I am here."

She didn't respond immediately. Instead, she rose her head to the sky. It was dark now, something I hadn't noticed. I stared at the moon.

"You have indeed", she answered. I turned to look at her. "I hoped you would."
"You know I would. It is, after all, your job to know."
"You cannot escape your fate", she responded.
"I didn't want any of this to happen. I never wished for it. I dreaded it", I hurried, before she moved to do what she was about to do.
"Oh, I know. Nobody ever does. The ones that have are truelly fit for the place you fear you may go", she said in a serene tone, still smiling.
"Do you know? Where I am to go?" I asked quickly. I was afraid, but calm. I didn't know how it was managed. Maybe it was happening because I was around her.
She didn't answer my question. "Close your eyes, Morning Star" she said.
I did as instructed. All my senses were heightened. I could feel the brisk wind blowing back again. I could smell the dampness in the ground. I could hear my breath, fast and shallow, and hers almost inaudible.

I couldn't bear the pending. I peeked at her, and she gave me one last, tranquil smile and then I felt no more.

I was swimmin´ in the Carribean

Animals would hide behind the rocks.

Except the little fish

But he told me east was west

Tryin' to talk

With your feet in the air , and your head on the ground

Try this trick and spin it! Yeahh!

Your head will collapse, but there's nothing in it

And you'll ask yourself?

Where is my mind?

Way out, in the water see it swimmin´?

If I were...

2011-07-14T13:18:00.001+03:00

Μία ιδέα από ένα άλλο μπλογκ... μου κίνησε το ενδιαφέρον. Σας καλώ όλους να κάνετε το ίδιο. Προσθέστε, αφαιρέστε, κρατήστε ό, τι θέλετε. :)

If I were a month, I’d be September.

If I were a day of the week, I’d be Sunday.

If I were a time of day, I’d be the early dawn.

If I were a planet, I’d be Pluto.

If I were a historical figure, I’d be John Wilmot.-

If I were a sea animal, I’d be a jellyfish.

If I were a liquid, I’d be rosewater.

If I were a direction, I’d be north.

If I were a piece of furniture, I’d be a secreter. Or the hugest bed of all.

If I were a gemstone, I’d be an amethyst.

If I were a tree, I’d be a walnut tree.

If I were a flower, I’d be an evening primrose.

If I were a tool, I’d be a blade.

If I were a kind of weather, I’d be a typhoon.

If I were an emotion, I’d be sorrow.

If I were a state of mind, I 'd be insanity.

If I were a musical instrument, I’d be the cello.

If I were a color, I’d be royal blue.

If I were a fruit, I’d be a peach.

If I were a sound, I’d be the rustling leaves. Or an unbearable noise.

If I were an element, I’d be a Higgs particle :P

If I were a car, I’d be a 60's beetle.

If I were a cartoon, I'd be the Coyotte.

If I were a food, I’d be a mud pie.

If I were a place, I’d be a forest full of secrets. Or a magic theatre scene.

If I were a material, I’d be raw silk.

If I were a taste, I’d be a bittersweet taste.

If I were a scent, I’d be cinnamon.

If I were a body part, I’d be the eyes. Or the mouth.

If I were a music genre, I would be folk.

If I were a fictional character, I 'd be Lenna Duchannes.

If I were a marshal art, I would be the Roman wrestling.

If I were a demon, I would be Aggramon.

If I were an Angel, I have no idea what I would be.

If I were an acrobatic, I would be the wheel.

If I were a building, I would be a victorian abbey.

If I were a believer, I would be a Wiccan.

If I were an item, I would be a zippo lighter.

If I were a Caster, I would have torn the moon apart.

If I were a painting I would be of no recognition.

If I were a form of art, I would be poetry.

If I were a person, I wouldn't be me.

Having someone to talk to.

2011-07-08T21:30:00.002+03:00

Αν και περιοδικά σκέφτομαι πως κάποια πράγματα έχουν περισσότερη σημασία από ό, τι φαίνεται να έχουν, συνεχίζω να το ξεχνάω εφόσον παραμένω σωστή κυνική.

Το να έχεις κάποιον να μιλάς και να ξαλαφρώνεις... ναι, ακούγεται κλισέ, τετριμμένη ατάκα, αλλά τουλάχιστον δεν σε κάνει να θέλεις να κλάψεις... όσο ήθελες πριν. Προσπαθώ να βρω έναν πιο... περίτεχνο τρόπο να το πω, ωστόσο προτιμώ να είμαι ο λιγότερο μαλάκας εαυτός μου αυτή τη στιγμή και να μπω στην θέση του εφήβου που έχω το δικαίωμα να είμαι.

Σύντομη και αυτή η καταχώρησή μου μεν, περιεκτική δε.

Σε ευχαριστώ που είσαι στην ζωή μου, νονά. Τίποτα άλλο. Είσαι από τους ανθρώπους για τους οποίους είναι περιττό να πλέξεις εγκώμιο.

I am afraid we're not in Kansas anymore.

2011-06-22T19:09:00.005+03:00

Όχι, δεν είμαστε. Και κάτι μου λέει πως δεν παίζει να βρεθούμε κει ξανά.

Στις πανελλαδικές πάτωσα. Και μισώ που το παραδέχομαι, αλλά με πειράζει, όχι όμως για τον σωστό λόγο. Με πειράζει που άτομα μαλακισμένα όπως ο Χρήστος και η Λίνα περνάνε, επειδή αυτοί διάβασαν και γω όχι. Άρα τα κίνητρά μου, πάλι εγωιστικά, γεμάτα κακία και μίσος.

Αλλάζει ποτέ ο άνθρωπος;
Η σύνθεσή του; Ο χαρακτήρας του; Η ουσία; Το περίβλημα αλλάζει, και, κυκλικά, γίνονται ορισμένες λειάνσεις που αναπόφευκτα τροποποιούν τον χαρακτήρα, τον κάνουν πιο δεκτικό, πιο εξημερωμένο, πιο ομαλό και άχρωμο. Πιο... μη εκπλήξιμο. Βαρετό.
Με την ουσία όμως τι γίνεται; Με τα χαρακτηριστικά των έσω; Τι γίνεται με αυτά; Με τις διακυμάνσεις που ανά διαστήματα ονομάζουμε χαρακτηριστικά της προσωπικότητας όπως "καλοσύνη", "σαρκασμός", "ανοιχτομυαλία", "ρομαντισμός", ευγένεια", γουατέβερ.
Αλλάζουν αυτά; Χάνονται; Αντικαθιστώνται; Αναπτύσσονται; Μεγαλώνουν; Ελευθερώνονται σε διαφορετικές περιπτώσεις από αυτές που ελευθερώνονταν κάποτε; Κι αν αλλάζουν, πως; Με εμπειρίες; Οι άνθρωποι μας αλλάζουν; Εμείς αλλάζουμε αν το θέλουμε;

Δεν το πολυπιστεύω. Ακόμα και τώρα. Ακόμα και με ανθρώπους γύρω μου με τους οποίους αλληλεπιδρώ, με γεγονότα να συμβαίνουν...
Φέρομαι αλτρουϊστικά με τους φίλους μου, γνωρίζοντας πως ο τρόπος αυτός που τους φέρομαι είναι εκτός του χαρακτήρα μου. Δεν είμαι ευτυχισμένη γιατί θέλω οι φίλοι μου να είναι εντάξει και να μην επιβαρύνονται από τον δύσκολο χαρακτήρα μου. Γνωρίζουν άραγε ποια είμαι;

Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι τόσο κακιά όσο μπορώ, επειδή δεν αντέχω άλλο. Ορίστε, χάνω την μοναδική μου ιδιότητα. Όλοι έχουμε κλισέ. Πρέπει να είσαι κάτι, κάποιος. Ένα ουσιαστικό, αλλιώς δεν υπάρχεις. Ο καθένας μας είναι και καλά "διαφορετικός" στο πλαίσιο των σαχλών ζεν μαθημάτων ζωής. Εσύ είσαι διαφορετικός επειδή είσαι ο "κουλ", εσύ ο "ρομαντικός", εσύ ο "γκέι", εσύ ο "κακός", εσύ ο "μαλάκας", εσύ το "καλό παιδί". Ε λοιπόν, εγώ είμαι η κακιά της παρέας. Αυτή που θα σου την πει γιατί δεν μιλάει αλλιώς.

Για αλλού ξεκίνησα και αλλού έφτασα.
Ακόμα δεν την έχω βρει την άκρη, ιδού το αποτέλεσμα χρόνων και χρόνων σκέψης. Χέσε με.

Και κάθομαι και αναρωτιέμαι τι σκοπό είχα σήμερα καθώς έκατσα να γράψω. Όλο αυτό πάλι με οδηγεί στους πιο δαιδαλώδεις διαδρόμους. Και καμία όρεξη δεν έχω να συνεχίσω να ανεβάζω φωτογραφίες της Dorothy με τα παπούτσια της. Όχι τίποτα άλλο, δεν με βγάζει πουθενά. Καλός και ο μάγος του Οζ, καλή και η Dorothy, αλλά νομίζω πως τα παπούτσια ταιριάζουν απείρως περισσότερο στα ριγέ πόδια της Wicked Witch of the East.

Καλό σας βράδυ.

ΥΓ: Μην ακούσω "έλα μωρέ, δεν πειράζει, δίνεις του χρόνου, γλυκιά μου, καλή μου, κλπ κλπ κλπ". Θα πέσει ξύλο. Θα σας βρω και θα πέσει ξύλο.

Fuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuck! Fuck, fuck, fuck, fuck, FUCKKKK

2011-06-16T12:43:00.002+03:00

Ο Γιωργάκης ο πρωθυπουργός φταίει.

Το νιώθω σου λέω.

Πρώτη μέρα δουλειά σήμερα. Και τελευταία.

Δεν είπα τίποτα σε κανέναν μη μου το γρουσουζέψουν. Και να τα μας.

"Πολύ καλή στην δουλειά της, εργατική, φιλότιμη κλπ" αλλά!

Μικρή.
Dude, I 'm 18. Ε, νταξ, οκ, μικρή, αλλά όχι και παιδί. Ο_Ο

Ο Γιωργάκης φταίει. Το ΝΙΩΘΩ ΣΟΥ ΛΕΩ.

Να μην τις χάσεις τις εκλογές (που θαααρθουν, δε γίνεται). Να τις κερδίσεις ξανά να φας το αβγό στο κώλο.

Εντωμεταξύ ποστάρω από το πιο σπαστικό/ντεμέκ εναλλακτικό/ανατομικό πληκτρολόγιο έβερ. Ο ξάδερφός μου φταίει, αλλά φταίει και ο Γιωργάκης. Για όλα αυτός φταίει. Για την καμμένη λάμπα, τις άγαμες μέρες, για όλα αυτός φταίει. Έτσι επειδή γουστάρω να φταίει αυτός.

Άκυρα των τελευταίων ημερών που δεν πόσταρα επειδή είμαι μία άζωη:

Η παράσταση (δεν έχω πει λέξη για το θέατρο ρε πούστη μου :|) βγαίνει τέλεια. 29-30 του μηνός. Βασικά όμως δεν λέω που, γιατί έχω ένα θέμα πλέον με τα προσωπικά δεδομένα. Λυπάμαι. Να πω μόνο πως χαίρομαι απίστευτα που επιτέλους θα παίξω ξανά. Παίρνεις τεράααστια ικανοποίηση.

Αποφάσισα πως αγαπώ folk, περισσότερο κι από άλλα είδη μάλιστα.
Συνεχίζω να γράφω φαν φικ. Αν αξιωθώ να το τελειώσω, θα το ποστάρω.

ΦΤΙΑΧΝΩ ΦΟΡΟΥΜ. Τρέμετε.

Ο Μιχάλης παίζει να γίνει και κολλητός μου Ο_Ο

Εμ, αυτά.

Μουσική να βάλω; Βασικά μπαίνω στον πειρασμό να βάλω φολκ αλλά δεν θα σας νταουνιάσω.

If I'm a bad person, you don't like me
Well I guess I'll make my own way
It's a circle
A mean cycle
I can't excite you anymore
Where's your gavel? Your jury?
What's my offense this time?
You're not a judge but if you're gonna judge me
Well sentence me to another life

Don't wanna hear your sad songs
I don't wanna feel your pain
When you swear it's all my fault
Cause you know we're not the same(no)
We're not the same(no)
Oh we're not the same
Yeah the friends who stuck together
We wrote our names in blood
But I guess you can't accept that the change is good(hey)
It's good(hey)
It's good

Well you treat me just like another stranger
Well it's nice to meet you sir
I guess I'll go
I best be on my way out
You treat me just like another stranger
Well it's nice to meet you sir
I guess I'll go
I best be on my way out

Ignorance is your new best friend
Ignorance is your new best friend

This is the best thing that could've happened
Any longer and I wouldn't have made it
It's not a war no, it's not a rapture
I'm just a person but you can't take it
The same tricks that, that once fooled me
They won't get you anywhere
I'm not the same kid from your memory
Well now I can fend for myself

Don't wanna hear your sad songs
I don't wanna feel your pain
When you swear it's all my fault
Cause you know we're not the same(no)
We're not the same(no)
Oh we're not the same
Yeah we used to stick together
We wrote our names in blood
But I guess you can't accept that the change is good(hey)
It's good(hey)
It's good

Well you treat me just like another stranger
Well it's nice to meet you sir
I guess I'll go
I best be on my way out
You treat me just like another stranger
Well it's nice to meet you sir
I guess I'll go
I best be on my way out

Ignorance is your new best friend
Ignorance is your new best friend
Ignorance is your new best friend
Ignorance is your new best friend

Well you treat me just like another stranger
Well it's nice to meet you sir
I guess I'll go
I best be on my way out
You treat me just like another stranger
Well it's nice to meet you sir
I guess I'll go
I best be on my way out

Gett-HO, bitch!

2011-06-04T00:13:00.003+03:00

Uh, today I was actually called boring for not posting any new entries from May 24. Bitch, I haven't been posting for months, NOW u find it boring?
Seiriously.

So, I am actually posting something merely interesting for the sake of the bitch named Kafrantais. Talkin to you, you ugly fuckhead xD

And I am posting in english for the sake of another bitch named Alex Scragg, who chose to make fun of me in front of his family by saying that I think his dad is hot :S

Uh, ok bitches. That's for you.

I really got nothing but lame Chuck Norris jokes, so:

1. Όταν ο Τσακ Νόρις πήρε το καλάμι του και πήγε για ψάρεμα στη Σκωτία, αποκάλυψε το μυστήριο του Λοχ Νες και πήρε το ζωάκι που ψάρεψε στο ενυδρείο του για να κάνει παρέα στο Μόμπι Ντικ και την Όρκα. Φήμες θέλουν να έχει βαλσαμωμένο και τον Ζακ Κουστώ.

2. Ο Τσακ Νόρις δεν κοιμάται. Περιμένει.

3. Ο Τσακ Νόρις έχει μετρήσει ως το άπειρο - δύο φορές.

4. Ο Τσακ Νόρις δεν φοράει ρολόι, γιατί ΑΥΤΟΣ αποφασίζει τι ώρα είναι.

5. Ο Τσακ Νόρις έδωσε στη Μόνα Λίζα το διάσημο χαμόγελό της.

6. Ο Τσακ Νόρις ανακάλυψε μια νέα θεωρία της σχετικότητας που συμπεριλάμβανε πολλαπλά σύμπαντα όπου ο Τσακ Νόρις είναι ακόμα σκληρότερος από αυτό (E=m*Τσακ Νόρις²). Όταν ανακαλύφθηκε από τον Άλμπερτ Αϊνστάιν και δημοσιεύθηκε, ο Τσακ Νόρις του έριξε γυριστή κλωτσιά στη μάπα. Σήμερα, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν είναι γνωστός ως Στήβεν Χώκινγκ...

7. Ο Πλούτωνας είναι στην πραγματικότητα μερικοί Βρετανοί στρατιώτες απ' την Αμερικανική Επανάσταση σε τροχιά γύρω απ' τον Ήλιο από τότε που ο Τσακ τους απογείωσε με την κλωτσάρα του.

8. Αν γράψετε τη λέξη "Τσακ Νόρις" στο Scrabble, θα νικάτε πάντα.

9. Ο Τσακ χρησιμοποιεί και τα 7 γράμματα στο Scrabble. Κάθε φορά.

10. Τι περνάει απ' το μυαλό όλων των θυμάτων του Τσακ Νόρις πριν πεθάνουν; Το παπούτσι του.

11. Ο Τσακ Νόρις μπορεί να νικήσει στο 'Σκορ 4' σε μόνο 3 κινήσεις.

12. Ο Τσακ Νόρις κάποτε έφαγε μια τούρτα πριν προλάβουν να του πουν οι φίλοι του ότι ήταν μια στριπτιζού μέσα.

13. Ο Τσακ Νόρις μπορεί να διαιρέσει με το 0.

14. Εν αρχήν ην το τίποτα... Ύστερα, ο Τσακ Νόρις κλώτσησε αυτό το τίποτα με γυριστή κλωτσιά στα μούτρα και του είπε "Άει χάσου". Αυτή είναι η ιστορία του σύμπαντος.

15. Ο Τσακ Νόρις χρειάζεται 10 λεπτά για να δει το "60 Minutes".

16. Ο Τσακ Νόρις μπορεί να αγγίξει τον MC Hammer.

17. Τίποτα δεν μπορεί να ξεφύγει από την βαρύτητα μιας μαύρης τρύπας, εκτός από τον Τσακ Νόρις. Ο Τσακ Νόρις τις τρώει και λέει ότι έχουν γεύση κοτόπουλο.

18. Όταν ο Μπρους Μπάννερ τσαντίζεται, μετατρέπεται σε Χαλκ. Όταν ο Χαλκ τσαντίζεται, μετατρέπεται σε Τσακ Νόρις.

19. Ο Τσακ Νόρις πήρε την άδεια οδήγησης στην ηλικία των 16. Δευτερολέπτων.

20. Όταν ο Τσακ Νόρις κάνει διαίρεση, δεν υπάρχει υπόλοιπο. Ποτέ.

21. Η πρώτη δουλειά του Τσακ Νόρις ήταν εφημεριδοπώλης. Δεν υπήρξαν επιζώντες.

22. Το 70% του βάρους των ανθρώπων είναι νερό. Το 70% του βάρους του Τσακ Νόρις είναι το σύστημα αναπαραγωγής του.

23. Ο Ζαν-Κλωντ Βαν Νταμ κάποτε έδειρε τον Τσακ Νόρις. Τότε τον ξύπνησε από το όνειρό του μια στριφογυριστή κλωτσιά στα μούτρα.

24. Ο Τσακ Νόρις δεν σερφάρει στο Internet, έχει κάθε ιστοσελίδα αποθηκευμένη στο μυαλό του. Κάνει refresh ανοιγοκλείνοντας τα μάτια.

25. Έχει ειπωθεί ότι αν κοιτάξεις στα μάτια τον Τσακ Νόρις θα μάθεις το μέλλον σου. Δυστυχώς, το μέλλον όλων είναι πάντα το ίδιο:
θάνατος από μια στριφογυριστή κλωτσιά στα μούτρα.

26. Λέγεται πως βλέποντας στα μάτια του Τσακ Νόρις, θα δεις το μέλλον σου... Εσένα στη σχάρα με πατάτες και τζατζίκι.

27. Ο Τσακ Νόρις αποφασίζει ποια μέρα πέφτει η Τσικνοπέμπτη.

28. Ο Τσακ Νόρις δεν "βλέπει νεκρούς". Φτιάχνει νεκρούς.

29. Η Γη δεν περιστρέφεται απλά γύρω από τον άξονά της, αλλά γυρνά κάτω από τα πόδια του Τσακ Νόρις καθώς αυτός τρέχει.

30. O Τσακ Νόρις έχει ήδη τετραγωνίσει τον κύκλο.

31. O Θεός συγχωρεί, ο Τσακ Νόρις ποτέ.

32. Ο Τσακ Νόρις έχει φτιάξει κύκλο με μόλις 300 μοίρες.

33. Μια φορά, ο Τσακ Νόρις αισθάνθηκε ότι κρυώνει. Από τότε αύξησε την θερμοκρασία της Γης, με τα γνωστά περιβαλλοντικά επακόλουθα.

34. Μια φορά σε ένα σόου του Ντέιβιντ Κόπερφιλντ, ο Τσακ Νόρις τον εξαφάνισε.

35. Ο Τσακ Νόρις όταν κοιμάται δεν βλέπει όνειρα, τα όνειρα βλέπουν τον Τσακ Νόρις.

36. Ο Τσακ Νόρις δεν κάνει πους-απς. Σπρώχνει τη Γη προς τα κάτω.

37. Αν νομίζεις ότι η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική, τότε πρέπει να δεις τι θα γίνει όταν της ρίξει γυριστή κλωτσιά ο Τσακ Νόρις.

38. Ο Τσακ Νόρις δεν ακούει μουσική. Η μουσική ακούει τον Τσακ Νόρις (για να μη φάει γυριστή κλωτσιά).

39. Ο Τσακ Νόρις εξαφάνισε τον Τζων Αυλακιώτη. Με στριφογυριστή κλωτσιά στη μούρη.

40. Ο Τσακ Νόρις δεν πιστεύει στον Θεό. Ο Θεός πιστεύει στον Τσακ Νόρις.

41. Ο Θεός μπορούσε να δημιουργήσει τον κόσμο σε επτά ημέρες. Ο Τσακ του έδωσε έξι.

42. Ο Τσακ Νόρις έχει πάει στον Άρη. Γι’ αυτό δεν υπάρχει ζωή εκεί.

43. Μια φορά ένας τυφλός πάτησε το παπούτσι του Τσακ Νόρις. Αυτός του είπε: «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ; Ο Τσακ Νόρις!» Μόλις το άκουσε, ο τυφλός θεραπεύτηκε, αλλά το τελευταίο πράγμα που είδε ήταν το πόδι του Τσακ να έρχεται προς τα μούτρα του.

44. Όταν ο μπαμπούλας πάει να κοιμηθεί, πρώτα βλέπει αν είναι στην ντουλάπα του ο Τσακ Νόρις.

45. Ο Τσακ Νόρις έδιωξε τον Neo από την Zion με μια στριφογυριστή κλωτσιά, και τώρα αυτός είναι ο «Εκλεκτός».

46. Αν η πέτρα νικάει το ψαλίδι, το χαρτί την πέτρα, και το ψαλίδι το χαρτί, τι τα νικάει και τα 3; Ο Τσακ Νόρις.

47. Ο Τσακ Νόρις είναι ο πραγματικός πατέρας του Λούκιου Σκάιγουόκερ

48. Ο Τσακ Νόρις συνηθίζει να δωρίζει αίμα στον Ερυθρό Σταυρό. Απλά ποτέ δεν είναι το δικό του.

49. Ο Τσακ Νόρις δεν έχει ανοιγοκλείσει τα μάτια του ποτέ. ΠΟΤΕ.

50. Ο Τσακ Νόρις πήρε 100% στις εξετάσεις του, γιατί έγραψε σε όλες τις ερωτήσεις την απάντηση «Τσακ Νόρις»

51. Το σπίτι του Τσακ Νόρις δεν έχει πόρτες. Περνάει από τους τοίχους.

52. Κάποιοι λένε πως ο Θεός υπήρχε ανέκαθεν. Αυτό είναι ψέμα: ο ΤΣΑΚ ΝΟΡΙΣ δημιούργησε τον Θεό.

53. Δεν υπάρχουν ιπτάμενοι δίσκοι. Ο Τσακ Νόρις κάνει δισκοβολία.

54. Ο Τσακ μπορεί να μιλήσει Braille.

55. Ο Τσακ αναφέρεται στον εαυτό του στο τέταρτο πρόσωπο.

56. Όταν ο Τσακ γυμνάζεται το μηχάνημα δυναμώνει.

57. Το νερό βράζει πιο γρήγορα όταν το κοιτάει ο Τσακ.

58. Ο Τσακ Νόρις δεν αφήνει μηνύματα. Αφήνει προειδοποιήσεις.

59. Ο Τσακ μήνυσε το NBC ισχυριζόμενος ότι το Law and Order είναι λογότυπα για το δεξί και το αριστερό πόδι του.

60. Ο Τσακ Νόρις δεν διαβάζει βιβλία. Απλά τα κοιτάει από πάνω ως κάτω μέχρι να πάρει τις πληροφορίες που θέλει.

61. Μπορεί κάτι να μοιάζει με κοτόπουλο, να έχει γεύση κοτόπουλου, και να είναι κοτόπουλο, αλλά αν ο Τσακ Νόρις πει ότι είναι χοιρινό, τότε είναι χοιρινό.

62. Οι καουμπόικες μπότες κάποιων καουμπόηδων είναι φτιαγμένες από αληθινό δέρμα. Οι καουμπόικες μπότες του Τσακ Νόρις είναι φτιαγμένες από αληθινούς καουμπόηδες.

63. Ο Τσακ Νόρις είχε αρχικά επιλεγεί για τον ρόλο του Τζακ Μπάουερ στο 24. Ωστόσο τα γυρίσματα ματαιώθηκαν, όταν ο Τσακ σκότωσε όλους τους τρομοκράτες, ασφάλισε τα πυρηνικά, έσωσε τον πρόεδρο και τον κόσμο σε 12 λεπτά και 22 δευτερόλεπτα.

64. Ο Τζακ Μπάουερ ισχυρίστηκε πως κάποτε σκότωσε 100 άτομα και μετά του τελείωσαν οι σφαίρες. Ο Τσακ Νόρις κάποτε έριξε 100 σφαίρες και μετά του τελείωσαν τα άτομα.

65. Ο Τσακ Νόρις είναι πιο γρήγορος από κάθε υπολογιστή. Πρώτα εμφανίζει τα αποτελέσματα και μετά διαβάζει τα δεδομένα.

66. Η θεωρία της εξέλιξης είναι μια απάτη. Ο Τσακ Νόρις αποφασίζει ποιος θα επιβιώσει.

67. O Τσακ Νόρις μπορεί να στραγγαλίσει κάποιον με το καλώδιο ενός ασύρματου τηλεφώνου

68. Οι Ιταλοί έχτισαν τον πύργο της Πίζας προς τιμήν του Τσακ Νόρις. Ο Τσακ όμως δεν έμεινε ευχαριστημένος...

69. O Τσακ Νόρις μόλις γεννήθηκε πήδηξε την πρώτη νοσοκόμα που είδε. Ήταν ο πρώτος της... ήταν η τρίτη του.

70. Όταν ο Τσακ Νόρις κοιτάζει τα πορτοκάλια, αυτά γίνονται χυμός.

71. Η δύναμη της στριφογυριστής κλοτσιάς του Τσακ Νόρις είναι παγκόσμια σταθερά σύμφωνα με το S.I.

72. Η Σαχάρα έγινε έρημος όταν μια φορά ο Τσακ Νόρις δίψασε.

73. Ο Τσακ Νόρις μπορεί να φτιάξει οκτάπορτο στο τάβλι...

74. Ο Τσακ Νόρις μπορεί να κάνει ματ στο σκάκι με δύο κινήσεις και ροκέ με μία.

75. Ο Τσακ Νόρις πήγε στο σινεμά να δει το "Number 23". Ο αριθμός αυτός καταργήθηκε...

76. Ο Λούκυ Λουκ πυροβολεί πιο γρήγορα και από τη σκιά του. Ο Τσακ Νόρις δεν έχει σκιά...

77. Όταν ο Τσακ Νόρις συνάντησε τους 4 Ντάλτον, τους σκότωσε με μια στριφογυριστή κλωτσιά...και τους 5...

78. Φήμες θέλουν τον Τσακ Νόρις να σκοτώνει τον Voldemort στο 7ο βιβλίο του Χάρι Πότερ με μια στριφογυριστή κλωτσιά.

79. Ο Τσακ Νόρις γνωρίζει 32 τρόπους να σε σκοτώσει με ένα καλαμάκι του φραπέ.

80. Ο Τσακ Νόρις ξυρίζεται κάθε φορά που νιώθει οίκτο...

81. Ο Τσακ Νόρις ποτέ δεν πήγε στο βουνό. Το βουνό πήγε στον Τσακ Νόρις.

82. Ο Τσακ Νόρις μπορεί να βάλει τρίποντο από τη γραμμή των βολών...

83. Ο Τσακ Νόρις είναι ο μόνος τραγουδιστής που μπορεί να βγάλει δίσκο χωρίς να πρέπει να συμμετέχει ο Γιώργος Νταλάρας.

84. Ο Τσακ Νόρις έχει αποκρυπτογραφήσει την Γραμμική Α'.

85. Ο Τσακ Νόρις δεν χρησιμοποιεί τρίφτη για να βάλει τυρί στη μακαρονάδα του. Έχει τα γένια του.

86. Δεν είναι τυφώνας. Ο Τσακ φταρνίστηκε...

87. Ο Τσακ Νόρις ποτέ δεν γεμίζει το όπλο του. Απλά το κρατά και οι σφαίρες μπαίνουν από την παλάμη του.

88. Ο Τσακ Νόρις στο σκάκι είτε έχει λευκά, είτε μαύρα πιόνια, παίζει πάντα πρώτος. Αλλιώς ο αντίπαλος έχει βγει ήδη ματ..

89. Μια φορά σε μια παρτίδα Poker και αφού στο τραπέζι βρίσκονταν πολλά εκατομμύρια, ένας αντίπαλος του Τσακ Νόρις του αποκαλύπτει πως κρατάει καρέ του άσσου... ο Τσακ Νόρις χαμογελά και του δείχνει το Φλος Ρουαγιάλ που κρατούσε...

90. Όταν διαιρεί ο Τσακ Νόρις, δεν υπάρχει ποτέ υπόλοιπο.

91. Ο Τσακ Νόρις έπαιξε 3 φορές μονό με τον Michael Jordan. Τόσες φορές αποσύρθηκε από το ΝΒΑ.

92. Η πιθανότητα να καταφέρει κάτι ο Τσακ Νόρις είναι ίση με 2.

93. Η γάτα του Σρέντιγκερ έχει 50% πιθανότητες να ζήσει. Η γάτα του Τσακ Νόρις καμία.

94. Το κύριο προϊόν που εξάγει η επιχείρηση Τσακ Νόρις είναι πόνος...

95. Ο Τσακ Νόρις "πάει" με δύο ταχύτητες. Περπατάει, σκοτώνει...

96. Ο Τσακ Νόρις μπορεί να φάει μόνο ένα (Lays).

97. Ο Τζέημς Μποντ έχει πάρει άδεια να σκοτώνει. Από τον Τσακ Νόρις...

98. Στο Χαιλάντερ έχει ειπωθεί πως στο τέλος μπορεί να υπάρξει μόνο ένας. Ο Τσακ Νόρις ευτυχώς δεν έχει εμφανιστεί ακόμα...

99. Ο Τσακ Νόρις ΜΠΟΡΕΙ να γλείψει τον αγκώνα του.

100. Ο Τσακ Νόρις μπορεί να παίξει στα drums το "Painkiller", στα 877 bpm, φυσικά χωρίς διπέταλο...

101. Ο Τσακ Νόρις πιάνει ψάρια με τα χέρια, αφού πρώτα τα κυνηγήσει μέχρι αυτά να εξαντληθούν.

102. Ο Τσακ Νόρις μπορεί να "σπάσει" στο μπιλιάρδο χωρίς να χρησιμοποιήσει τη λευκή μπάλα... ούτε καν τη στέκα!!

103. Όταν όλες οι μπαταρίες εξαντλούνται, η Duracell συνεχίζει...όταν και η Duracell εξαντλείται τότε συνεχίζει ο Τσακ Νόρις

104. Ο Τσακ Νόρις μπορεί να κερδίσει 6αρι στο λόττο με 5 νούμερα.

105. Ο Τσακ Νόρις μπορεί να διασπάσει το άτομο... με τα δόντια του.

106. Τα αναβολικά φτιάχνονται από τον ιδρώτα του Τσακ Νόρις.

107. Ο Τσακ Νόρις μπορεί να κάνει ΜΑΤ με μια κίνηση.

108. O Τσακ Νόρις έχει πτυχίο Νηπιαγωγού απ' το Πολυτεχνείο Κρήτης, καθώς και πτυχίο Ηλεκτρολόγου Μηχανικού απ' τη Φιλοσοφική.

109. Μία μέρα ο Τσακ Νόρις δεν είχε κάρτα να μιλήσει με το αίσθημα. Πήρε ένα καλώδιο και έφτιαξε το Ιντερνετς.

110. Το τρένο δεν υπάρχει πια. Το πάτησε ο Τσακ Νόρις.

111. O Τσακ Νόρις ξέρει που είναι ο μικρός Alex.

112. O αγαπημένος ηθοποιός του Τσακ Νόρις είναι... ο Τσακ Νόρις

113. Όταν εφαρμόζεις την μέθοδο των τριών, ο ένας από τους τρεις είναι πάντα ο Τσακ Νόρις.

114. ο Τσακ Νόρις είναι ο πραγματικός υπαίτιος για τον θάνατο της μικρής Αννούλας.

115. Ο Τσακ Νόρις είναι ιδέα. Και οι ιδέες δεν πεθαίνουν ποτέ.

116. Ο Τσακ Νόρις είναι ο μοναδικός άνθρωπος που του επιτρέπεται να μιλάει για το Fight Club.

117. O Τσακ Νόρις δεν νικάει ποτέ. Οι άλλοι απλώς δεν κερδίζουν.

118. Ο Τσακ Νόρις ξέρει τι σημαίνει η λέξη "Ζαβαρακατρανέμια".

119. Οι επιστήμονες έχουν υπολογίσει ότι η ενέργεια που υπήρξε κατά τη διάρκεια του Big Bang είναι περίπου ίση με 1 ΣΚτΤΝ
(Στριφογυριστή Κλωτσιά του Τσακ Νόρις)

120. Σε ένα συνηθισμένο υπνοδωμάτιο υπάρχουν 1,242 πράγματα που ο Τσακ Νόρις μπορεί να χρησιμοποιήσει για να σε σκοτώσει, συμπεριλαμβάνοντας και το ίδιο το δωμάτιο.

121. Ένας τρόπος υπάρχει να λυθούν κάποια Σουντόκου. Να γράψεις ΤΣΑΚΝΟΡΙΣ οριζόντια ή κάθετα.

122. Όποτε εφαρμόζεις κάποιον μαθηματικό τύπο, ο τύπος αυτός είναι ο Τσακ Νόρις

123. Ο Πρώτoς Νόμος της Θερμοδυναμικής λέει πως η ενέργεια δεν μπορεί ούτε να καταστραφεί ούτε να δημιουργηθεί. Εκτός κι αν συναντήσει τον Τσακ Νόρις.

124. Για τον Τσακ Νόρις δεν ισχυει ο δευτερος νομος της Θερμοδυναμικής. O Τσακ Νόρις μειωνει την εντροπια του συμπαντος.

125. O Τσακ Νόρις εχει φτασει στην ακρη της γης. Και μετά γύρισε πίσω.

126. Πετρελαιοκηλίδα στη θάλασσα; Αιτία: Ο Τσακ Νόρις εκανε υπτιο και δεν είδε το τανκερ.

127. Οταν ο δράκουλας πηγε να δαγκωσει τον Τσακ Νορις στον λαιμο εσπασε τα δοντια του...

128. Ο Τσακ Νόρις είναι τόσο γρήγορος που μπορεί να κλειδώσει ένα συρτάρι με το κλειδί μέσα στο συρτάρι

129. Ο Τσακ Νόρις δεν ξυρίζεται, ακονίζει το ξυράφι στα γένια του

130. Μια φορά ο Τσακ Νόρις κλώτσησε ένα άλογο στο πηγούνι. Οι απόγονοι του είναι γνωστοί ως καμηλοπαρδάλεις

131. O Τσακ Νόρις ξέρει το τελευταίο δεκαδικό του π.

132. Στην ηλικία των 7, μια φορά που ο Τσακ Νόρις έπαιζε πιανο πάτησε μια λαθος νότα. Ετσι γεννήθηκε η jazz...

133. Ο Τσακ Νόρις μπορεί να καθαρίσει φασολάκια και φακές ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ φορώντας γάντια του μποξ.

134. Ο Τσακ Νόρις ξέρει που τελειώνει το Σύμπαν.

135. Ο Τσακ Νόρις ξέρει που βρίσκεται το νησί των Αγνοούμενων.

136. Η επιτάχυνση της βαρύτητας είναι ανάλογη του Τσακ Νόρις.

137. Ο Τσακ Νόρις δεν ρωτάει ποτέ κανένα παιδί "ποιανού είσαι" γιατί γνωρίζει ήδη την απάντηση.

138. Η δύναμη των στριφογυριστών κλωτσιών του Τσακ Νόρις έχει ως μονάδα μέτρησης τα Ρίχτερ.

139. Ο Τσακ Νόρις κατασκεύασε το Matrix.

140. O Τσακ Νόρις έχει υπολογίσει την Απόλυτη Ερώτηση της Ζωής, του Σύμπαντος και των Πάντων.

141. Η αγορά βρίσκεται σε ισορροπία αν και μόνο αν η προσφορά ισούται της ζήτησης από τον Τσακ Νόρις.

142. Ένας σύντομος ορισμός του marketing είναι "η εκπλήρωση των αναγκών του Τσακ Νόρις με σκοπό το κέρδος (=την επιβίωση)"

143. Ο Τσακ Νόρις είναι ο πατέρας των παιδιών του Ζεββεδαίου.

144. Ο Τσακ Νόρις μπορεί να λύσει τον Γόρδιο δεσμό.

145. Ο Τσακ Νόρις μπορεί να βάλει γκολ πριν σφυρίξει ο διαιτητής την σέντρα.

146. Ο πρώτος που γεύτηκε την στριφογυριστή κλωτσιά του Τσακ Νόρις ήταν η μάνα του διότι τόλμησε να τον βυζάξει γάλα αντί για μπύρα.

147. Ο Τσακ Νόρις μπορει να χειροκροτήσει με το ένα χέρι.

148. Το φέγγάρι στην πραγματικότητα ήταν ένας μετεωρίτης που θα χτυπούσε την Γη. Δεν είχε υπολογήσει όμως την στριφογυριστή κλωτσιά του Τσακ. Έκτοτε το φεγγάρι είναι ο δορυφόρος της Γης.

149. Ο Τσακ Νόρις έπαιξε μια φορά Ρωσική Ρουλέτα με γεμάτο οπλο και, φυσικά, ΚΕΡΔΙΣΕ.

150. Όταν ο Τσακ Νόρις θελήσει ενα αυγό, τότε ανοίγει στη μέση την κότα.

151. Δεν υπάρχουν όπλα Μαζικής Καταστροφής στο Ιράκ. Ο Τσακ Νορις ζει στην Οκλαχομα.

152. Το συμπαν διαστέλεται συνεχώς για να χωρέσει τον Τσακ Νορις.

153. Ερώτηση: Πόσο χρόνο χρειάζεται ο Τσακ Νόρις για να αλλάξει μια λάμπα;
Απάντηση: Καθόλου. Ο Τσακ Νόρις προτιμά να σκοτώσει το σκοτάδι.

154. Μεγάλη επιτυχία του Νότη Σφακιανάκη είναι διασκευή ενος τραγουδιού-ύμνου στον Τσακ Νόρις! Φυσικά, μιλάμε για το "Μια κλωτσιά σου μόνο φτάνει".

155. Η λέξη ΤΣΑΚΝΟΡΙΣ είναι απο τις ελάχιστες που διαβάζονται και αντιστρόφως. Μην το δοκιμάσεις, γίνεται.

156. Όπου δεν υπαρχει δικαιοσύνη, υπάρχει ο Τσακ Νόρις.

157. Οι πορδές του Τσακ Νόρις ζουν σε 24 (τουλάχιστον) διαστάσεις. Βλ. Θεωρία Πορδών - String theory

158. Ο Τσακ Νόρις σκοτώνει τα κουνούπια που τον δάγκωσαν για να παρει το αίμα του πίσω...

159. Ο Τσακ Νόρις δεν ξέρει SAP. Ξέρει όμως FAP.

160. Ο Τσακ Νόρις αποφάσισε πότε θα τελείωσει ο Πόλεμος των Άστρων!!!

161. Ο Τσακ Νόρις κάποτε πήγε να κοινωνήσει και σκότωσε τον παπά αμέσως μετά γιατί αυτός είπε "μεταλαμβάνει ο δούλος του Θεού". Και ο Τσακ Νόρις δεν είναι δούλος κανενός.

162. Ο Τσακ Νόρις βλάπτει το κάπνισμα.

163. Ο Τσακ Νορις είναι ο μοναδικός που μπορεί να κάνει sex με τη Cytherea για τρεις ώρες και αυτή να μη βγάλει ΟΥΤΕ ΜΙΑ σταγόνα!!!

164. O Τσακ Νόρις βάζει όλες τις μπάλες του μπιλιάρδου με το σπάσιμο.

165. Λέγεται ότι όταν ο Γκράχαμ Μπελ εφηύρε το τηλέφωνο, δήλωσε ότι η εφεύρεσή του θα είχε μόνο ευεργετικά αποτελέσματα για την ανθρωπότητα. Όταν ο Τσακ Νόρις το έμαθε, γέλασε και ίδρυσε τον ΟΤΕ.

166. Οι κότες έκαναν το αυγό... όταν είδαν τον Τσακ Νορις.

167. Για τον Τσακ Νόρις ο Τρίτος Νόμος του Νεύτωνα δεν ισχυει. Δεν υπάρχει αντίδραση στην δραση του Τσακ, ούτε ισόποση ούτε αντίρροπη...

168. Ο Τσακ Νόρις είναι Αυτό Που Θέλουν Οι Γυναίκες.

169. Οι σφαίρες δεν πετυχαίνουν τον Τσακ Νόρις. Τον βλέπουν και αλλάζουν κατεύθυνση.

170. O Τσακ Νόρις μπορεί να τριχοτομήσει μια γωνία.

171. Η αγαπημένη έκφραση του Τσακ Νόρις είναι η εξής: " Αυτοί που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, εκνευρίζουν εμένα που τα ξέρω!"

172. Ο χριστός δεν αναστήθηκε...Απλά ο Τσακ Νόρις του έδωσε μια 2η ευκαιρία.

173. Προσοχή:Μην αποκαλέσετε ποτέ μα ποτέ τον Τσακ Νόρις <Θεό>...Ειναι προσβολή.

174. Όταν ο Θεός είπε <Εγέννετο φώς>,ο Τσακ του είπε <πες και κανένα σε παρακαλώ>.

175. Δεν υπάρχουν ανάπηροι άνθρωποι.Μόνο άνθρωποι που έχουν νιώσει την οργή του Τσακ Νόρις.

176. Ο Ηρακλής είναι το παιδί του Τσακ Νορις με τη Ζηνα και ταυτόχρονα η Ζηνα το παιδί του Τσακ Νόρις με τον Ηρακλή.

177. O Τσακ νορις ευθυνεται για το φαινομενο του Global Warming

178. Μια φορά όταν ο Τσακ Νόρις έπαιζε ποδόσφαιρο, έριξε στριφογυριστή κλωτσιά σε έναν αντίπαλο και ο διαιτητής προσπάθησε να τον αποβάλλει. Ο Τσακ Νόρις του έδειξε την κόκκινη κάρτα και συνέχισε τον αγώνα.

179. Ο Τσακ Νόρις πάντα κερδίζει το χρυσό στους Ολυμπιακούς σε όλα τα αθλήματα. Κάθε χρόνο.

180. Το βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες πρόσφατα μετονομάστηκε σε "Τσακ Νορρις: Η Αυτοβιογραφία"

181. Οι Παραολυμπιακοί αρχικά ξεκίνησαν σαν δραστηριότητα των προηγούμενων αντιπάλων του Τσακ Νορρις.

182. Ο Τσακ Νόρις έχασε την παρθενιά του πριν τον πατέρα του

183. Η σκιά του Λουκι Λουκ γευτηκε πριν χρόνια τη στριφογυριστή κλοτσιά του Τσακ και από τότε έχει ένα delay

184. Ο Τσακ Νορις μπορει να χωρεσει 2 καρπουζια στην μια μασχαλη

185. Ο μόνος τρόπος για να σβήσει η φωτιά είναι να φτύσει ο Τσακ Νόρις

186. Ο Τσακ Νόρις σκότωσε τον τελευταίο Trollerator αυτοκτονώντας. Ως αθάνατος όμως... επέζησε.

187. Ο Τσακ Νόρις είναι ο μεγαλύτερος Jedi Μάστορας και εκπαιδευτής του Johnny SkyWalker

188. Ο Τσακ Νόρις πήγε στα Burger King και ζήτησε ένα Big Mac. Του το έφεραν...

189. Ο Τσακ Νόρις όταν εκσπερματώνει,δεν βγάζει σπερμα.Βγάζει υγρο πύρ.

190. Ο Τσακ Νόρις μπορεί να βρεί μέρος που δεν υπάρχει μύθος(η μπίρα)

191. Ο τσακ Νόρις μπορεί να φέρει διπλές με ένα ζάρι...

192. Ο Τσακ Νόρις μια φόρα βρέθηκε σε μάχη με μαχαίρια... Τα μαχαίρια ΕΧΑΣΑΝ!

193. Ο Τσακ Νόρις ξέρει ΠΟΥ πάει ο Καραμήτρος.

194. Τι βρήκε ο Γκράχαμ Μπελ μόλις ανακάλυψε το τηλέφωνο;
- Δύο αναπάντητες από τον Τσακ Νόρις.

195. Όταν ο Θεός έδωσε στον Μωυσή τις 10 εντολές χαραγμένες σε πέτρινες πλάκες, ο Chuck Norris τις είχε ήδη σε flashάκι..

196. Ο Τσακ Νόρις ξέρει πόσο κάνει εμμέσως - σαφώς.

197. Ο Τσακ Νορις λεει ελα ντε και το ντε ερχεται

198. Γιατί ο πλανήτης Άρης δεν κατοικείται; Γιατί ο Τσακ Νόρρις είναι Παοκτζής.

199. Μια φορά έκανε μπάνιο ο Τσακ Νόρρις και ήταν Δευτέρα. Από τότε γιορτάζουμε την Καθαρά Δευτέρα.

200. Ο Τσάκ Νόρις έχει μόνο ένα χέρι. Το πάνω χέρι.

201. O Tσακ νορις εχει πιει internet cafe

202. Ο Τσακ Νορις κούναγε τη κούνια που τον κούναγε

203. Ο Τσακ Νορις δεν φοράει γυαλιά ηλίου. Ο ήλιος φοράει γυαλιά Τσακ Νορις!

I didn't read them, I was too bored.

Goodnight boys :)

Oh, and one more thing.

Unfortunately, I am so... over you now.

2011-05-24T15:58:00.005+03:00

Παράξενοι τελικά οι άνθρωποι. Σκοτώνουν για το τίποτα. Χρησιμοποιούν. Χρησιμοποιούνται. Αγαπούν με σθένος, μισούν παθιασμένα... Την μία στιγμή είναι φίλοι σου και την άλλη σου μιλούν με αξιοθαύμαστο μίσος... και εκπλήσσεσαι γιατί τους ήξερες. Και σε ήξεραν. Περνούσατε μαζί τα βράδια λέγοντας τους φόβους και τα όνειρά σας στον άλλο.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη. Όχι σήμερα. Είμαι απλώς... σαστισμένη. Ναι, αυτή είναι η σωστή λέξη. Νόμιζα πως πλέον οι άνθρωποι δεν θα αποτελούσαν έκπληξη... τι λάθος που έκανα.

Διάβασα πριν από δυο τρεις μέρες ένα βιβλίο που είχα διαβάσει ξανά, αλλά είναι τόσο όμορφο... ονομάζεται "Το σώμα" της Στέφενι Μάιερ. Και απορώ. Πως γίνεται μία γυναίκα να γράφει μία τετραλογία μέτρια, (κάποια μέρα θα το αναλύσω αυτό) και μετά να γράφει ένα τέτοιο αριστούργημα; Δεν θα γράψω τι συμβαίνει στο βιβλίο τώρα, αλλά ήθελα να αναφερθώ σε αυτό. Μην αφήσετε το Λυκόφως να σας αποτρέψει από το να διαβάσετε αυτό το βιβλίο. Η ηρωίδα είναι ένα από τα πιο καλά, τα πιο αγνά άτομα στον πλανήτη. Μακάρι να ήταν υπαρκτή. Δεν θα υπήρχε καλύτερη φίλη, καλύτερη σύντροφος, καλύτερος άνθρωπος από αυτήν.

Περνώντας κάπως απότομα οφείλω να ομολογήσω στα νέα μου... δεν είναι και τα καλύτερα. Οι πανελλαδικές ήρθαν κι έφυγαν, με μέτρια αποτελέσματα πιστεύω... Όπως και να χει, θα περιμένω να τα δω και μόνη μου πριν σκεφτώ τις επιλογές μου. Όσον αφορά τα προσωπικά μου, πρόσφατα συνέβησαν κάποια γεγονότα τα οποία ευθύνονται για το πρώτο μέρος της ανάρτησής μου. Τουλάχιστον, έχω να παρηγορώ τον εαυτό μου για πολλά. :)

Να σας πω την αλήθεια, σήμερα σκεφτόμουν να κάνω μία ανάρτηση για νέα αρχή αλλά δεν βρίσκω λόγο. Αν το έκανα άλλωστε, πάλι θα έκανα τρεις μήνες να γράψω, απλά και μόνο για να έχω κάτι να απογοητέψω τον εαυτό μου.

Αυτό το καλοκαίρι προμυνήεται ήσυχο... κάτι ακόμα καλύτερο, όμορφο. Κανονικό. Όπως το θέλω εγώ. Μόλις τώρα συνειδητοποιώ πόσο χρόνο σπατάλησα στα λάθος άτομα, τα ακραία, και δεν έδωσα σημασία σε πραγματικούς φίλους, σε κανονικά, απλά άτομα που το μόνο που μου ζήτησαν ήταν ένα ζευγάρι πρόθυμα αυτιά και χείλη για να ακούω και να μιλάω μαζί τους. Να μοιράζομαι μαζί τους. Να ανακαλύπτω μαζί τους. Να μαθαίνω.

Δεν θα μπορούσα να είμαι πιο ήρεμη αυτή τη στιγμή. Σε καλό μου βγήκε και δεν μετανιώνω τίποτα. Ούτε πρόκειται όμως να ανακυκλώσω παλιά λόγια. Προχωράω μπροστά. Μπορείτε να μείνετε εσείς στα παλιά, να έχετε εμένα να βρίζετε, να συνεχίσετε αυτό που θεωρείτε σωστό. Δεν πρόκειται να ξανασχοληθώ όπως πέρσι. Κακώς το έκανα.

Από την άλλη όμως, γνώρισα καινούρια άτομα... νέες προσωπικότητες, νέες ιδέες, νέους φίλους. Φίλος, μεγάλη λέξη τελικά. Ίσως είναι άδικο, από την στιγμή που ποτέ δεν πρόκειται να γίνω μια καλή, μία ασφαλής φίλη για κάποιον, να ζητάω φίλους. Έμαθα να μην τους ζητάω, αλλά τελευταία φαίνεται πως δεν μπορώ να το αποφύγω. Διάολε, αν αποτύχω, θα χω τουλάχιστον νέο υλικό για να με βρίζω :)

Αυτά για την ώρα. Ξαναλέω, το καλοκαίρι μου φαίνεται πως θα είναι ενδιαφέρον, γεμάτο μουσική, ταινίες, βιβλία, θέατρο, deviantART και tumblrs. Και όλα τα συναφή :)

Ελπίζω να είστε όλοι καλά. Από σήμερα κιόλας θα αρχίσω να ξαναπερνάω σε σας να βλέπω τα νέα σας :)

...όχι, δεν ξέχασα να βάλω μουσική :D
Νέο κόλλημα οι Panic! At The Disco. Θα γράψω έπος ποστ για αυτούς σύντομα. Για την ώρα, ένα κομμάτι τους που πάντα μου φτιάχνει τη διάθεση το πούστικο, από το πιο πρόσφατο δίσκο τους, Vices and Virtues.

You got these little things that you've been running from
You either love it or I guess you don't
You're such a pretty thing to be running from anyone a vision with nowhere to go
So tell me right now ya think you're ready for it
I wanna know why you got me going so lets go
Well take it outta here
I think I'm ready to leap I'm ready to live

I'm ready to go (get me out of my mind, get me out of my mind)
I'm ready to go (ohh uoohhhhhh [x2])

You got these little things you wanted something for em
You'll either get it or guess you won't what does it really mean
To get nothing from anyone there's a million ways it could go
So tell me right now ya think your ready for it
I wanna know
Why you got me going so lets go
Well take it outta here

I think I'm ready to leave I'm ready to live
I'm ready to go (get me out of my mind, get me out of my mind)
I'm ready to go (ohh uoohhhhhh [x2])

I think I'm ready I think I know I'm ready I know I think I'm ready I think I know
I'm ready I know I think I'm ready I think I know I'm ready I know I think I'm ready
I think I know

I'm ready to go (get me out of my mind, get me out of my mind)
I'm ready to go (ohh uoohhhhhh [x2])
I'm ready to go
(I think I'm ready I think I know I'm ready I know I think I'm ready I think I know
I'm ready I know I think I'm ready I think I know I'm ready I know I think I'm ready
I think I know) (Get me out of my mind)

I'm ready to go (ohh uoohhhhhh [x2])
I'm ready to go (get me out of my mind, get me out of my mind)
I'm ready to go (ohh uoohhhhhh [x2])

Οκ, με μισώ.

2011-05-11T16:21:00.002+03:00

Σήμερα αποφάσισα πως είμαι πράγματι, το χειρότερο άτομο στον κόσμο. Εκτός από τους εγκληματίες, νομίζω πως δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο ελεεινό πλάσμα από μένα.
Δεν το λέω ούτε με αυτολύπηση, ούτε με αυτοκαταστροφή. Ό, τι κάνω, δεν το κάνω με καλό κίνητρο. Και αποφάσισα πως με μισώ. Όλα αυτά που λένε, αγάπα τον εαυτό σου, οι μλκίες σου σε κάνουν αυτό που είσαι, είναι ΛΑΘΟΣ. Οι μαλακίες μου είναι χειρότερες από ό, τι μπορεί να αντέξει ο οποιοσδήποτε. Ούτε γω, ούτε οι γονείς μου, ούτε οι πιο κοντινοί μου φίλοι. Κανείς.

Περί κατ' επιλογήν ανύπαρκτης ερωτικής ζωής μου λόγω ανασφάλειας και φόβου απόρριψης... part 2

2011-05-05T19:06:00.002+03:00

Δεν του το 'πα. =/

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.-

2011-04-26T21:46:00.002+03:00

Αυτή την περίοδο ΌΛΑ είναι ασυμμάζευτα. Γενικώς η κατάσταση δε συμμαζεύεται, γράφω, σβήνω, ξαναγράφω, βαριέμαι να σβήσω τα προηγούμενα και τα παρατώ.
Πόσο με μισώ κάτι τέτοιες ώρες xD
Ναι, κάνω την χαρούμενη, έστω. Οπότε παίξτε το και σεις πως όλα είναι καλά. (Y)

α) Κάψιμο.
β) Αγαπώ όοοοολον τον κόσμο τελευταία.
γ) Τα πάντα φαίνονται ροζ, γαλάζια, μωβ και κίτρινα, με βούλες στο φόντο κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ.
δ) JACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACE
JACEJACEJACE

JACEJACEJACE

JACE

ε) Τίποτα.
στ) Οι απελπισμένες προσπάθειες για last minute διάβασμα είναι αυτό ακριβώς. ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΕΣ.
η) Βαριέμαι.
θ) Panic! At The Disco <3
ι) Paramore <3
ια) THIRTY SECONDS TO MARS <3 <3 <3
ιβ) Μου την σπάει αυτός ο τρόπος αρίθμησης.
ιγ) Το Gossip Girl τελικά έχει και γαμώ τα OST. Σχεδόν περνάει το TVD αλλά το Skins δεν το φτάνει. Το αμερικάνικο όμως ίσως.
ιδ) Βαριέμαιιιιιι. Φέρτε μου κανά βιβλίο.
ιε) Headbanging on wall aaaaaall over again.
ιστ) Το ξέρω, την στιγμή που θα πατήσω post entry θα θυμηθώ όσα ήθελα να γράψω και θα νευριάσω πάλι. ΤΟ ΞΕΡΩ.

Περί κατ' επιλογήν ανύπαρκτης ερωτικής ζωής μου λόγω ανασφάλειας και φόβου απόρριψης...

2011-04-19T22:16:00.003+03:00

...αποφάσισα πως δεν έχει σημασία. Για αυτό και δεν του λέω τίποτα.

Grotesque.

2011-04-12T21:19:00.003+03:00

I have a dream...

No. Not that kind of dream. Μία απλή μεταφορά είναι, λόγω της πρόσφατης αλλαγής ενός μικρού δεδομένου, μίας μικρής μεταβολής ενός ασήμαντου γεγονότος.

Παράξενο πως μερικές φορές κάποια πράγματα αλλάζουν τα δεδομένα στην ζωή σου. Ακούγομαι κλισέ, ωστόσο μπορώ να πω με απόλυτη σιγουριά πως τα πράγματα για μένα άλλαξαν. Ένα πράγμα τουλάχιστον.

Έχω ακούσει για φιλίες ανυπέρβλητες, άφθαρτες από τον χρόνο. Συγκρίνοντάς τες σύντομα με τις δικές μου (δεν υπήρχαν και πολλά να συγκρίνεις, ωστόσο η συντομία ευθύνεται στον πρακτικό πλέον τρόπο σκέψης μου) δεν έβρισκα τίποτα το παρόμοιο.

Έχεις χάσει ποτέ έναν φίλο και μετά από καιρό, ακόμα να σκέφτεσαι τι κάνει; που είναι; αν είναι καλά χωρίς εσένα; Το χωρίς εσένα βέβαια ήταν μία μάλλον εγωιστική σκέψη, κάτι που αποδεικνύει το πόσο κακή φίλη είμαι. Δεν θα σε κουράσω με την καταστροφολογία μου απόψε, μην ανησυχείς. Απλά σκέψεις περνάνε σήμερα από το μυαλό μου με εκνευριστική ταχύτητα και απότομη κίνηση.

Καλό βράδυ. Ακόμα δεν μπορώ να γράψω όπως έγραφα κάποτε αλλά καλό βράδυ. Ίσως, όπως είπα, να είμαι επισκέπτης ακόμα και στο ίδιο μου το σπίτι. Βάρος μεγάλο οι σκέψεις και μερικές φορές κυριολεκτικά θέλω να κάνω το κεφάλι μου θρύψαλα χτυπώντας το στον τοίχο.

Ψιτ, και που 'σαι; Πάρε εσύ τηλέφωνο. Αν πάρω εγώ θα νομίζω πως δεν είναι αλήθεια...

No clouds in my storms
Let it rain, I hydroplane in the bank
Comin' down with the Dow Jones
When the clouds come we gone
We Rocafella
She fly higher than weather
And she rocks it better
You know me
An anticipation for precipitation, stacks chips for the rainy day
Jay, rain man is back with little Miss Sunshine
Rihanna where you at

You had my heart, and we'll never be world apart
Maybe in magazines, but you'll still be my star
Baby cause in the dark, we can't see shiny cars
And that's when you need me there
With you I'll always share
Because

Chorus
When the sun shine
We'll shine together
Told you I'll be here forever
Said I'll always be your friend
Took an oath imma stick it out 'till the end
Now that it's raining more than ever
Know that we still have each other
You can stand under my umbrella
You can stand under my umbrella
Under my umbrella
Under my umbrella
Under my umbrella

Fancy things, will never come in between
You're part of my entity, here for infinity
When the world has took it's part
When the world has dealt it's cards
If the hand is hard,
together we'll mend your heart
Because...

Chorus

You can run into my arms
It's okay don't be alarmed
Come into me
There's no distance in between our love
So go on and let the rain pour
I'll be all you need and more
Because...

Chorus

It's raining
Ooo baby it's raining
Baby come into me
Come into me
It's raining
Ooo baby it's raining
You can always come into me
Come into me
It's pouring rain
Ooo baby come into me

YΓ: Το πρώτο μου Όμορφο Πλάσμα, χωρίς να χρειαστεί να πω λέξη για αυτό.

Μακριά, στην Ισπανία... Όλε! :Ρ

2011-03-16T00:23:00.000+02:00

Μακριά στην Ισπανία, όλε
Που χει ψηλά βουνά
και θάλασσα πλατιά
ο ήλιος λαμπερός
και το κρασί γλυκό
κιθάρες τραγουδούν
και τα πουλιά πετούν
Μακριά στην Ισπανία, όλε!

Καλησπέρα πανέμορφα πλάσματα της μπλογκόσφαιρας. Όπως βλέπετε τελευταία συνεχίζω να σπάω την υπόσχεση που 'δωσα να γράφω συχνότερα (όχι, δεν ξεχνάω τις υποσχέσεις μου, ειδικά αν δεν τις κρατάω) ωστόσο συνειδητοποίησα τουλάχιστον γιατί συμβαίνει αυτό. Τελευταία παίζει να 'χω ήπια μορφή κατάθλιψης, μιας και οι διαταραχές μου στον ύπνο, τη διατροφή και την διάθεση εντείνονται αλλά δεν μασάω. Είμαι σε φάση "σιγά μην αρχίσω να χαπακώνομαι", "όχι που θα τους κάνω την χάρη", "σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ \m/".
Υποθέτω πως καίγεστε να μάθετε γιατί έβαλα το παραπάνω άσμα ασμάτων αλλά γράφω τόσο όμορφα που έχετε απορροφηθεί από την αρτιότητα της γραφής μου. Ναι, το νιώθω. Δεν χρειάζεται να το αρνείστε. Μακριά στην Ισπανία, λοιπόν, πέφτει και η Καταλονία με πρωτεύουσα..; Την Βαρκελώνη, τον προορισμό που επιλέξαμε για εφταήμερη. Λίγο το γεγονός πως η έλλειψη σοβαρής προσωπικής ζωής, υποψίας κατάθλιψης και προετοιμασίας για μία λάμψη εφταήμερης χαράς αν όχι ευτυχίας, δεν έκατσα να γράψω. Επίσης έχω αρχίσει να υποπτεύομαι πως και το ίντερνετ το βαρέθηκα. Μάλλον επισκέπτης είμαι και δω, όπως παντού άλλωστε. Στο σχολείο, στο φροντιστήριο, στο θέατρο... στο ίδιο μου το σπίτι. Πνεύμα ανησυχίας :Ρ Έ ρε γλέντια...
Η ώρα είναι δώδεκα παρά τρία και στη μία έρχεται ο πατέρας μου. Δύο παρά τέταρτο έχουμε ραντεβού στο σχολείο και τεσσεράμιση έχει πτήση. Και ναι, παίζει να καταφέρω να βάλω στην τριπλή θέση εμένα, την Λίζα και τον Κρίστιαν. Να εξηγήσω.
Όπως κάθε ευηπόληπτο φύκι της κοινωνίας, διαβάζω βιβλία ασταμάτητα. Το 'ριξα στα βαμπίρια πάλι, μα τω θεώ όμως, φάση έχουν. Το Vampire Academy έχει να κάνει με βαμπίρ θνητά, βαμπίρ αθάνατα και μισά βαμπίρ-μισά ανθρώπους. Η Rose είναι της τελευταίας κατηγορίας και κολλητή με μία της πρώτης κατηγορίας, την Λίζα. Προσωπικά πάντα ένιωθα να ταυτίζομαι με την Rose. Και εδώ μπαίνει και το εξωτερικό στοιχείο. Περισσότερο βέβαια μοιάζουμε στο πρόσωπο παρά στο σώμα :Ρ Η Λίζα είναι ΙΔΙΑ η φίλη μου η Μαρία για αυτό και την λέω Λίζα. Αλλά η πραγματικά αξιοσημείωτη ομοιότητα είναι αυτή του Γιάννη (κολλητός του Καφράνταη, τον έχω αναλύσει και αυτό το παιδί) με τον Κρίστιαν. Όποιος έχει διαβάσει τα βιβλία αυτά και δει τον Γιάννη δεν θα διαφωνήσει. Για αυτό και τα φετινά μας μπλουζάκια είχαν ανάλογα ονόματα και λογότυπα:
Rose: Ι fucked your boyfriend :P
Lissa: <-They want to sleep with me->
Christian: Heaven does not accept me and hell thinks I'll take over
Και θεέ μου, πόσο τραγικά αστείο είναι :Ρ
Πέρα από όλα αυτά έκανα το διάβασμά μου: Πικάσσο, Νταλί, Μιρό, Γκαουντί. Να 'ναι καλά η μαμά που πήγε πέρσι και αγόρασε όλα τα σουβενίρ και τα βιβλία και εγώ μπορώ να γίνω όσο τσιγκούνα γουστάρω :Ρ

Τέλος, να σημειώσω τις τελευταίες δραστηριότητές μου: Mortal Instruments, Caster Chronicles, Fallen Series, The Hunger Games, Εχθροί εξ αίματος-Αρκάς. Το τελευταίο θέλω να το ανεβάσω με την θεατρική ομάδα οπώς και δήποτε.-
Επίσης το πισί μου κυριολεκτικά χέζει ταινίες μπροστά μου. Έχω δει όλες τις φετινές, τα πάντα μιλάμε. Η Πόρτμαν το άξιζε το Όσκαρ με τα χίλια. Τo Black Swan πάει κατευθείαν, όχι απλά στα αγαπημένα μου, αλλά ξεπερνάει και το the notebook. Από soundtracks πάλι ξεσκιστήκαμε, κυριολεκτικά. Mansel, Desplat, Rahman, γενικώς. Επίσης στα αγαπημένα OST το σόσιαλ νέτγουορκ. Από Α' αντρικού το ξέραμε πως ο Φέρθ θα το πάρει, και φυσικά και το άξιζε αλλά και πάλι χαλάστηκα που δεν το πήρε ο Φράνκο. Για Β' αντρικό καλός ο Bale, αλλά ο Rush ασυναγώνιστος. Αυτάαααα :Ρ
Κατά τα άλλα συνεχίζω να κατεβάζω pdf που πιθανότατα δεν θα διαβάσω ποτέ, συνεχίζω να ακούω μουσική που δεν προλαβαίνω να ακούσω όσο θα ήθελα, συνεχίζω να κατεβάζω ταινίες που θα μπουν σε αναμονή.
Αυτά τα συνταρακτικά μου νέα, και ναι, χάνομαι σε λογοτεχνικούς κόσμους για να μην ασχοληθώ με τα δικά μου. Νέα κάψα η φωτογραφία και ο κινηματογράφος, για την ώρα ταινίες μικρού μήκους. Ωωω, πόσο εναλλακτική και ίντι ροκ είμαι.
Μακριά, μακριά στην Ισπανία μπας και μου φύγει η κάψα να φωτογραφίσω πόρνες, να κάνω τριπλή σχέση και να δοκιμάσω καλό κρασί ακούγοντας ισπανικές κιθάρες ωσάν την ταινιάρα Vicky Christina Barcelona.

ΥΓ1: Πάνο, στο ορκίζομαι, αν το διαβάζεις αυτό θα πέσει ξύλο αν ξανακάνεις ρηχές σκέψεις για τον Γούντι Άλλεν.-
ΥΓ2: Έχω τρελή όρεξη. Απλά ευελπιστώ να μην μου φύγει.
ΥΓ3: Γενικώς τώρα νιώθω καλά. Πραγματικά προσπαθώ, όχι να σκέφτομαι θετικά, αλλά τουλάχιστον χωρίς καταστροφολογία. Ο κυνισμός πάντως δεν φεύγει.

Ecstatic

2011-02-13T23:18:00.002+02:00

Μου φαίνονται όλα τόσο τετριμμένα που δεν ξέρω πλέον τι να πω, τι να γράψω, τι να σκεφτώ. Εκεί που λες όχι, αυτό δεν το περίμενα από τον τάδε, συνειδητοποιείς πως ακριβώς αυτό περίμενες. Δεν έχεις εκπλαγεί καθόλου.

Πως ονομάζεται αυτό; Ειρωνία της φύσης;

Εγώ η ίδια γκριζάρω την ζωή μου. Γνωρίζω ανθρώπους που τους κάνω στερεότυπα, μιλάω με κλισέ, μέχρι και η βαρεμάρα είναι ίδια. Οι ατάκες με κάνουν και βαριέμαι, γιατί πρόκειται για το ίδιο συναίσθημα ενθουσιασμού, τίποτα νέο.

Είμαι εγωίστρια και βρήκα τρόπο να θεωρώ τον εαυτό μου εντάξει, αυτοσαρκάζοντας έτσι ώστε να μην έχει κανείς άλλος το δικαίωμα να με κρίνει, χτίζοντας γύρω μου τον τοίχο αυτογνωσίας από ματαιοδοξία και μόνο.

Τρέλα. Καμία σχέση. Κανείς δεν είναι τρελός. Απλώς πολύπλοκος. Ό, τι κάνω είναι λογικότατο, μα κανείς δεν είπε πως το λογικό είναι πάντα σωστό.

Περηφάνεια. Το χειρότερο πράγμα μέσα μου, με τρώει χειρότερα και από οξύ.

Γεμίσαμε μελό, μέντορες και μαθητευομένους.

Η ίδια καλημέρα, ο ίδιος χαιρετισμός, το ίδιο πρόσωπο, η ίδια γκριμάτσα.

Το ίδιο είδος μετριότητας, η ίδια αίσθηση ενθουσιασμού όταν μιλάς με κάποιον πνευματικά ανώτερο.

Η ίδια προσβολή που υποτίθεται πως πρέπει να νιώσεις όταν σου μιλούν με θράσσος αλλά δεν προσβάλλεσαι, γιατί αυτό ακριβώς έμαθες να περιμένεις.

Τι ψάχνω απόψε; Γιατί γράφω; Ούτε που ξέρω. Δεν περίμενα καν να με βρω εδώ.

Ίσως απόψε γράφω για όλες εκείνες τις νύχτες που τα βρήκα όλα τόσο τετριμμένα και έκλεισα την φόρμα ανάρτησης χωρίς να γράψω κάτι.

Λίγο κράτησε και αυτή η στιγμή.

Στιγμές... απόλυτης διαφάνειας. Είναι σαν να αξίζεις να ζεις μόνο για αυτές, έτσι δεν είναι;

Μακάρι να κρατούσε κι άλλο. Θα έγραφα κι άλλο, ελεύθερη από κάθε πράμα που με κρατά δέσμια στον πολιτισμένο λόγο, στην διακριτικότητα και την διπλωματία (;)

ΥΓ: I don't need to explain myself. Για αυτό μείνετε με την απορία, όσοι ανασφαλείς.

I know you. I know you better than I know myself.

Argh!

2011-02-09T19:56:00.002+02:00

... -.-'

Όχι πείτε μου. Άξιζαν 2 ώρες για να ψάχνω επί ματαίω templates και στύλ; Έλεος! Και στο τέλος τι έκανα; Την ασφαλή επιλογή -.-'

Ελπίζω να σας αρέσει, μολαταύτα! :ΡΡΡ

ΥΓ: Παίζει καμιά μέρα να κάνω podcast να γελάσουμε.

ΥΓ2: Guess what...

Μισοτελειωμένες Σκέψεις

2011-02-06T15:42:00.007+02:00

Καλησπέρα. Πριν ξεκινήσω να τονίσω ότι απαιτώ να σεβαστείτε την ανάρτησή μου αυτή, όχι για το περιεχόμενό της, αλλά για το γεγονός πως την γράφω από το κινητό :P
Εδώ και καιρό έχουν μαζευτεί κάποιες σκέψεις στο κεφάλι μου και προσπαθούσα να της αναπτύξω, να τις κάνω ολόκληρους συλλογισμούς και -γιατί όχι;- αναρτήσεις. Αν και ακόμα αυτές οι σκέψεις μου δεν αναπτύχθηκαν, είτε γιατί ήταν κουλές, αβάσιμες, δύσκολες ή απλώς δεν είχα χρόνο, θέλω να τις γράψω εδώ, όσο τις έχω αναπτύξει δηλαδή. Μερικές δεν είμαι καν σίγουρη αν τις πιστεύω. Για την δική σας ψυχική ηρεμία, προτείνω να πατήσετε το Χ πριν καν το πρώτο point. Ειδικά το πρώτο point.

1) Ο καθηγητής κοινωνιολογίας μου είναι κομπλεξικός, ανασφαλής, νευρωτικός, άχνωτος, μα πάνω από όλα ανοργασμικός. Δε γίνεται να μπαίνεις μέσα σε μία αίθουσα και να απαιτείς το σεβασμό μου, χωρίς να έχεις κάνει τίποτα για να τον κερδίσεις (μάλιστα θα έλεγα πως το να ουρλιάζεις σαν να σαι θύρα 4 και να σετας αντικείμενα σε μία μαθήτρια που μιλάει στη διπλανή της, πόσο μάλλον να μην διαβάζεις μισή σελίδα που εσύ ζήτησες από μένα ως έξτρα εργασία και μου την έλεγες πως αργούσα να την φέρνω και στο τέλος να διαβάζεις τη μισή μόνο και να την πετάς στο γραφείο σου μάλλον αποδεικνύει πως όχι δεν δικαιούσαι τον σεβασμό μου, όχι δεν δικαιούσαι να διαβάσεις την άποψή μου πάνω στο γεγονός ότι το σχολικό περιβάλλον δεν αποτελεί φορέα παιδείας, αλλά ούτε και άρλεκιν δεν δικαιούσαι να ζητήσεις. Πόσο μάλλον το μάθημα, μιας και αυτό είναι το μόνο σου ενδιαφέρον πέρα από το να μας αιτιολογείς με την ενήλικη συγκαταβατικότητά σου το θράσος και την ανασφάλειά μας. Και έχεις σπουδάσει και νομική. Δεν στο πανε στην σχολή σου πως οι χαρακτηρισμοί προκαλούν; )
Μη με κάνεις να ασχοληθώ (κι άλλο) μαζί σου. Θα σε κοιτάξω πατόκορφα και θα κοστολογήσω το κάθε σου ρούχο, γκριμάτσα, λέξη ή κίνηση. Θα μείνεις γυμνός από κάθε ψευτιά και ευγένεια και το μόνο που θα χρειαστεί να κάνω είναι να σε γυρίσω στον καθρέφτη και θα 'χω τελειώσει μαζί σου.
Δεν το θες, πίστεψέ με. Το 'χω κάνει και σε μένα.
Α, και που σαι; Τους γονείς μου μόνο γω τους ξέρω τόσο καλά ώστε να έχω το δικαίωμα να τους μιλήσω έτσι. Εσύ δεν έχεις δικαίωμα να τους μιλάς καν. Ναι, είμαι θρασύτατη. Και απολαμβάνω κάθε λεπτό και κάθε απηυδισμένη αντίδρασή σου.

2) Ο καπιταλισμός μου την πέφτει. Μόνο μέσω του καπιταλισμού βγαίνουν νέες ιδέες. Ο κομμουνισμός σου φοράει παρωπίδες και τσαλαπατά τις ιδέες σου σαν πρόωρα βλαστάρια.

3) Ο κομμουνισμός κατά έναν τρόπο ισούται με αναρχία, κατά έναν άλλον, φασισμός. Να 'σαι καλά, μπαμπά.

4) Οι φόλα αριστεροί/ριζοσπάστες/κομμουνιστές παρακαλάνε να γίνουν δεξιοί. (Να 'σαι καλά, μπαμπά.) Όσοι διαφωνούν, ή λένε ψέμματα στους εαυτούς τους ή είναι χαζοί που δεν το πιστεύουν.

5) Οι πολιτικές απόψεις είναι κύκλος. Αν είσαι άκρη αριστερός, στην πραγματικότητα είσαι δεξιός. (Να 'σαι καλά, μπαμπά.) Και σε σπάνιες περιπτώσεις ισχύει και το αντίθετο.

6) Είμαι ανάμεσα στο να με ανακυρήξω επισήμως mastermind ή ηλίθια.

7) Μόνο που "αυτός που είναι πραγματικά έξυπνος, αποκαλεί τον εαυτό του ηλίθιο κάθε μέρα." - Φ. Ντοστογιέφσκι, που σημαίνει πως είμαι πραγματικά πανέξυπνη. Ή πανηλίθια.

8) Αυτός που λέει πως δεν έχει κόμπλεξ, στην πραγματικότητα έχει τα περισσότερα. Και αυτό γιατί καταπίεσε τα λίγα που είχε στην αρχή.

9) Η τέχνη δεν είναι άσπρο μαύρο. Δεν υπάρχει ούτε στρατευμένη, ούτε "τέχνη για την τέχνη".

10) Η τέχνη είναι απελπιστικά άχρηστη, χρονοβόρα, δολοπλόκα και τέλος θανατηφόρα.-

11) Είμαι το πιο προβληματικό, κλινικά σώας τας φρένας (για αυτό ακόμα δεν είμαι σίγουρη. Πρέπει να κάνω τεστ στο κέντρο ψυχικής υγείας.) άτομο που έχω γνωρίσει.

12) Είμαι τεμπέλα και με μισώ για αυτό.

13) Είμαι μαλάκας.

14) Πρέπει να κάνω κάποιο ψυχοτέστ. Σύντομα.

15) Πρέπει να γίνω αλκοολικιά. Επίσης σύντομα. Και καπνίστρια. Για το καλό μου πάντα.

16) "Το σεξ σκοτώνει." Πρέπει να κάνω σεξ.

17) Έχω αυτοκαταστροφικές τάσεις και δεν σοκάρομαι. Μήπως γιατί τις είχα από τότε που είχα συνείδηση; :S

18) Αυτός που έχει εξουσία δεν την απολαμβάνει.

19) Ωστόσο: Power corrupts, but absolut power is kinda cool.

20) Ο wannabe-ισμός είναι στη μόδα. Όχι ένα πρότυπο στο οποίο θες να μοιάσεις. Το να θες να θες να γίνεις κάτι, το να θες να γίνεις wannabe, αυτό είναι στη μόδα. How sick is that?

21) ^Καθόλου, αναλογιζόμενη τον κόσμο και τους συλλογισμούς μου. Λογική συνέπεια της κοινωνίας.

22)Προσέξτε πως κρίνετε τους άλλους. Ίσως πρέπει να καθαρίσετε πρώτα τα του οίκου σας.

23) Αυτά.

Αμπελοφιλοσοφία τ(ρ)έλος. Σηκωθείτε.

Ι'm not lovin' you, the way I wanted to

What I had to do, had to run from you

I'm in love with you, but the vibe is wrong

And that haunted me, all the way home

So ya never know, never never know

Never know enough, 'til it's over love

'Til we lose control, system overload

Screamin' no no no, no no

I'm not lovin' you, the way I wanted to

See I wanna move, but can't escape from you

So I keep it low, keep a secret code

So everybody else don't have to know

So keep ya love locked down, ya love locked down

You keep ya love locked down, you lose

I'm not lovin' you, the way I wanted to

I can't keep my cool, so I keep it true

I got somethin to lose, so I gotta move

I can't keep myself, and still keep you too

So I keep in mind, when I'm on my own

Somewhere far from home, in the danger zone

How many times did I take 'til I finally got through

you lose, you lose

I'm not lovin you, the way I wanted to

See I had to go, see I had to move

No more wastin' time, you can't wait for life

which is wastin' time, where's the finish line

So keep ya love locked down, ya love locked down

You keep ya love locked down, you lose

I'm not lovin you, the way I wanted to

I met no one new, I got no one new

I know I said I'm through, but got love for you

But I'm not lovin' you, the way I wanted to

Gotta keep it goin', keep the lovin' goin'

Keep it on a roll, only God knows

If I be with you, baby I'm confused

You choose, you choose

I'm not lovin' you, the way I wanted to

Where I want to go, I don't need you

I've been down this road, too many times before

I'm not lovin' you, the way I wanted to

So keep ya love locked down, ya love locked down

Keepin ya love locked down, ya love locked down

Keepin ya love locked down, you lose

So keep ya love locked down, ya love locked down

Keepin ya love locked down, ya love locked down

If you keep ya love locked down, ya love locked down

Keepin ya love locked down, you lose

Oh, how rude of me! We haven't met. I am the sinner.

2011-01-26T14:46:00.006+02:00

Καλησπέρα. Καλησπέρα, καλησπέρα, καλησπέρα. Ελπίζω να είστε... καλά. Δεν ξέρω τι άλλο να πω.

Περνάει ο καιρός, τόσο γρήγορα που δεν το συνειδητοποιώ. Και μαζί με κάθε δευτερόλεπτο, αλλάζω, πιο γρήγορα από κάθε μορφή ζωής πάνω σε αυτόν τον πλανήτη, μέσα μου αλλάζω. Καθόμουν και το σκεφτόμουν δύο μέρες τώρα, και, αν και το πρώτο μου ποστ έβερ ήταν απλό και λιτό, νομίζω πως δεν έχουμε συστηθεί. Και έπρεπε να περιμένω πάνω από ογδόντα αναρτήσεις για να το κάνω αυτό. Σημειωτέον, συνεχίζω να αλλάζω. Απλώς σήμερα είχα διάθεση να πατήσω κανά πλήκτρο και να εξωτερικεύσω το τι ανακάλυψα για τα μούτρα μου, που και αυτά φαίνονται να αλλάζουν. Διαφορετικοί τρόποι να χαμογελάς, να κλαις, να κατσουφιάζεις. Those are brand new eyes.

Καλησπέρα λοιπόν. Ονομάζομαι Κωνσταντίνα και μένω στη Θεσσαλονίκη. Είμαι μαθήτρια τρίτης λυκείου. Διαβάζω πολλά βιβλία, ακούω υπερβολικά πολλή μουσική για το καλό μου και διαβάζω και κάνα κόμιξ ή graphic novel όταν είμαι στην ανάλογη φάση. :P
Κάνω άθλιες προσπάθειες να μάθω πέντε πράματα για την ιστορία του κινηματογράφου (long live Meliès :P) αλλά από σειρές σκίζουμε. Ανέφερα μήπως το Skins? Όχι; Κρίμα. Skins, skins, skins...
Επίσης γουστάρω τρελά να βλέπω animations και να διαβάζω manga με ιδιαίτερη προτίμηση στα πρώτα.
Είμαι κυνική, αντιφατική, σεσημασμένη psycho και σε ανησυχητικά μεγάλο βαθμό καμμένη καθώς και υπερβολικά χυδαία. Ωστόσο συνεχίζω να σκέπτομαι πως είμαι πανέξυπνη και αγαπητότατη σε όλους, ακριβώς επειδή είμαι τέτοιος μαλάκας. :P
Τέλος να σημειώσω πως διαβάζω SOUL, έχω παράξενα γούστα στο φαγητό, έχω τρομερό κόλλημα με τη γοτθική και βικτοριανή κουλτούρα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν μου αρέσουν όλα τα άλλα και just for the record, αγαπάμε Νικόλ κι ας μην έχει πατήσει πόδι εδώ μέσα.
Αυτό εδώ είναι το νέο μου προφίλ από δω και πέρα. Αναπτύσσοντας όμως λίγο, θα ήθελα να πω πως πέρα από το γεγονός πως είμαι όλα αυτά τα πράγματα, είμαι εγώ. Ψώνιο και γουστάρω, ρεαλίστρια την ίδια στιγμή, αλλά ελπίζω χωρίς λόγο, όπως κάθε άλλο κορίτσι άλλωστε και πάνω από όλα ποτέ δεν θα σταματήσω να είμαι καμμένη. Αυτό θέλω να το τονίσω. Α, και κάτι άλλο. Πρόσφατα συνειδητοποίησα πως το να έχεις κουλτούρα δεν σε κάνει κουλτουριάρη. Το να το παίζεις κουλτουριάρης σε κάνει κουλτουριάρη. Ο όρος είναι τόσο τετριμμένος που έχει καταντήσει fake. Και γω ποτέ δεν είπα πως είμαι κάτι τέτοιο. Είμαι ένας άνθρωπος, σαν όλους τους άλλους, με τις ανασφάλειές του, τα κόμπλεξ του, τους φόβους του, τις wannabe-ές του. Οπότε μην το παίζουμε χαλαροί τύποι και δεν τρέχει κάτι.
Άλλωστε ποτέ δεν είχα πρόβλημα με τα κόμπλεξ. Νομίζω μάλιστα πως κάνουν τους ανθρώπους ενδιαφέροντες. Και όπως είπα στην ανάρτηση των γενεθλίων μου... αν ο άνθρωπος ήταν τέλειος, δεν θα ήταν αρεστός. Απλώς λατρεύουμε να βρίσκουμε ατέλειες στους ανθρώπους, είτε για να τους κάνουμε τέλειους με την αγάπη και το ενδιαφέρον μας είτε για να τους προσκομίζουμε τα δικά μας λάθη. Δεν είναι ειρωνία αυτό που είπα. Είναι η αλήθεια. Και αυτό είμαστε εμείς. Ο άνθρωπος θα συνεχίσει να αγαπά, να μισεί, να έχει τα πάνω του και τα κάτω του, να κλαίει και να χαίρεται, να βρίζει και να φωνάζει, να μιλά γλυκά, να τραγουδά, κάνει νέες αρχές, γνωρίζει τα ίδια άτομα από την αρχή, όλα αυτά. Έτσι είναι η ζωή. Απλά.

Καιρό έχω να γράψω... ακόμα περισσότερο να σας επισκεφτώ. Δεν λυπάμαι. Θα έρθει η μέρα που θα γυρίσω να σας γνωρίσω ξανά, από την αρχή... γιατί έτσι δεν κάνουν οι άνθρωποι; :)

Δεν σας αφήνω ποτέ χωρίς μουσική. Ακούστε την με προσοχή. I've been dying to use this track in a post.

Oh, and just to be clear... I never really claimed to be a saint. :)

Bury all your secrets in my skin.
Come away with innocence, and leave me with my sins.
The air around me still feels like a cage
And love is just a camouflage for what resembles rage again...

So if you love me, let me go.
And run away before I know.
My heart is just too dark to care.
I can't destroy what isn't there.

Deliver me into my Fate -
If I'm alone I cannot hate
I don't deserve to have you...
Ooh, my smile was taken long ago,
If I can change I hope I never know.

I still press your letters to my lips
And cherish them in parts of me that savor every kiss.
I couldn't face a life without your light,
But all of that was ripped apart, when you refused to fight.

So save your breath, I will not care.
I think I made it very clear.
You couldn't hate enough to love.
Is that supposed to be enough?

I only wish you weren't my friend.
Then I could hurt you in the end.
I never claimed to be a Saint...
Ooh, my own was banished long ago,
It took the Death of Hope to let you go

So break yourself against my stones
And spit your pity in my soul.
You never needed any help...
You sold me out to save yourself...

And I won't listen to your shame.You ran away, you're all the same.
Angels lie to keep control...
Ooh, my love was punished long ago,
If you still care, don't ever let me know...
If you still care, don't ever let me know...

All you want...

2011-01-01T20:56:00.003+02:00

Στους Κ&Π και Λ&Ι. Μα πιο πολύ στους Ρ&Ντ. Α ρε Ρ...

Μπάσταρδοι συγγραφείς. Άλλη δουλειά δεν έχετε; Πρέπει οπωσδήποτε να μας γαμάτε..;

Waiting for... something

2010-12-22T19:57:00.003+02:00

Καλησπέρα Βυθέ μου.
Έχω τόσο καιρό να γράψω που όταν logαρα φοβήθηκα στιγμιαία πως θα με είχες ξεγράψει και ο κωδικός μου θα ήταν invalid.

Αραχνιάσαμε δω μέσα.
Κι όμως, πραγματικά δεν έχω ούτε την όρεξη ούτε το κουράγιο να γράψω. Άσε που όσες ιδέες έχω μου βγαίνουν κλισέ και λέω κάαααποια στιγμή θα γράψω.
Έλεγα πάλι να πάω πίσω στην παλιά μου αγάπη, βάζοντας αλτέρνατιβ και εικόνες με φωτάκια αλλά πραγματικά, αυτή τη στιγμή είμαι σε άλλη φάση.
Ο καθηγητής κοινωνιολογίας μου την είπε και γω δίχως δισταγμό του την έφερα. Και συμφώνησα να του φέρω γραπτώς την ανάλυσή μου για την άποψή μου πως το σχολικό περιβάλλον δεν αποτελεί πλέον φορέα παιδείας. Μη φοβείσθε τέκνα μου, το γράφω και πορώνομαι.

Περνώντας σε κάτι πιο σημαντικό από τον σφιχτοκώλη νομικό που μας κότσαραν για καθηγητή ενός τόσο ενδιαφέροντος μαθήματος...

Νιώθω να αλλάζω. Δεν έχω σταματήσει να αλλάζω. Το ξέρω πως αυτό ισχύει για την κάθε μέρα αλλά νιώθω πολύ έντονα αυτή την αλλαγή. Δεν ξέρω τι γίνομαι. Ίσως κάτι σοβαρότερο, ωριμότερο, διαφορετικό. Με νοιάζει πολύ γιατί φοβάμαι μην γίνω κάτι άσχημο. Και δεν έχω χώρο και για άλλο αρνητικό χαρακτηριστικό στην προσωπικότητά μου. Sorry guys, next time.

Βαριέμαι κάπως να γράψω τα νέα μου. Άσε που δεν είμαι και τύπος που θα γράψει τα νέα του σε στυλ: Σήμερα η Βάσω είπε ΤΗΝ ατάκα. Πήρα τόσο στο τάδε διαγώνισμα. Δεν μου αρέσει το χρώμα των νυχιών μου. Έφαγα τορτελίνια για μεσημεριανό.

Ωωστόσο, θέλω να εστιάσω την προσοχή στο παρακάτω κομμάτι. Αν πραγματικά θέλετε να μάθετε τα νέα μου, δεν έχετε παρά να ακούσετε το παρακάτω κομμάτι και να διαβάσετε με προσοχή τους στίχους. Αυτό το κομμάτι ίσως να είναι το πιο self-explanatory κομμάτι που έχω ακούσει για μένα μετά το Creep.

Συνήθως βάζω σε bold τους αγαπημένους στίχους, αλλά το κομμάτι αυτό είναι απλώς... τόσο self-explanatory όπως είπα, που θα το βάλω όλο bold.

Ιδού, οι πιο μύχιες σκέψεις μου από ένα αγαπημένο συγκρότημα.

(Σημ. 1: Meteora... χαμένες δόξες :Ρ
Σημ. 2: Θα το βάλω και σε widget να το βλέπετε. Ό, τι ανάρτηση και να διαβάσετε εδώ μέσα θα είναι τελείως άχρηστη αν δεν ακούσετε μουσική και στίχους που παραθέτω. Σοβαρά τώρα.)

This is not the end, this is not the beginning
Just a voice like a riot, rocking every revision
But you listen to the tone and the violent rhythm
Though the words sound steady, something empty's withing 'em
We say yeah
With fists flying up in the air
Like we're holding onto something that's invisible there
'Cause we're living at the mercy of the pain and the fear
Until we dead it, forget it, let it all disappear

Waiting for the end to come
Wishing I had strength to stand
This is not what I had planned
It's out of my control
Flying at the speed of light
Thoughts were spinning in my head
So many things were left unsaid
It's hard to let you go...

I know what it takes to move on
I know how it feels to lie
All I wanna do is trade this life for something new
Holding on to what I haven't got

Sitting in an empty room
Trying to forget the past
This was never meant to last
I wish it wasn't so...

I know what it takes to move on
I know how it feels to lie
All I wanna do is trade this life for something new
Holding on to what I haven't got

What was left when that fire was gone
I thought it felt right but that right was wrong
All caught up in the eye of the storm
And trying to figure out what it's like moving on
And I don't even know what kind of things I said
My mouth kept moving and my mind went dead
Picking up the pieces, now where to begin?
The hardest part of ending is starting again.

All I wanna do is trade this life for something new
Holding on to what I haven't got

This is not the end, this is not the beginning
Just a voice like a riot, rocking every revision
But you listen to the tone and the violent rhythm
Though the words sound steady, something empty's withing 'em
We say yeah
With fists flying up in the air
Like we're holding onto something that's invisible there
'Cause we're living at the mercy of the pain and the fear
Until we dead it, forget it, let it all disappear

Beautiful Creatures

2010-12-08T13:56:00.002+02:00

Ίσως καποιοι από σας να έχετε διαβάσει το ομώνυμο βιβλίο των Kami Garcia και Margaret Stohl... Στην τελική έχει να κάνει με μαγεία, αλλά επικεντρώνεται αρκετά και στο ρομάντζο που παίζεται εκεί μέσα. Ο τίτλος είχε πιάσει το ενδιαφέρον μου... φυσικά και αυτό σειρά είναι (The Caster Chronicles), θα βγει το επόμενο με τίτλο Beautiful Darkness, θα ήθελα όμως να επικεντρωθώ στο πρώτο.

Όμορφα Πλάσματα... φυσικά ο όρος δεν αποδίδεται με τον προφανή τρόπο. Δεν μιλάει για την εξωτερική ομορφιά, (αν και δεν λείπει από το βιβλίο) μιλάει περισσότερο για το χάρισμα της ηρωίδας να κάνει μάγια, αλλά και για το γεγονός πως έχοντας περάσει τόσα μέσα στην κλειστή κοινωνία και όχι μόνο, έχει την επιλογή να διαλέξει ανάμεσα στο σωστό και το εύκολο. Το θάρρος και το ήθος τής δίνει δικαιωματικά τον χαρακτηρισμό "Όμορφο Πλάσμα", την κάνει άτομο αξιομνημόνευτο, προσωπικά, κι ας έχω διαβάσει το βιβλίο αρχές καλοκαιριού.

Από δω και πέρα, όποτε ανακαλύψω ένα όμορφο πλάσμα, θα το μοιράζομαι μαζί σας, κάτω από την ετικέτα "Beautiful Creatures", ίδια με τον τίτλο του βιβλίου. Θα χαιρόμουν αν με το σχόλιό σας μου αφήνατε ένα όμορφο πλάσμα που πέρασε από μπροστά σας.

Και ένα τραγουδάκι για σας. Γιατί μερικά λάθη ίσως αποδειχθούν οι σημαντικότερες επιλογές μας... Και γιατί τα λάθη μας είναι αυτά που μας καθορίζουν ως όμορφα πλάσματα.

Right right, turn off the lights,
We're gonna lose our minds tonight
What's the dealio?

I love when it's all too much
5am turn the radio up
Where's the rock and roll?

Party crasher, penny snatcher
Call me up if you want gangsta
Don't be fancy, just get dancey
Why so serious?

So raise your glass if you are wrong
In all the right ways, all my underdogs
We will never be never be anything but loud
And nitty gritty dirty little freaks
Won't you come on and come on and raise your glass
Just come on and come on and raise your glass

Slam slam, oh hot damn
What part of party don't you understand
Wish you'd just freak out (freak out already)
Can't stop, coming in hot
I should be locked up right on the spot
It's so on right now (so fuckin on right now)

(Oh shit my glass is empty, that sucks)

So if you're too school for cool
And you're treated like a fool
You can choose to let it go
We can always, we can always
Party on our own

Won't you come on and come on and raise your glass
Just come on and come on and raise your glass
Won't you come on and come on and raise your glass (for me)
Just come on and come on and raise your glass (for me)

Rage.

2010-12-05T21:19:00.007+02:00

Σε μισώ.
Σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ‎ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ!

Which means I still fuckin care.

What started as a whisper,
Slowly turned in to a scream.
Searching for an answer
Where the question is unseen.
I don't know where you came from
And I dont know where you've gone.
Old friends become old strangers
Between the darkness and the dawn

Amen omen,will I see your face again?
Amen omen,can I find the place within
To live my life without you?

I still hear you saying
"All of life is chance,
And is sweetest,is sweetest when at a glance"
But I live,
I live a hundred lifetimes in a day.
But I die a little
In every breath that I take.

Amen omen,will I see your face again?
Amen omen,can I find the place within
To live my life without you?

I listen to a whisper,
Slowly drift away.
Silence is a loudest,
Parting word you never say.
I put I put your world
Into my veins
Now a voiceless sympathy
Is all that remains.

Amen omen,will I see your face again?
Amen omen,can I find the place within
To live my life without you?

Amen omen,can i find the strength within?

To all those poor, unfortunate souls out there...

2010-12-02T23:46:00.004+02:00

Μία φορά κι έναν καιρό... ήμουν εγώ με μισοχαλασμένο πλήκτρο του τόνου. Αρκετά εκνευριστικό βέβαια, αλλά προσπαθεί κανείς. Ήμουν λοιπόν μία φορά και έναν καιρό εγώ, που επειδή διάβασα εδώ και καιρό μία πανέμορφη ιστορία αποφάσισα να την διηγηθώ εδώ. Την εξέθεσε ο Χόρχε Μπουκάι στο "Ιστορίες να σκεφτείς".

Σ΄ ένα μαγεμένο βασίλειο όπου οι άνθρωποι δεν μπορούν ποτέ να φτάσουν, ή ίσως όπου οι άνθρωποι μεταφέρονται αδιάκοπα χωρίς να το καταλαβαίνουν …Σ΄ ένα βασίλειο μαγεμένο όπου τα αφηρημένα πράγματα γίνονται χειροπιαστά …
΄Ηταν μια φορά κι έναν καιρό μια πανέμορφη λίμνη
΄Ηταν μια λίμνη με νερά κρυστάλλινα και καθαρά όπου κολυμπούσαν ψάρια όλων των χρωμάτων, κι όπου όλες οι αποχρώσεις του πράσινου λαμπύριζαν διαρκώς…Σε εκείνη τη μαγική και διάφανη λίμνη έφτασαν η θλίψη και η οργή για να κάνουν μπάνιο παρέα.
Κι οι δυο έβγαλαν τα ρούχα τους και, γυμνές, μπήκαν στη λίμνη.
Η οργή, που βιαζόταν (όπως συμβαίνει πάντα στην οργή χωρίς να ξέρει γιατί), έκανε μπάνιο στα γρήγορα, κι ακόμα πιο γρήγορα βγήκε από το νερό …
Αλλά η οργή είναι τυφλή – ή, τέλος πάντων, δεν βλέπει ξεκάθαρα την πραγματικότητα. ΄Ετσι, γυμνή και καθαρή, φόρεσε βγαίνοντας από το νερό, το πρώτο ρούχο που βρήκε…
Και συνέβη εκείνο το ρούχο να μην είναι το δικό της αλλά της θλίψης…
Κι έτσι, ντυμένη θλίψη, η οργή έφυγε.
Πολύ ήρεμη, πολύ γαλήνια, διατεθειμένη όπως πάντα να παραμείνει σε όποιο μέρος βρίσκεται, η θλίψη τελείωσε το μπάνιο της και – χωρίς καμιά βιασύνη – ή, καλύτερα, χωρίς συναίσθηση του χρόνου που περνάει, τεμπέλικα και αργά, βγήκε από τη λίμνη.
Στην αρχή συνειδητοποίησε ότι τα ρούχα της δεν ήταν πια εκεί.
΄Όπως όλοι ξέρουμε, αν υπάρχει κάτι που δεν αρέσει καθόλου στη θλίψη, είναι να μένει γυμνή. ΄Ετσι φόρεσε το μοναδικό ρούχο που υπήρχε δίπλα στη λίμνη: το φόρεμα της οργής.
Λένε ότι από τότε, πολλές φορές συναντάμε την οργή τυφλή, σκληρή, τρομερή, θυμωμένη. Αλλά αν σταματήσουμε για λίγο και κοιτάξουμε καλύτερη, καταλαβαίνουμε ότι αυτή η οργή που βλέπουμε είναι μόνο μια μεταμφίεση, κι ότι πίσω από την όψη της οργής, στην πραγματικότητα, κρύβεται η θλίψη.

Μην μισείτε ο ένας τον άλλον. Κατά βάθος θλιμμένοι είστε. Είμαστε.

Kαι επειδή θλίψη γυμνή δεν νοείται...

This my excavation and today is kumran
Everything that happens is from now on
This is pouring rain
This is paralyzed
I keep throwing it down two-hundred at a time
It's hard to find it when you knew it
When your money's gone
And you're drunk as hell
On your back with your racks as the stacks as your load
In the back and the racks and the stacks are your load
In the back with your racks and you're un-stacking your load
I've twisting to the sun I needed to replace
The fountain in the front yard is rusted out
All my love was down
In a frozen ground
There's a black crow sitting across from me; his wiry legs are crossed
And he's dangling my keys he even fakes a toss
Whatever could it be
That has brought me to this loss?
On your back with your racks as the stacks as your load
In the back and the racks and the stacks of your load
In the back with your racks and you're un-stacking your load
This is not the sound of a new man or crispy realization
It's the sound of the unlocking and the lift away
Your love will be
Safe with me

ΥΓ1: Είπα να βάλω ρετρό και το γάμησα. Τζάμπα ψαχνετε χρονολογική σειρα στα κομματια.

ΥΓ2: Δεν είμαι θλιμμένη. Απλώς μου λείπεις.

Στον Σ.

I Got a Right to Miss the Metals

2010-11-20T01:44:00.003+02:00

Fuck yeah!

Καλώς τα αρχίδια μας τα δυό... δηλαδή; Εγώ. Me. Moi. Ego.

Ναι, πέρα από τις μετριοπαθείς τάσεις παλιμπαιδισμού μου, σας το ορκίζομαι, I am not on drugs. Απλώς εθίζομαι από την τελειότητά μου.

Ελπίζω να χαίρετε άκρας υγείας διότι νους υγιής εν σώματι υγιή τέκνα μου. Βεβαίως βεβαίως.

Δύο λέξεις: Διά-βασμα. Πήρα μπρος. Τυχαίο; Ναι :D

Και ενόσω το Κριπίδιον εσκέφτεται σαφώς όπως κάθε ευηπόληπτο φύκι που περιπλανάται άσκοπα ανά τη χώρα, ο Χάρι Πότερ για άλλη μία φορά απέδειξε πόσο ουτοπικός χαρακτήρας είναι. Δηλαδή, ντίαρ, εδώ ο Βόλντι δυσκολεύτηκε να φτιάξει Πεμπτουσιωτές, θα μου φάει ο Ρον τον ένα; Ο Ρον, η ενσάρκωση της μετριότητας; Ω, αλιά μου. Λυποθυμώ.

Τέκνα μου. Δύσκολοι προβλέπονται οι καιροί για τον ένα και μοναδικό μας Άντον Μόρβολ Χερτ.

Προσπερνώντας την αρτιότητα της animated σκηνής της ιστορίας των Κλήρων του Θανάτου διότι η ανάλυσή της θα αποδειχθεί εξαιρετικά χρονοβόρα,θα ξεράσω τα καλά νέα της πρόσκαιρης σαφώς ευθυμίας μου.
Φίλοι μου, έκανα συγκρότημα.

... γελάτε ρε κουφάλες;

Το περίμενα πως όχι :Ρ

Άβε.

To do list: Να τελειώσω το ΓΑ-ΜΑ-ΤΟ "Οκτώ" της Κάθριν Νέβιλ, το "Vampire Diaries: The Return: Nightfall" της Σμιθ και να αρχίσω την τριλογία "Αγώνες Πείνας" της Κόλλινς καθώς και την σειρά Skins που έχω κρατημένη εδώ και καιρό. Σειρά έχουν τα βιβλία "Torment" της Lauren Kate, "Beautiful Darkness" από την σειρά Caster Chronicles των Garcia/Stohl και και να διαβάσω επιτέλους τα Morganville Vampires. Τόσα καλά λόγια άκουσα... Και φυσικά χρυσά μου, την Κυριακή έχει παράσταση τον Μικρό Πρίγκηπα! <333

ΥΓ: Να σημειώσω πως για την ώρα αφήνω τον Ντοστογιέφσκι σε αναμονή γενικώς διότι τόσος ρεαλισμός αυτή τη στιγμή μου κάνει κακό. Για την ώρα πάντα.

Ουγκ.

Oh, one has the right to miss the metals...

And something else:

Χαιρετίσματα από την αρχόντισσα του Σκότους.

Φιλικά αυτή τη φορά,
Κωνσταντίνα

Για την σημερινή μέρα...

2010-11-17T12:54:00.002+02:00

Προφανώς θα περιμένει κανείς άλλο ένα κείμενο για την 17 Νοέμβρη, για τους επαναστάτες, τους αριστερούς, τους φασίστες, τους δικτάτορες, τον Παπαδόπουλο.

Όχι.

Σήμερα απλώς ήθελα να μιλήσω για την σημερινή γιορτή στην οποία πήρα μέρος ως μέλος της χορωδίας και μία από τους 4 σολίστες. Είναι κάτι για το οποίο νιώθω περήφανη και αυτό φάνηκε από όλα τα συγχαρητήρια που λάβαμε. Σε όλη μου τη σχολική ζωή ήταν η καλύτερη γιορτή που είχα δει ή πάρει μέρος ποτέ.

Λίστα Κομματιών:

Για την Ελλάδα (Μάλαμας) Σόλο Λάκης, Κωνσταντίνα
Φοβάμαι (Παπακωνσταντίνου) Σόλο Λάκης, Αναστασία
Che Guevara, χορωδία
Τίποτα δεν Πάει Χαμένο (Αλεξίου) Σόλο Κωνσταντίνα + χορωδία
Σωτήρης Πέτρουλας (Φαραντούρη) Σόλο Αναστασία
Αρνιέμαι (Παπακωνσταντίνου), χορωδία
Μπήκαν στην Πόλη οι Οχτροί (Ξυλούρης), χορωδία
Υπάρχουν Χρυσόψαρα Εδώ (Πυξ Λαξ) Χορωδία + Αναστασία
Κάποτε θα'ρθουν (Σιδηρόπουλος) Σόλο Λίνα + Χορωδία
Νοέμβρης '90 (Νταλάρας) χορωδία

Ειπώθηκε και χρονικό καθώς και θεατρικό.
Σε γενικές γραμμές τα πήγαμε πολύ καλά. Εξεπλάγην που οι κάφροι από κάτω δεν γιουχάισαν...

Θα ήθελα να κλείσω με το κομμάτι που κλείσαμε στην γιορτή.

Η έξοδος από την ψευδαίσθηση ήτανε την Παρασκευή γύρω στις 7 η ώρα, όταν ήρθε στα γραφεία της συντονιστικής επιτροπής το θυμάμαι χαρακτηριστικά, δηλαδή τον είδα, τον είδα με τα μάτια μου ένας φοιτητής που ‘χε τα χέρια του μέχρι τους αγκώνες ματωμένα και μας έλεγε κλαίγοντας ότι:
Ξημέρωσε για μένα ο ήλιος δεν έλαμψε
Θυμάμαι χτες το κορίτσι που μου γέλασε
Και ντρέπομαι γιατί είχα δάκρυα στα μάτια
Την αντίκρισα σκυφτός κι η καρδιά μου ήταν κομμάτια
Θα ‘θελα «σ’αγαπώ» να της έλεγα
Όμως έπεσε νεκρή και στον ώμο της έκλαψα
Πώς να μην νιώσεις όσο κι αν φοβήθηκες για μένα
Εγώ είδα τα όνειρά μου να ‘ναι λερωμένα μ’αίμα
Είχα κλειστεί στη νομική το ’72
Ήμουν ο πρώτος επισκέπτης στο στρατοδικείο
Είδα το φίλο μου να πέφτει από αδέσποτη σφαίρα
Δακρυγόνα είδα, που έκαναν τη νύχτα μέρα
Κι όταν έψαξα ένα χάδι απ τον πατέρα μου να πάρω
Θυμήθηκα, ήταν εξόριστος στη Γυάρο
Σε θυμάμαι καλά, κάπου σε έχω ξαναδεί
Είσαι απ αυτούς που φωνάζαμε συνθήματα μαζί
Είσαι ο μπάτσος που με μανία με χτυπούσε
Κι όταν έπεσε η χούντα μαζί χειροκροτούσε
Σου ‘γραψα στον τοίχο «δε θα περάσει ο φασισμός»
Στ αυτιά μου ηχεί ακόμα ο φοιτητικός σταθμός

(εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο
Σας μιλάει ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών
Των ελεύθερων αγωνιζόμενων ελλήνων
«αδέρφια μας στρατιώτες, αδέρφια μας στρατιώτες
Πως είναι δυνατόν, πώς είναι δυνατόν να πυροβολήσετε τα αδέρφια σας;
Να χυθεί ελληνικό αίμα» )

Ξημέρωνε κι εγώ κρατιόμουνα ψηλά
Ήμουν στη πύλη που την έριξαν δειλά
Μάνα αν μ ακούς δεν θα γυρίσω ξανά
Τα φοιτητικά μου χρόνια τελείωσαν ξαφνικά… x2

Εφαρμογή του Συντάγματος του ‘67
Κι όλα αυτά σιγά, σιγά μην σπάσουν τα αυγά
Ένα κράτος βυθισμένο στο ψέμα, στο ψέμα
Διαδηλώσεις πολλές, πνιγμένες στο αίμα
Ποιος έβαψε, ποιος το φθινόπωρό μας άλικο
Και πόσοι αντίκρισαν κατάματα το άδικο;
Πως έγινε, πως αδέρφια να σκοτώνουν τ’αδέρφια τους
Φταίνε μαλάκες που δεν ξύπνησαν στα κέφια τους
Πως γίνεται ; πώς; Σε ρωτάω αν ξέρεις πες μου
Να προλάβω να πεθάνω πριν τελειώσω τις σπουδές μου
Ποιος γέλασε; Και μας είπε μειονότητα
Ελλάδα σε στιγμάτισαν μέσα στην ανθρωπότητα
Οι φωνές μας ζουν μέσα την ιστορία
«Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία»
Τα όνειρά μας, άθελά μας κάναμε στη μπάντα
Και πίσω απ όλα οι αμερικάνοι όπως πάντα
7 ολόκληρα χρόνια σ ένα κράτος φοβισμένων
Ελλάς, Ελλήνων, φυλακισμένων
Ήμουνα μέσα τη νύχτα εκείνη του 73 έχω βάψει με το αίμα μου τη λέξη ελευθερία

Ξημέρωνε κι εγώ κρατιόμουνα ψηλά
Ήμουν στη πύλη που την έριξαν δειλά
Μάνα αν μ ακούς δεν θα γυρίσω ξανά
Τα φοιτητικά μου χρόνια τελείωσαν ξαφνικά…

Ξημέρωνε κι εγώ κρατιόμουνα ψηλά...
Ξημέρωνε κι εγώ κρατιόμουνα ψηλά...
Στη πύλη που την έριξαν δειλά
Στη πύλη που την έριξαν δειλά
Μάνα αν μ ακούς δεν θα γυρίσω ξανά
Μάνα αν μ ακούς δεν θα γυρίσω ξανά...

A bouquet of fears...

2010-11-11T23:45:00.008+02:00

Καλησπέρα.

Δεν ξέρω πως να αρχίσω είναι η αλήθεια. Απλώς σκεφτόμουν... διάφορα περιστατικά που με έφεραν εδώ και σήμερα.

Ο καιρός φαίνεται να περνάει απειλητικά γρήγορα όταν είσαι τρίτη λυκείου. Ακόμα πιο απειλητικά γρήγορα όμως περνάει όταν σου διαφεύγει το ίδιο το γεγονός.

Είμαι κουρασμένη... πολύ κουρασμένη. Περπατάω κουρασμένη, προσπαθώ να μην δείχνω κουρασμένη, αλλά είμαι. Εχτές ήταν μία από κείνες τις ευχάριστες ρομαντικές ημερούλες που η κούραση είναι όμορφη, γλυκιά. Εκείνη η κούραση του να έχεις περπατήσει όλη την πόλη και να επιστρέφεις σπίτι μισοϊδρωμένος και ζεσταμένος. Δεν ξέρω τι φταίει; Τα φώτα της πόλης, το αίσθημα της ζεστασιάς, ο ρομαντισμός... ό, τι και αν είναι, εχτές πέρασα καλά.

Κατέβηκα στο κέντρο, μιάς και δεν είχα φροντιστήριο, να συναντήσω την φίλη μου την Ρέα, που ανέβηκε από Αθήνα εδώ σε μία κολλητή της, αρνούμενη πεισματικά ένα sleepover στο σπίτι μου, ακατάδεχτη καθώς είναι. Ντροπή. Δεν φτάνει που την βγάλαμε στο Ντε Φάκτο, ένα από τα 10 μέρη που αξίζουν για καφέ στην Θεσσαλονίκη, μας θέλει Φάληρο και βλακείες. Από τις 6 ως τις 9 δεν βάλαμε γλώσσα μέσα, γνωστές γλωσσοκοπάνες και οι 2, και να φανταστείς πως ούτε τα μισά δεν είπαμε. Κυρίως μιλήσαμε για βιβλία, μουσική και σειρές όπως Gossip Girl και Vampire Diaries (θα κάνω ποστ κάποια στιγμή για το δεύτερο, αναμένετε). Μιλήσαμε όμως και για τα δικά μας... τους φίλους μας, τους νυν, τους πρώην και λοιπούς δεσμούς. :Ρ

Μετά πλάκωσα ένα πιτόγυρο στο νέο αγαπημένο μου (από χτες) γυράδικο με τους πιο αστείους υπαλλήλους. Γυρίζοντας σπίτι μου την έπεσα αλλά δεν κοιμήθηκα μέχρι τη μία.

Ξανά.

Που με φέρνει πίσω στο φλέγον θέμα.

Είμαι κουρασμένη. Πολύ κουρασμένη.

Καθώς η αδράνεια και τα λόγια καταρρέουν, βρίσκω τον εαυτό μου σε μία κατάσταση απόλυτου τίποτα. Μέχρι και η αδράνεια είναι κάτι. Αυτό όμως έχει ξεπεράσει τα όρια της αδράνειας.

Μπλόκα. Τίποτα. Μηδέν.

Και δεν είναι μόνο το μυαλό μου που παίρνει φθίνουσα πορεία εκεί που το χρειάζομαι, είναι και σωματικό το πρόβλημα. Τις 2 τελευταίες βδομάδες, τα βράδυα, πέρα από το ότι δεν μπορώ να κοιμηθώ περισσότερο από 5 ώρες, νιώθω μία απίστευτη ζέστη στα μάγουλά μου... στο μέτωπό μου... ένας πονοκέφαλος, περισσότερο ημικρανία. Νιώθω πως μέσα σε όλο αυτό καταρρέω. Έχει μειωθεί η αντίληψή μου στους ήχους και στην όραση περιστασιακά, ενώ πριν έπαιρνα εύσημα όσον αφορά την ευαισθησία μου στις αισθήσεις.

Χάνομαι... πνίγομαι σε μία θάλασσα, σε έναν χαώδη βυθό.

Οι κύκλοι στα μάτια μου ποτέ δεν είχαν φτάσει τόσο κάτω. Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Αδυνατώ. Πάω για ύπνο από τις δέκα μερικές φορές, προσπαθώντας να κοιμηθώ λίγο παραπάνω... αλλά με ακολουθεί αυτή η ζέστη, ο πονοκέφαλος, τα φώτα του δρόμου έξω τα οποία φαίνονται να με ενοχλούν όλο και περισσότερο, ό, τι είδους φως και αν είναι, ακόμα και του ήλιου μου προκαλεί αφόρητη ενόχληση... και δεν καταφέρνω να κοιμηθώ πολύ. Τι τρέχει με μένα; Εχτές πήρα την πρώτη μου απουσία και φρίκαρα.

Και όλα θολά, σαν σουρρεάλ, σαν να τα ζούσε κάποιος άλλος και όχι εγώ. Πρέπει να κοιμηθώ.... πρέπει.

Βλέπω άτομα, πράγματα που κάποτε με ενδιέφεραν και πλέον τα σιχαίνομαι... οι ίδιες πέντε ατάκες, οι ίδιες πέντε δημοφιλείς γκριμάτσες, τα ίδια πάνω κάτω ποστ...

Και κουράζομαι ακόμα περισσότερο από όλη αυτή τη ματαιότητα.

Τι θέλω και τα διαβάζω τα κωλοβιβλία; Τι την ακούω την σκατομουσική; Αφού πάλι θα μπω στον κύκλο του 99, θέλοντας αυτό-που-δεν-έχω. Κακό θα ταν να χα γεννηθεί σε κείνη την ευλογημένη άγνοια, κλειστόμυαλη και σκυλού; Μία γκόμενα σαν όλες τις άλλες.

Χαζή. Χαζή και αδαής για την αλήθεια.

Σήμερα όταν πήγα στο φροντιστήριο περίμενα να ξεκινήσει το μάθημα... ήμουν μέσα στο κτίριο και πλησίασα την γυάλινη πόρτα για να δω έξω. Πρόσεξα φευγαλέα κάποιον που ερχόταν και σχεδόν τρόμαξα. Και μόνο τότε παρατήρησα καλύτερα το πρόσωπο του άγνωστου. Φορούσε τα ρούχα μου, μιμούταν τα μαλλιά μου με εκνευριστικό τρόπο και είχε το ακουστικό στο αυτί όπως το χα και γω. Μα ήταν τα μάτια που βρήκα τόσο ξένα.

Και κατάλαβα ότι φοβόμουν μία ξένη. Εμένα.

Φώτα πάλι παρακαλώ.

"Και η γαρδένια, μπαμπά;" ρώτησα, γνωρίζοντας ήδη πόσο δύσκολο λουλούδι είναι.
"Η γαρδένια... είναι σαν εσένα, Κωνσταντίνα. Πρέπει να την φροντίσεις, να την ποτίσεις, να θυσιάσεις για κείνη ώστε να ανθίσει..."

I am the fold, in the wake
Watch me push her back and break
I lose all my friends, and wash away
All the fractures Ive displayed

But we still, hold on

Cause it was
All you wanted
And all I needed
But all I gave up, now
Could you hold me tighter
When worlds collide
Just hold me down right now

All these lines, in the air
I dont know if anyone would care
Im losing my friends, in the wave
Of all these fragments I cant fake

But we still, hold on

Cause it was
All you wanted
And all I needed
But all I gave up, now
Could you hold me tighter
When worlds collide
Just hold me down right now

Pull me in
Drown my fear
Could you wait another day,
knowing that Ill come back
Ill come back no fear

Cause it was
All you wanted
And all I needed
But all I gave up, now
Could you hold me tighter
When worlds collide
Just hold me down right now

Tonight I think I 'll walk alone...

2010-11-07T13:44:00.008+02:00

So, I 've been thinking.

You know, when you start with such a start for an entry... too bad for the ones who read it.
I have no idea why I wish to write in English. Actually, I do. I am in big trouble.

Lately I've been reading and watching so many e-books and series in english that I have forgotten to express myself in greek. It's... aweful. Not the english part, I love that, it's the greek part. I 've had expression issues before, but now it's just... worse.

So, I 've been thinking. (Έεεεελα)

I've started to lose any hope and optimism I could possibly gather. Romantic? I used to be. Now I am startin to believe that emotions are useless. Only the idea of 'em is beautiful.

Sarcastic? No, just logical.

Why need love? It just.... tears you up and you are devastated when you could be having fun. Love exists only in books, movies and music. And the point where they end is because it's not an end. Fairytales have a happy ending because they haven't ended yet. You don't stay pale and young with red lips forever. You get old, tired, wrinkled and bored of the white prince and when your eye catches the bad boy you go straight for it.

I 'm getting all graphic again.

Every relationship is doomed to end, though. Nothing really lasts forever. No marriage, no relationship. I've been actually thinking that friendship lasts forever because it's not as strong a feeling (strong implies dangerous and harmful) as love.

Anyway, no matter what I say, it's not gonna change the fact that people will always fall in love, have faith in it again and then get torn apart again. The person is a humane glass ready to break over and over again until there's nothin left but shards of what they used to be. But that's the balance of life, isn't it? Sometimes losing balance over love is part of a balanced life.

I am off. Maybe I'll find my soul as I go home...

Go ahead, Stefan. Torture me. Keep me captive. Drain me of my blood until my body turns to dust but it will never change the truth. I never compelled your love. It was real. And so was mine.

Heaven
A gateway to hope
Just like a feeling
I need, it's no joke

And though it hurts me
To see you this way
Betrayed by words
I'd never heard
Too hard to say them

Up, down, turn around; please don't let me hit the ground
Tonight I think I'll walk alone; find my soul as I go home
[2x]

Oh it's the last time, it's the last time
Oh it's the last time, it's the last time

Each way I turn
I know I'll always try
To break the circle
That has been placed round me

From time to time
I find I lost
Some meaning
That was urgent
To myself
I do believe

Oh, up, down, turn around; please don't let me hit the ground
Tonight I think I'll walk alone; find my soul as I go home
[2x]

Oh it's the last time, it's the last time
Oh it's the last time, it's the last time

And I've never met anyone quite like you before
And I've never met anyone quite like you before
[2x]

And I've never met anyone quite like you before
Oh, up, down, turn around; please don't let me hit the ground
Tonight I think I'll walk alone; find my soul as I go home

And I've never met anyone quite like you before
Up, down, turn around; please don't let me hit the ground
Tonight I think I'll walk alone; find my soul as I go home

Up, down, turn around; please don't let me hit the ground
Tonight I think I'll walk alone; find my soul as I go home
[2x]

ΥΓ: Στον Πάνο.

City Lights

2010-11-03T22:28:00.009+02:00

Σε έβλεπα σήμερα... με την άκρη του ματιού μου... σε φανταζόμουν να χαμογελάς ενώ σε κοιτώ... χμ, ίσως ζητάω πολλά από σένα. Τι σκατά, χαμογελάς μήπως ποτέ σε κανέναν για να χαμογελάσεις σε μένα;

Αναρωτιέμαι αν σε έκανα ποτέ να γελάσεις. Λίγες φορές ναι, νομίζω πως σε έχω ακούσει. Αλλά δεν μιλώ για αυτό, μιλώ για εκείνο το άκυρο γέλιο, το απαγορευμένο, το καταδικαστέο. Από εκείνο που είσαι μέσα στο λεωφορείο, θυμάσαι κάποια βλακεία που είπα και σκας στα γέλια. Οι άλλοι σε κοιτάνε λες και μόλις λέρωσες τα παπούτσια τους και σταματάς απότομα, το χαμόγελο όμως παραμένει στα χείλη σου.
Τέτοιου είδους γέλιο.

Και μιάς και ποτέ δεν συναντηθήκαμε για κείνη τη βόλτα στην παραλία... συναντήθηκα εγώ μαζί σου.

Για αρχή πήγαμε στο κέντρο... κάναμε μία μικρή βόλτα... εσύ δίπλα μου στην φαντασία μου... Πιο μετά κατεβήκαμε προς το Κρατικό. Εκεί βρήκαμε τους αριστερούς να κάνουν διάλεξη για τις εκλογές. Προχωρήσαμε, και φτάσαμε στον Λευκό Πύργο. Εκεί σου είπα πόσο μόνη νιώθω, και πόσο πονάει. Σου είπα πόσο υπέροχα ήταν να είσαι μόνος αλλά και το πόσο κενός νιώθεις... την αίσθηση του να έχεις φίλους... την έλλειψη αυτών...

Και μετά σου είπα πόσα σήμαινες για μένα. Και πόσα σημαίνει το ότι δεν είσαι εδώ.

Φτάσαμε στο Βασιλικό. Σου περιέγραψα τα όγδοα γενέθλιά μου πάνω στο μπαρ του θεάτρου. Το πόσο υπέροχα ήταν μα το πόσο άδοξα έληξε η βραδιά από τα σχόλια των χωρισμένων γονιών μου μεταξύ τους.

Σε έβλεπα σήμερα... με την άκρη του ματιού μου... σε φανταζόμουν να χαμογελάς ενώ σε κοιτώ... και τελικά μου χαμογέλασες.

...and all is well in the world.

don't know what to do anymore
I've lost the only love worth fighting for
I'll drown in my tear storming sea
that would show you,
that would make you hurt like me

all the same,
I don't want mud-slinging games
it's just a shame
to let you walk away
is there a chance,
a fragment of light
at the end of the tunnel,
a reason to fight
is there a chance
you may change your mind
or are we ashes and wine?

don't know if our fate's already sealed
this day's a spinning circus on a wheel
I'm ill with the thought of your kiss
coffee-laced, intoxicating on her lips

shut it out, I've got no claim on you now
I'm not allowed to wear your freedom down

is there a chance,
a fragment of light
at the end of the tunnel,
a reason to fight
is there a chance
you may change your mind
or are we ashes and wine?

I'll tear myself away
if that what you need
there is nothing left to say

is there a chance,
a fragment of light
at the end of the tunnel,
a reason to fight
is there a chance
you may change your mind
or are we ashes and wine?
reduced to ashes and wine
or are we ashes...

Τι δεν καταλαβαίνεις; Κα-φρά-ντα-ης!

2010-11-01T17:17:00.012+02:00

Καλησπέρα τέκνα του Θεού.

Σήμερα ήταν μία μέρα γεμάτη... κενά. Ριλάξ, 3 κενά μαθήματος, δεν γέμισα τρύπες αμέσως χυδαίοι. Απαξιώ πια.

... νομίζω πως το ειρωνικό και χυδαίο στοιχείο μέσα μου χειροτερεύει καθώς αναπτύσσομαι πνευματικά. Δεν βοηθάει το γεγονός πως κάνω παρέα με τον Καφράνταη. Speaking of... η σημερινή ανάρτηση αφιερώνεται στον lowlife. Δεν το πιστεύω πως του δωσα το λινκ μου. An eternity of being mocked... :P

Τη σήμερον ημέρα καλοκάγαθοι και καθωσπρέπει αναγνώστες μου έριξα τρελό γέλιο στο πρώτο 2ωρο κενών. Πέρα βέβαια από το γεγονός πως ανακάλυψα πως ο Καφράνταης έχει γούστο στη μουσική, είχα την ικανοποίηση να τον δω να φοράει την καμπαρντίνα του και τα κορίτσια που ήμασταν μαζί του να τον λούζουμε στα κοσμητικά επίθετα. Τώρα που το σκέφτομαι, ίσως του την χαρίσω την κωλοκαμπαρντίνα. Ποτέ δεν μου άρεσε το ροζ.

O άσχετος με το πράσινο είναι αυτό ακριβώς, άσχετος.
Εγώ πάλι, σαφώς ως καλλιτεχνική φύση τον έβγαλα και κάτι καλλιτεχνικές, μούρλια! Next top Model... τι μέτριοι διαγωνισμοί μπροστά στο μεγαλείο ενός και μοναδικού! :Ρ

Έπονται 2 καμμένες, όσοι ξενέρωτοι... ε, κλείστε τα μάτια σας, τι να σας κάνω.

Ο βλάχος με τις γυαλαμπούκες είναι ο Άλκης. :Ρ
Σαφώς εγώ δε θα μπορούσα να λείψω, ωστόσο, οι μισές φώτο βρίσκονται στα χέρια των ειδεχθών μοντέλων.
Εγώ όμως έχω τα βίντεο, μουαχαχαχαχαχα.
Αλλά βαριέμαι να τα ποστάρω, δεν τα χω ανεβάσει καν στο yt... και να φανταστείς πως ο Καφρ. τρώει βούτα με την μπάλα αεροβικής... :/
Άλλη φορά. :Ρ

Άλλαξα γνώμη.-

Αυτή που μιλάει όλη την ώρα όχι δεν είμαι γω. :Ρ

Αυτά για τώρα. Όταν βρω χρόνο να γράψω για κάτι που μου ήρθε πρόσφατα... θα το γράψω.

Post done.

Scratch that piece of paper.

2010-10-29T18:42:00.004+03:00

Την καλησπέρα μου σε όσους εκεί έξω πιστεύουν ακόμα σε μένα, παρά την προβληματική αλλά και προβληματισμένη μου φύση, οφείλω να ομολογήσω.

Τις τελευταίες μέρες ήμουν κάπως. Αναστατωμένη, μπορώ να πω. Δεν μπορούσα να ηρεμίσω. Μία έκρηξη άσχημων συναισθημάτων, μία μελαγχολία... δε φταίω γω, οι ορμόνες μου φταίνε. Τα παράπονα σε αυτές.
Όπως και να χει, η περασμένη βδομάδα ήταν άλλη μία βδομάδα, ωστόσο, μπορώ να πω πως πέρασα καλά. Κάηκα παρέα με τον Καφράνταη, ο οποίος επιμένει να μην με βλέπει ως φίλη του αλλά ως σάκο του μποξ (εγώ και τόσες άλλες -.-) ωστόσο προσπαθεί να εξανθρωπιστεί με την βοήθειά μου. :Ρ
Κλασσικές συζητήσεις για anime που δεν έχω δει αλλά θέλω να δω, manga που δεν έχω διαβάσει αλλά θέλω να διαβάσω, σκίτσα του Καφράνταη από anime και manga ομοίως, και συναφείς requests της Ποπάρας να μου ζητάει κομμάτια, openings και endings από animes.
Αν και σαφώς περνάω καλά, ένα μέρος μου, ένα σημείο μέσα μου είναι σαν σκοτεινός κόμπος και όταν τον ψηλαφίζω απλώς χώνεται πιο βαθιά, σαν σε κινούμενη άμμο.
Αυτά όμως αργότερα. Για την ώρα θα σας διηγηθώ έναν ευχάριστο και ελαφρύ διάλογο:

Δευτέρα, φροντιστήριο:

Ε: Εγώ
Ψ: Φίλη της Χ. (Κλασσική ξανθιά, βάψιμο-σοβάς, μολύβι τρία μέτρα γραμμή από το μάτι)

Ε:Σήμερα θα έρθει η Χ;
Ψ:Δεν ξέρω.
Ε:Μήπως ετοιμάζεται για το χορό...;
Ψ:Είναι άρρωστη.

Τρίτη πρωί, μετά από το χορό, μόλις έχω ξυπνήσει.

Χ:Λοιπόν μαλακισμένο, πρώτη φορά εκνευρίζομαι τόσο με κάποιον. Θα κάθεσαι συ και θα με μειώνεις μπροστά στον καθηγητή για τον χορό και μαλακίες... τέτοιες πουστιές εγώ δε γουστάρω, έχεις δει τον εαυτό σου στον καθρέφτη, τι θα προσφέρεις στην κοινωνία, αντικοινωνικιά, άμα σε ξαναδώ μπροστά μου τη γάμησες...
Ε:Χ, έχεις διαβάσει ποτέ Μαρξ και Νίτσε να δεις εσύ τι θα προσφέρεις στην κοινωνία;
(Εδώ έπεται μάσημα λέξεων και αμέσως στροφή σε νέες υστερίες)

Και η κατάσταση απλώς συνεχίζεται, μέχρι που απλά της το κλείνω με την υπόσχεση πως θα κάνω σαν να μην υπάρχει.

Διάγνωση: Κόμπλεξ, ανασφάλεια και υστερία. 5/5 φίλες μου πέθαναν στα γέλια και γω μαζί τους.

Αυτά.

Έλεγα για κείνον τον κόμπο... όχι, μία Χ πιθανότατα δε θα μπορούσε να μου προξενήσει κάποιο συναίσθημα πέρα από οίκτο και αηδία, οπότε ας περάσουμε σε κάτι που με απασχολεί, δηλαδή τα συναισθήματά μου.

Μου λείπεις. Νομίζω, δηλαδή. Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν υπήρχες καν. Δεν ξέρω τι φταίει και μου ήρθε τέτοιο συναίσθημα τώρα. Ίσως απλά νιώθω μόνη και χρειάζομαι κάποιον δίπλα μου, και μην έχοντας άλλο δυνατό χαρτί, παίζω εσένα στο μυαλό μου. You are on display, πως το λένε. Δεν φταίς εσύ, η μουσική παρακάτω φταίει.

Τι κόσμος και αυτός... παράξενος. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί με γεμίζει θλίψη να κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Τι βλέπω; Τι να δω που δεν έχω δει; Τα πάντα και τίποτα....

Λυπάμαι.

Με λυπάμαι.

Car is parked, bags are packed, but what kind of heart doesn't look backAt the comfortable glow from the porch, the one I will still call yours?All those words came undone and now I'm not the only one
Facing the ghosts that decide if the fire inside still burns

All I have, all I need, he's the air I would kill to breathe
Holds my love in his hands, still I'm searching for something
Out of breath, I am left hoping someday I'll breathe again
I'll breathe again

Open up next to you and my secrets become your truth
And the distance between that was sheltering me comes in full view
Hang my head, break my heart built from all I have torn apart
And my burden to bear is a love I can't carry anymore

All I have, all I need, he's the air I would kill to breathe
Holds my love in his hands, still I'm searching for something
Out of breath, I am left hoping someday I'll breathe again

It hurts to be here
I only wanted love from you
It hurts to be here
What am I gonna do?

All I have, all I need, he's the air I would kill to breathe
Holds my love in his hands, still I'm searching
All I have, all I need, he's the air I would kill to breathe
Holds my love in his hands, still I'm searching for something
Out of breath, I am left hoping someday I'll breathe again
I'll breathe again.

Ματαιότις ματαιοτήτων...

2010-10-23T01:23:00.006+03:00

Ματαιότις ματαιοτήτων... βαριέμαι. Το τι βαριέμαι δεν θα το πω, όχι σήμερα, όχι έτσι.

Έχω γαμηθεί να γράφω διαγωνίσματα, και φοβάμαι μην τα παρατήσω στην μέση και το μετανιώσω για τα επόμενα σαράντα χρόνια.

Είμαι κουρασμένη... πολύ κουρασμένη. Και δεν φταίνε μόνο τα πεντάωρα βραδινού ύπνου, είναι και και ψυχολογικό το θέμα. Και πνευματικό. Κουράστηκα να πεθαίνω μόνη... Όχι, δεν γράφω για σένα τώρα και ούτε πρόκειται ξανά οπότε κάνε τα στραβά μάτια. Και στο λέω για να καταλάβεις πως θα γράφω ό, τι μου καπνίσει.-

Κουράστηκα να πεθαίνω μόνη είπα... και βαρέθηκα, μαζί με αυτό, να μην μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι. Είναι κάτι στιγμές που απλά νιώθω, αντί να σκέφτομαι. 100% καθαρό ναρκωτικό "συναισθήματα". Καμία σκέψη. Και σήμερα είμαι σε κάτι τέτοιο μετέωρο.

Νωρίς είναι ακόμα... έτσι λέω για να με ξεγελάσω.

Σταματά πουθενά η κατηφόρα;

Μαλακίες πετώ. Ό, τι μου 'ρθει. Αντί να χτυπήσω κάνα οκτάωρο να συνέλθω κάθομαι δω και γράφω όσα πράγματα δεν έγραψε η ανθρωπότητα.

ΥΓ1. Όλη η mixpod για σας.
ΥΓ2. Και σήμερα μόνη πεθαίνω...

Athlete-Wires

You got wires, going in
You got wires, coming out of your skin
You got tears, making tracks
I got tears, that are scared of the facts

Running, down corridors through, automatic doors
Got to get to you, got to see this through
I see hope is here, in a plastic box
I've seen christmas lights, reflect in your eyes

You got wires, going in
You got wires, coming out of your skin
There's dry blood, on your wrist
Your dry blood on my fingertip

Running, down corridoors through, automatic doors
Got to get to you, got to see this through
First night of your life, curled up on your own
Looking at you now, you would never know

I see it in your eyes, I see it in your eyes
You'll be alright
I see it in your eyes, I see it in your eyes
You'll be alright

Alright

Running, down corridors through, automatic doors
Got to get to you, got to see this through
I see hope is here, in a plastic box
I've seen christmas lights, reflect in your eyes
down corridors, through automatic doors
Got to get to you, got to see this through
First night of your life, curled up on your own
Looking at you now, you would never know.

Εσωτερικός μονόλογος

2010-10-21T12:57:00.002+03:00

Το έχεις νιώσει ποτέ; Ναι, αυτό. Πέντε λεπτά προσπαθείς να βρεις πως να ξεκινήσεις και δεν μπορείς. Το ονομάζω overflow, it's when you feel attacked by thoughts, feelings, ralationships, responsibilities... people, in the end.

Anyways, σκεφτόμουν πάλι το ναρκωτικό μου. Ναι, ίσως τελικά πρέπει πάντα να έχω μία ειρωνική στάση για όλα για να καταφέρω να επιβιώσω σε αυτό το σώμα. Διότι όλα μου φαίνονται μάταια, η ζωή, η ύπαρξη, η τέχνη, η ύλη... όλα μάταια και πάνω από όλα προσφέρονται σε ένα χρυσό πιάτο- ή, για να είμαι εντός θέματος- σε σύριγγα με το λαμπερό εκείνο υγρό που ονομάζεται κυνισμός. Και η έλλειψη πονάει, φίλε μου, πόσο πονάει. Γιατί όταν ειρωνεύεσαι τα πάντα, σαρκάζεσαι τον ίδιο σου τον εαυτό, και τίποτα δεν σου φαίνεται ρηχότερο και ματαιότερο, τότε αλλάζεις σκοπιά, αποκαλύπτεις τα συναισθήματά σου, τρως τα μούτρα σου και σκέφτεσαι πως ήταν καλύτερα όταν δεν ένιωθες, όταν ο έρωτας σου φαινόταν μία δικαιολογία για να μη νιώθεις μόνος, η αγνή οργή ψεύτικος τσαμπουκάς για να κερδίσεις προσοχή, η φιλία μία σχέση αμφίδρομης εκμετάλλευσης. Τότε, φίλε μου... τότε πιάνεις πάλι τη σύριγγα και φτου και από την αρχή, να κρύψεις πόσο αγάπησες, πόσο πολύ οργίστηκες, πόσους φίλους έχασες...

Πονάει ο κυνισμός. Είναι μία μικροπρεπής, απογοητευτική μα δυνατή άμυνα. Πονάει και η έλλειψή του. Αδιέξοδο.

I saw a saviour
A saviour come my way
I thought I'd see it
at the cold light of day
but now I realize that
Im only for me

if only I could see
You turn myself to me
and recognize the poison in my heart
there is no other place
no one else I face
the remedy will agree with how I feel

Here am I with plenty
What more can I say?
for I am guilty
for the voice that I obey
too scared to sacrifice
A choice chosen for me

Σημείωση: Τις ευχαριστίες μου στον Αλέξανδρο Α. και στον Κυριάκο από τα βάθη του βυθού μου, των οποίων το εισαγωγικό σημείωμα για το επερχόμενό τους άλμπουμ μου έδωσαν το σημερινό έναυσμα.

Χρυσή αυγή ξημερώνει...

2010-10-19T17:29:00.003+03:00

Και έλεγα που θα μου πάει, που θα μου πάει, θα ξεσπάσω και θα τα χώσω τελικά εκεί που ήθελα.

Δεν έγραφα τόσες μέρες, να δω πως θα πάει η κατάσταση, και μετά ίσως να έκανα ανάρτηση. Εμ, μιά ψυχή που είναι να βγει...

Την Παρασκευή, μιάμιση βδομάδα πριν, τελευταία ώρα στο σχολείο κάναμε αποχή. Για ποιό πράγμα; Μαντέψτε.

ΚΑΤΑΛΗΨΗ.

Τα αιτήματα συντάχθηκαν εντός πέντε λεπτών, μία εκνευριστική χαρτούρα-πάσο για να κάθεται το μισό σχολείο με φραπέ και κινητό στο χέρι. Γουάου φίλε μου. Κάνε κατάληψη. Επαναστάτησε. Αφού μπορείς! Όλοι μπορούνε.

Δεν θα αφιερώσω χρόνο καν για να πω τα αιτήματα, εκ των οποίων μερικά ήταν βλακώδη, άλλα πιπιλιζόντουσαν από τότε που οι ίδιοι οι καθηγητές ήταν λύκειο (τι να είναι αυτό το 5% στην παιδεία άραγε...) και άλλα της στιγμής.

5 μέρες κατάληψης, το Σάββατο πριν από 3 μερούλες δηλαδή ο διευθυντής μπήκε στο σχολείο και έσπασε την κατάληψη. Την Δευτέρα ήμουν ένα από τα 20 παιδιά που καθάρισαν το σχολείο και χαίρομαι για αυτό. Μέσα στο Σαββατοκύριακο μπήκαν φίλοι των υπέρ, εξωσχολικοί, άλλοι αναρχικοί άλλοι πιθανώς χρυσαυγίτες και έτσι απλά το σχολείο έχασε φωτοτυπικό, όλο τον αθλητικό εξοπλισμό και βιβλία της δανειστικής.

Επαναστάτησε. Μπορείς. Όλοι μπορούν.

Την Τρίτη έγινε για άλλη μισή ώρα κατάληψη (λουκέτα από 5 τυχαίους τριτοδεύτερους "επαναστάτες"-γυμνασιόπαιδα χωρίς βούληση) και σπάσαν πάλι τις κλειδαριές οι γονείς. Εισαγγελεία, σφυριά, συζητήσεις, πανό, χαμός σου λέω.

Χμ, κάτι μου λέει πως δεν πρέπει να συνεχίσω άλλο. Ήδη εκτέθηκε το σχολείο, μην το ξεφτιλίσω και γω.

Ίσως να ανέπτυσσα, αλλά δεν νομίζω πως αξίζει. Μαζί με την επέτειο ονόματι κατάληψη που γίνεται κάθε χρόνο (ένα μέσο το οποίο όταν θα θέλουμε να το χρησιμοποιήσουμε δεν θα μας παίρνουν στα σοβαρά) έρχονται και κάτι τέτοια μπινελικώματα και συζητήσεις με καθηγητές, και εγώ αυτή την επετειούλα, αυτό το πανηγυράκι δεν θα το ξανασυζητήσω.

Καλησπέρα σας φίλοι μου. :)

Μεταμεσονύκτιοι παραλογισμοί...

2010-10-16T02:52:00.005+03:00

Όμορφη η αποψινή νύχτα... πάλι με έπιασες να γράφω, να γράφω δίχως σταματημό, κι όμως, γράφω άκαρπα, μάταια. Δεν μπορώ να εκφράσω αυτά που θέλω και φοβάμαι πως δεν θα μπορέσω ποτέ...

Γιατί τα αστέρια να με γεμίζουν θλίψη; Το ίδιο και το φεγγάρι, και η νύχτα. Μικρή τα είχα για μικρά σημεία του ορίζοντα, μαγικά, γεμάτα μυστήριο. Γιατί πλέον με γεμίζουν θλίψη;

Φοβάμαι πως τελείωσε το κομμάτι και πατάω να το ξαναρχίσω, αλλά απλά είμαι ακόμα στην μέση του κομματιού.

Δίνουν ελπίδες, τα μπάσταρδα τα αστέρια, το φεγγάρι, η μαγεία της ψεύτρας της νύχτας... παίζουν μαζί μου ξέροντας πως θα αφεθώ, ρομαντική καθώς είμαι και πάλι θα βρει τα συντρίμια μου το ξημέρωμα.

Πονάω. Πονάω τόσο πολύ που νιώθω να διαλύομαι σαν πεσμένο φύλλο, από εκείνα τα πορτοκαλί, που σ αρέσουν κιόλας... από κείνες τις μικρές μελαγχολικές υπάρξεις του φθινοπώρου, της εποχής που γεννήθηκα, της εποχής μου. Πάντα το έλεγα πως το να γεννηθείς στην σηματοδότηση του φθινοπώρου είναι κάπως μελαγχολικό και μου αρέσει...

Πονάω, στο πα ήδη, μα θέλω να το εντυπωθείς σωστά, σαν να είσαι ένα μικρό παιδί και βλέπεις ένα θέαμα πρωτόγνωρο για σένα, ίσως ειδεχθές για την περίπτωσή μας... πάλι σε σένα μιλώ γιατί είναι σαν να μιλώ στον καθρέφτη μου... τον χειρότερο δηλαδή κριτή μου. Άρα είμαι πάλι εγωίστρια. That makes 2 of us.

Ο κόσμος αυτός είναι πολύ σκληρός για μένα. Δεν τον αντέχω. Έπρεπε να είχα γεννηθεί χαρακτήρας μέσα σε ένα βιβλίο... σαν να έχω πράγματι γεννηθεί εκεί και να πονάω που έχω φύγει από τον τόπο μου... ναι... αυτό είναι... πονάω, σαν άνθρωπο χωρίς οξυγόνο, ψάρι χωρίς νερό. Πρέπει να έχω γεννηθεί μέσα σε βιβλίο...

Σε σένα μιλώ πάλι, γιατί έμαθα να σε συνδέω με την ιδέα του ρομαντικού και μάλιστα επειδή και γω έτσι έχω μάθει να συνδέω το ρομαντισμό με μένα....

Πονάω γιατί μου λείπει ο ρομαντισμός και εσύ. Πράγματα διαφορετικά μεν, από άλλη άποψη όμως ίδια.

Ο κόσμος αυτός είναι πανέμορφος... αλλά δεν μπορώ να τον ζήσω... είμαι σπασμένη σε κομμάτια αλλά δεν ασχολούμαι με την κόλλα και το σελοτέιπ που καθημερινά μου προσφέρουν οι... φίλοι μου. Φίλοι μου; Φίλοι μου... Προτιμώ να μένω σπασμένη και να παρατηρώ τον κόσμο...

Πονάω. Όσο πιο όμορφη η νύχτα, τόσο περισσότερο πονάω, τόσο περισσότερο θλίβομαι τόσο περισσότερο μάχομαι στα δάκρυα.

Σήμερα όμως έχασα την μάχη.

"Θα 'θελα τόσο πολύ να σ' εντυπωσίασω. Η μοναδική μας νύχτα ήταν ξαφνική και σύντομη σαν μια μπόρα. Ούτε που πρόλαβα ν΄αρχίσω, ούτε που πρόλαβα να σου πω την μοναδική μου ιδιότητα: είμαι συλλέκτης. Μαζεύω το πιο σκληρό κι άγριο πράγμα του κόσμου...στιγμές. Όταν έχω αυτό τον ξαφνικό πόθο να πετάξω και δεν έχω που να πετάξω...κρύβομαι στη συλλογή μου, γεμάτη καφέδες, μποξέρ, χορευτές...τυχαία αγγίγματα, βρισιές, τρυφερούς παρανόμους, στοές, συναντήσεις, κραυγές...σιωπές, χωρισμούς, λόγια, λόγια λόγια...

Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα θα κυλήσουν όπως θέλουν αυτά. Η ζωή ξέρει κι εγώ την εμπιστεύομαι. Είμαι απ' αυτούς που πάντα κάπνιζαν φτηνά τσιγάρα".

-Με σκότωσε αυτή η ταινία...-

Σημ. 1: Ναι, την είδα την ταινία, μικρή Μ. Το ξέρεις πως ό, τι δεις θα το δω κι εγώ, ό, τι διαβάσεις, ό, τι ακούσεις, το ίδιο θα κάνω και γω, για να σιγουρευτώ για άλλη μιά φορά και να πω μέσα μου με σιγουριά πως με εκφράζεις. Ή τουλάχιστον αυτά που σε εκφράζουν εκφράζουν και μένα. Μα έμαθα να μη στο ξαναλέω. Και οι 2 μας έχουμε μία ανάγκη για μοναδικότητα... Δεν με νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι πια. Λυπάμαι μόνο που θα χάσω μερικούς επειδή αυτοί δεν κοιτούν στον δικό τους καθρέφτη. Λυπάμαι όμως που ίσως και συ να ξεχάσεις να το κάνεις και με κατακρίνεις...

Σημ. 2: Είμαι ο πιο αυστηρός κριτής του εαυτού μου. Και αυτό είναι που θα με σκοτώσει.

Σημ. 3: Από δω και πέρα θα γράφω χωρίς την σιωπηλή συγκατάθεση κανενός. Προσάψτε μου όποιο επίθετο προτιμάτε.

Και πάλι εδώ...

2010-10-12T20:09:00.005+03:00

Ναι, ούτε γω το περίμενα.

Αστειεύομαι.

Εννοούσα πως σήμερα φιρί φιρί το πάω να βριστώ με τον εαυτό μου. Γιατί όταν γράφεις στην οθόνη η μάπα σου τα βλέπει, κανείς άλλος. Σήμερα λοιπόν θα βριστώ με τον εαυτό μου μέχρι να πατήσω το πορτοκαλί κουμπί.

Σήμερα πέρασα από το κέντρο. Είχα καιρό να περάσω και μου λείπει πάρα πολύ. Ακόμα μου λείπει, μιάς και πήγα για μιά μικρή δουλειά και πάλι σπίτι στην απομόνωση. Ωστόσο, αυτό δεν είναι το θέμα.

Σήμερα συνειδητοποίησα πως το νόημα της ζωής είναι οι στιγμές. Ή μάλλον το παραδέχτηκα στον εαυτό μου. Οι στιγμές με νίκησαν και αναγκάστηκα να παραδεχτώ την ήττα μου.

Βρίσκομαι σε αυτoάρνηση. Η αντιφατικότητά μου με σκοτώνει, μου αρέσει όμως να αναλύω τα στοιχεία μέσα μου.

Δεν έχω να γράψω κάτι πνευματώδες σήμερα. Σας λέω ψέματα. Σας είπα ψέματα την στιγμή που έγραψα την σημερινή ανάρτηση και σας λέω ψέματα από την πρώτη μου ανάρτηση.

Δεν ξέρω ποιά είμαι. Γιατί δεν είμαι σίγουρη αν θέλω να μάθω. Ίσως να ξέρω τον χαρακτήρα μου: Υπερβολικά πολύπλευρος και περίπλοκος.

Ψάχνω χαρακτήρες που να μοιάζουν με τους δικούς μου. Βρήκα πολλούς.
Χαρακτήρα όμως όπως τον δικό μου βρήκα μόνο ένα. Και τον έχω χάσει επειδή είμαστε όμοιοι.

Δεν νομίζω πως έχω κάτι άλλο να πω. Έχω γεμίσει μελαγχολία και δεν λέω να μειώσω τις στροφές μου στην σκέψη. Δεν μπορώ. Συνήθεια, θα μου πεις. Κακό πράμα η συνήθεια, οδηγεί στις πιο οδυνηρές καταστάσεις.

Λυπάμαι. Λυπάμαι απίστευτα που δεν είσαι εδώ. Μακάρι να ήσουν. Περνάω πολλά. Και λέγοντας πολλά, μη με φοβάσαι. Δεν θα σου κάνω κακό. Δεν μπορώ, επειδή δεν θέλω. Ίσως όμως να μου κάνεις εσύ... θα το ήθελες αυτό; Να το δοκιμάσουμε;

Να το δοκιμάσουμε. Δεν έχω πια τίποτα να χάσω. Εσένα ποτέ δεν σε είχα. Θα μου μάθεις... μπορείς. Μη με φοβάσαι. Μην φοβάσαι τον εαυτό σου. Μπορείς. Και αν δεν το ξέρεις εσύ, το ξέρω τουλάχιστον εγώ.

Και αυτό αρκεί.

You Lost Me

2010-10-10T20:00:00.013+03:00

Εδώ και καιρό συνειδητοποίησα πως η μουσική όταν δεν είναι φτηνή, δεν έχει να κάνει με το είδος. Οπότε ναι, ακούω από όλα και χαίρομαι για αυτό. Δεινό παράδειγμα, ένα πρόσφατο εύρημα, το παρακάτω κομμάτι, μαζί με το βίντεο. Μου έχει κολλήσει εδώ και μέρες και θέλω πολύ να το μοιραστώ μαζί σας. Θα θελα να το αναλύσω, αλλά η σημερινή ανάρτηση, η σημερινή μέρα είναι χωρίς λόγια...
Καλή σας εβδομάδα. Σε όσους δεν περνάω, λυπάμαι πολύ, μα δεν έχω χρόνο. Κάποια στιγμή θα τα πούμε...

I am done
Smoking gun
We've lost it all
The love is gone

She has won
Now its no fun
We've lost it all
The love is gone

And we had magic
And this is tragic
You couldn't keep your hands to yourself

I feel like our world's been infected,
And somehow you left me neglected

We've found our lives been changed
Babe, you lost me

And we tried
Oh, how we cried
Oh, we lost ourselves
The love has died

And we had magic
And this is tragic
You couldn't keep your hands to yourself

Oh, I feel like our world's been infected
And somehow you left me neglected
We've found our lives been changed
Cause babe, you lost me

Now I know you're sorry
And we were sweet
Oh, but you chose lust when you deceived me
And you'll regret it, but it's too late
How can I ever trust you again?

I feel like our world's been infected,
And somehow you left me neglected
We've found our lives been changed
Oh babe, you lost me

Self explanatory

2010-10-09T00:23:00.003+03:00

Κωνσταντίνα.

Μετά από 17 χρόνια εμπειρίας, εκ των οποίων τα 12 τα πέρασα γράφοντας, το μόνο που μου έρχεται στο νου είναι το όνομά μου.

Τι ειρωνία, Θεέ μου.

Δεν ξέρω τι θέλω να κάνω στην ζωή μου. Ορίστε, το ξεφούρνισα.

Θυμάμαι πως όταν ήμουν μικρή και ρωτούσα φιλοσοφικά και υπαρξιακά τύπου: Ποιοί είμαστε, από που ερχόμαστε κλπ, δεν τα ρωτούσα για να εκφράσω την απορία μου απλώς, αλλά επειδή ήθελα απάντηση, ολοκληρωμένη και εμπεριστατωμένη. Για κάποιο λόγο ο πελαργός μου φαινόταν κάπως.

Γνώση ήθελα. Γνώση και τέχνη. Με έχει φάει η ψύχωσή μου να μάθω όσα περισσότερα γίνεται, βιβλία, ταινίες, μουσική, θέατρο, κινηματογράφος, τέχνη γενικά, επιστήμες, σχολές, ρεύματα, ιστορία πολιτικής, ιστορία τέχνης, ιστορία γενικά, ξένες γλώσσες, κοινωνιολογία, φιλοσοφία, λογοτεχνία, νομική και επιχειρηματολογία, μαγειρική, θρησκεύματα και δόγματα, ψυχολογία, γεωγραφία, λαογραφία, τα πάντα.

Πρόσφατα συνειδητοποίησα πως αυτή η ζωή είναι υπερβολικά ενδιαφέρουσα για να χάνω τον καιρό μου χωρίς να μαθαίνω για αυτήν και προπάντως να την ζω. Τα συναισθήματα, η σκέη, οι ανθρώπινες σχέσεις, τα κοινωνικά φαινόμενα, τα χρώματα, το φως, το σκοτάδι, η ηθική, η υπαρξιακή ανάλυση... όλα, τόσο έντονα, τόσο ενδιαφέροντα.
Οι φίλοι.
Οι έρωτες.
Η αναζήτηση του εγώ μέσα από τη ζωή.

Νιώθω πως άργησα να αρχίσω να ψάχνομαι. Ναι, μπορεί να είχα μία χ, ψ καλλιέργεια (όλοι δεν έχουν;) ηθική, πνευματική και καλλιτεχνική (το 1ο πάει στράφι λόγω χαρακτήρα, το 2ο και το 3ο επίσης, επειδή θεωρούσα τους ανθρώπους των βιβλίων βαρετούς-άλλη ειρωνία και αυτή, για δες με τώρα) αλλά ως επί το πλείστον ότι έμαθα το έμαθα μόνη μου. Από την μία χαίρομαι και περηφανεύομαι με ένα ηλίθιο cocky χαμόγελο, αφού ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία του χαρακτήρα μου, από την άλλη όμως εύχομαι να είχα μάθει και μερικά πράγματα από τους γονείς μου. Διότι έτσι ίσως να είχα κερδίσει χρόνο στην παιδεία μου, αλλά και ίσως να είχα έτσι δημιουργήσει τον αντίστοιχο σεβασμό που απαιτεί το πρόσωπο του γονέα καθώς και σεβασμό γενικώς, πράγμα που ποτέ μου δεν κατάφερα έστω να βρω την θέληση να μάθω ( ο σεβασμός είναι κατανοητός σε αυτούς που φοβούνται, η ηθική πάλι, μάταια και περιττή).

Είμαι 17 χρονών και από τώρα πανικοβάλλομαι στην σκέψη του να ξέρω λιγότερα από τον διπλανό μου, του να μην ξέρω αρκετά, να μην τα ξέρω όλα, του να πεθάνω αδαής, του να γεράσω και να μην μπορώ πλέον να είμαι όπως είμαι, αυθάδης, είρωνας, ρομαντική, σκεπτόμενη, βαθιά συναισθηματική μα και ψυχρή όταν το θέλω, καλή, κακιά, όλα αυτά και πολύ περισσότερα ακριβώς επειδή θα έχω γεράσει, θα "έχω ζήσει την ζωή μου" και πλέον δεν θα μπορώ να δρω, να ζω, αλλά μόνο να παρατηρώ. Άλλο ένα πράγμα που ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία μου.

Είμαι νέα. Είμαι 17. Στην ηλικία μου θα έπρεπε να πιστεύω πως θα ζήσω για πάντα.
Ωστόσο, γιατί φοβάμαι;

Περισσότερο όμως με βασανίζει η σκέψη του να γίνω όλα όσα κοροϊδεύω. Να γίνω μία άνετη φοιτήτρια σαν όλες τις άλλες και στα 40 μου να κάνω το παιδί μου νευρωτικό για να περάσει κάπου, να μην επικοινωνώ μαζί του και με την νεολαία (γιατί η νεολαία και μόνο η νεολαία είναι το μέλλον του κόσμου).
Χμ, αυτό είναι. Θέλω να είμαι το μέλλον του κόσμου.

Όταν τα σκέφτομαι αυτά ή όταν ασχολούμαι με όλα αυτά που έγραψα πριν, νιώθω να βρίσκομαι κοντά σε κάτι, σε αυτό που θέλω περισσότερο από όλα, χωρίς να ξέρω πως να το ονομάσω αυτό, αλλά να μην μπορώ να το αγγίξω.

Στην ζωή μου λοιπόν θέλω να γίνω το μέλλον του κόσμου. Θέλω να μάθω τα πάντα. Δεν θα λεγα όχι στο να γίνω τράπεζα (Νικολέτα με έβαλες σε σκέψεις :Ρ). Όλοι τη λατρεύουν σα θεά και την μισούν την ίδια στιγμή, είναι πλουσιότερη όλων και έχει το δικαίωμα να τους παίζει όλους στα δάχτυλά της και να χαμογελάει ειρωνικά όταν έρχονται με ψαρωμένο ύφος όλοι να της ζητήσουν λεφτά, όλοι εξαρτώνται από αυτήν. Κι άλλο στοιχείο της ιδιοσυγκρασίας μου. Νομίζω ότι είμαι θεά. Νομίζω.
Κάποτε τον εξευτελισμό μου μέσω του ρεαλιστικού τρόπου γραφής μου τον έβλεπα ακριβώς έτσι: εξευτελισμό. Τώρα το θεωρώ στοιχείο ανωτερώτητας και χαίρομαι που μπορώ να την πω στα μούτρα μου έτσι.

Ωστόσο, επαγγελματικά θέλω να γίνω καλλιτέχνις, με όλη τη σημασία της λέξης.

Κάτι που με κάνει να καταριέμαι την ώρα και την στιγμή που γεννήθηκα με μυαλό.

Μακάρι να είχα γεννηθεί... άντρας, μία μετριότητα σε όλα, να έβγαζα μία τέχνη, μία μέτρια σχολή, να άνοιγα μία επιχείρηση και να ζούσα την ζωή μου, αγαθός άνθρωπος καθώς θα μουν, με την πεποιήθηση πως η μόνη οδός για την ευτυχία είναι η οικογένεια. Και εκεί να έμενα προσκολλημένη για πάντα, στην ασφάλεια της μετριότητάς μου, των ηθικών φραγμών μου.

Μήνες με βασανίζουν αυτές οι σκέψεις και δεν είχα το κουράγιο, τον χρόνο, την δύναμη να κάτσω και να τις αποτυπώσω. Δεν ήξερα τι εντύπωση θα δώσω, και πλέον, ούτε με νοιάζει. Θα με νοιάξει όταν πατήσω δημοσίευση ανάρτησης, θα το μετανιώσω, αλλά δεν θα την αλλάξω.

Ας περάσουμε σε κάτι τελευταία, από κείνα τα μικρά κείμενα με λίγες λέξεις, που τα γράφουν κάτι ρομαντικοί μετέωροι. Τα ποιήματα.

ΤΑ ΑΝΤΙΚΛΕΙΔΙΑ
Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.
Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν
τίποτα και προσπερνούνε. Όμως μερικοί
κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι
και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν.
Η πόρτα τότε κλείνει. Χτυπάνε μα κανείς
δεν τους ανοίγει. Ψάχνουνε για το κλειδί.
Κανείς δεν ξέρει ποιος το έχει. Ακόμη
και τη ζωή τους κάποτε χαλάνε μάταια
γυρεύοντας το μυστικό να την ανοίξουν.
Φτιάχνουν αντικλείδια. Προσπαθούν.
Η πόρτα δεν ανοίγει πια. Δεν άνοιξε ποτέ
για όσους μπόρεσαν να ιδούν στο βάθος.
Ίσως τα ποιήματα που γράφτηκαν
από τότε που υπάρχει ο κόσμος
είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια
για ν' ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης.
Μα η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.
-Γιώργης Παυλόπουλος

Γιατί όμως η πόρτα κλείνει για όσους μπόρεσαν να δουν στο βάθος;

Σήμερα θα κλείσω με 2 κομμάτια. Και τα 2 μεγάλης σημασίας για μένα, το 2ο όμως το αγάπησα από τότε που βγήκε.

Δημοσίευση Ανάρτησης.

Transitioning from a child to an adult?

2010-10-05T19:06:00.005+03:00

Καλησπέρααααααααα! Όχι, δεν έχω κέφια, και όχι δεν θέλω να πέσω από κανά γκρεμό, μπορείτε να διαβάσετε επιτέλους μία ανάρτησή μου χωρίς να με μισήσετε. :Ρ

Πιθανότατα μία ευκολοδιάβαστη ανάρτηση, αφού το περιεχόμενο είναι ελαφρύ, θέλω όμως την άποψή σας πάνω στο ερώτημα του τίτλου αφού διαβάσετε την ανάρτηση.

Αν και γουστάρω να γράψω μυθιστόρημα δεν θα το κάνω. Σήμερα απλά μου ήρθε να γράψω για το major clean-up που κάνω στο δωμάτιό μου. Έχει ζουμί το πράμα. 1 βδομάδα άδειαζα σαβούρες. Τα λεγόμενα τσιμσόνια (χαρτιά, χαλασμένα στυλό, ψεύτικα νύχια, κουτάκια, χρωματιστά ζελοτέιπ, παλιά αυτοκόλλητα, πούλιες, διακοσμητικά από μπομπονιέρες, σπασμένα γυαλιά μπάρμπι, οδηγός προφύλαξης από τον Η1Ν1 -ο_Ο-, οδηγός χρήσης προφυλακτικού -50 φυλλάδια ξεχασμένα από τους ανιχνευτές, εγώ βρήκα να τα κρατήσω Ο_Ο - κι όμως, το διάβασα! :Ρ- και λοιπές αηδίες όπως λαστιχάκια, κονκάρδες, περιτυλίγματα σοκολάτας κλπ) πήραν σχεδόν ολοκληρωτικά δρόμο από το δωμάτιό μου.
Τι ψέμα! :Ρ Πρέπει να ξεκαθαρίσω ένα βαλιτσάκι, να το αδειάσω, να το δώσω στη μαμά (που θα κρύβω τα τσιγάρα "μία στο τόσο" τώρα; ), να δω τι θα κάνω με ένα κουτί που έχει λίγα πράγματα αλλά σχετικά μεγάλα, να πάρω οπωσδήποτε νέα ββλιοθήκη γιατί με τα 1000 ζόρια χωράνε τα λίγα βιβλία μου σε αυτήν, έχω να πάρω και άλλα, τα SOUL που θα τα βάλω; Τα χω παίξει. Άσε που μου χουν μείνει και 2 απορίες για τον Λευτέρη αλλά σιγά μην καταδεχτώ να ρωτήσω, θα μείνω με την απορία.

Σε μία μικρή συρταριέρα βρήκα κάτι τετράδια που τα χα εδώ και χρόνια από όταν διάβαζα κατερίνα Ο_Ο με θέματα όπως rebelde way & HSM, χαχαχα! Εκεί είχα αφήσει και τα στοιχεία μιας ανίχνευσης (Παιχνίδι πόλεως) από την ΠΑΠΕ που πήγαμε Ρόδο αλλά τα πέταξα γιατί ποτέ δεν τα στείλαμε στην προθεσμία (αυτά πήγαιναν πακέτο με τα φυλλάδια προφυλακτικών, κάτι που με κάνει να αναρωτιέμαι γιατί το κάθε φυλλάδιο δεν είχε και δείγμα, τώρα θα είχα δικό μου εργοστάσιο durex :Ρ).

Επίσης μου χει μείνει να ξεσκαρτάρω κάτι σχολικά βιβλία (την υπόλοιπη βιβλιοθήκη την ετοίμασα όταν έφυγε ο αδερφός μου - ο πούστης είχε όλα τα καλά βιβλία που άφησε ο φάδερ όταν έφυγε και γω είχα όλη την πλέμπα και τις παιδικές εγκυκλοπαίδειες :| ) και αυτό συνεπάγεται να αδειάσω όλο το γραφείο, που, εκτός από τα μύρια corpus έχω ένα συρτάρι τίγκα σε κολαριστά και τριζάτα τετράδια. Να αδειάσω την θήκη πάνω δεξιά, να πετάξω ή να χαρίσω μία συλλογή βαζάκια, πασαρισμένη από τη γιαγιά μου ο_Ο και κάτι φυτά που άφησαν την τελευταία τους πνοή όταν αποφάσισα να φύγω κατασκήνωση χωρίς να δώσω οδηγίες στο σκυλί να τα φροντίσει. Ένας πίνακας μικρός και μία μεγάλη αφίσα καθώς και το γιγάντιο χαρτί (όλα με θέμα τον κλασσικό χορό) πρέπει να χρησιμοποιηθούν, καθώς και το πορτραίτο που μου καναν στο Fontana di Trevi με μαλλί γαμάτο, στήθος μεγέθους Πάμελα Άντερσον, μέση δαχτυλίδι και πόδι 2 μέτρα (τα τελευταία 2 αποτελούν και τα ρεαλιστικότερα στοιχεία του έργουν όμως.-) πρέπει να το στρώσω κάπως και να το κρεμάσω κάπου.

Ακόμα να πετάξω τις Μπάρμπι μου ή να τις δώσω Ο_Ο (τώρα είναι γυμνές στο συρτάρι καθώς από τα 9 μου σκηνοθετούσα λεσβιακά και μη όργια-οι action man του αδερφού σου πάντα ήταν χρήσιμοι {που τους θυμήθηκα τώρα αυτούς!}). 2 πίνακες, ο ένας δικός μου (όλος πράσινος, από τα 6 φαινόμουν Σλίθεριν εγώ) με ανάγλυφες πεταλούδες, ο άλλος του αδερφού μου (παίζει αυτός να γκαντέμιασε τους γονείς μου με διαζύγιο τόσο σκατά που μας ζωγράφισε :Ρ) για κρέμασμα. Αρωματικά μαντιλάκια για χρήση, κορδόνια και θήκες κλειδιών για πέταμα ή χάρισμα, ένα χριστουγεννιάτικο στολίδι ακόοοοοομα εδώ, παλιές τσάντες και κάτι λούτρινα χωμένα στα πάνω ντουλάπια, να αδειάσω τον κάδο, μία ψάθα ένας θεός ξέρει από ου και πότε, και τέλος να ξεδιαλέξω τα τωρινά μου μπιζού και καλλυντικά (εγώ η κοκκέτα :Ρ) από τα παιδικά μου (εκ των οποίων μερικά χαρίζονται, άλλα πετιούνται και εκλεκτά κομμάτια πασάρονται στην μαμά, να τα βλέπει μαζί με τα βαφτιστικά μου και την φώτο μου από το μαιευτήριο όταν θα ναι 60 ναι κλαίει- τρεις Οκτώβρη έγινε πενήντα, περιμένω δώρα, κάρτες, ευχές και τούρτα.-).

Επίσης να δω τι CD αξίζει να κρατήσω, να δω αν θα πετάξω την μπέτσι (τεράστια λούτρινη κούκλα ομγκ) και ένα smart της μπάρμπι, το κεφάλι κομμωτικής και μακιγιάζ της μπάρμπι πάλι, και το άλογο με την άμαξα της ραπουνζέλ. Άλλοι 2 πίνακες ζωγραφικής δικοί μου και τοι αδερφού μου, ένας πίνακας με φελλό, ένα εικόνισμα άγνωστης προελεύσεως, το 2ο συρτάρι της ντουλάπας που χει από πιστολάκια μέχρι κάρτες, τσαντάκια, πορτοφολάκια, φυλλάδια, εώς και τράπουλα συλλεκτική από το "Γλυκιά μου Ίρμα" και -finally!- να αδειάσω το μπλε κουτί που έχει μέσα performer's κορδέλες, τις πουέντ μου και τα μαλακά παπουτσάκια χορού, κάτι καπέλα, μία στολή σύγχρονου χορού (Καφαντάρη rules.-) και παπούτσια κάρακτερ χορού.

Αυτάααααααα! Από ρούχα τα ξεδιάλεξα, μένουν κάτι λίγα χειμερινά και είμαι οκ. Θεέ μου, τι υλίστρια που είμαι!
Τελικά έγραψα μυθιστόρημα. :Ρ

ΥΓ: Να βρω χώρο για τα επιτραπέζια που σκονίζονται πάνω από την ντουλάπα, να πετάξω κάτι βιβλία ή μάλλον να τα πασσάρω στη βιβλιοθήκη του αδερφού μου διότι δεν πετάω ούτε άρλεκιν -κι ας έχω μόνο ένα :Ρ :|) να πετάξω το παλιό έπιπλο deckstop γιατί μου τρώει χώρο καθώς και τη μικρή συρταριέρα.
No wonder why I wanna stay a teen forever. Ακόμα δεν έχω κάνει εφηβική διακόσμηση δωματίου. :Ρ

ΥΓ2:Να ψήσω επιτέλους τη μαμά να πάρουμε τα καινούρια έπιπλα που μου χει τάξει (συρταριέρα, ντουλάπα, γραφείο, βιβλιοθήκη -το τελευταίο το πα ξανά :Ρ) μιάς και τα παλιά δεν είναι καν δικά μου. '.'

Και για να μαι και επίκαιρη...

ΥΓ3: Να πετάξω μία ροζ ρόμπα Ο_Ο πασαρισμένη από την άλλη γιαγιά, να αλλάξω κουρτίνες και χρώμα στους τοίχους και να βάλω επιτέλους αφίσες.

ΥΓ4: Να επιστρέψω τον ταμπουρά στον Γιάννη.

ΥΓ5: Να ιδρύσω νέα θρησκεία.

I don't mind the company.

2010-10-02T15:46:00.004+03:00

Την καλησπέρα μου σε όλη την μπλογκόσφαιρα... όχι, δεν σας ξέχασα, ελπίζω ούτε και σεις. Για να μιλήσω και ειλικρινά, μάλλον εμένα έχασα κάπου στην πορεία, εκεί που λέω πως θα κάνω ανάρτηση, δεν ξέρω τι να πω. (Μπράβο. Τέτοια θέλουν να διαβάζουν οι μπλόγκερς, έχει ενδιαφέρον. Συνέχισέ το.)
Σκεφτόμουν να κάτσω και να γράψω κάτι για το πολιτικό γίγνεσθαι, μα πλέον έχω σιχαθεί τόσο πολύ όχι μόνο να βλέπω τα χάλια μας, αλλά και να ακούω για αυτά, να φυτρώνουν παντού παράθυρα στην τηλεόραση, να διαβάζω μπλογκς με απόψεις, να βλέπω συζητήσεις, συζητήσεις, συζητήσεις και τέλος τίποτα.
Οπότε όχι, μην περιμένετε ξανά τέτοιο πράμα από μένα.
Για την ώρα. ;)

Τελευταία πέρασα αρκετό χρόνο μόνη μου, κλασσική Κωνσταντίνα, χαμένη μέσα στην μουσική και τα βιβλία. (Ανάπτυξη πάνω σε αυτό. Είναι φυσιολογικό, από αυτά που κάνουν όλοι καθημερινά. Δεν πειράζει που τα κάνεις τώρα επειδή δεν έχεις τι άλλο να κάνεις.) Βρήκα ένα παλιό μου CD των Coldplay και τις τελευταίες μέρες το έχω λιώσει. Δυστυχώς πρόσβαση σε υπολογιστή δεν έχω καθημερινά λόγω υποχρεώσεων, και μιάς και ποτέ μου δεν έμπαινα στον κόπο να αγοράσω CD (πες την αλήθεια. 3 χρόνια έχεις που ακούς σωστή μουσική, πιο πριν άκουγες Βίσση στα 8 σου.) πρέπει να πορευτεί κανείς με όσα έχει. Αυτό κάνω και γω. (Κοιτάξου στον καθρέφτη και δες το ειρωνικό βλέμμα που έχεις για τα μούτρα σου.)

Anyway, αυτές τις μέρες δεν σταματάω να διαβάζω εξωσχολικά βιβλία. (-.- είσαι για σκότωμα) Εδώ και 2 βδομάδες τελείωσα το Υπόγειο και στο διήμερο τελειώνω και τους φτωχούς. Σειρά έχει... ό, τι βρω. Να'ναι καλά ο μπαμπάς που όταν έφυγε μου άφησε την συλλογή του.

Ωστόσο, νιώθω την ανάγκη να εξομολογηθώ πως στα χέρια μου έπεσε και ένα άρλεκιν. :Ρ
Το πιο τρελό γέλιο της ζωής μου έριξα με αυτό το βιβλίο. Αν το αποκαλεί κανείς βιβλίο αυτό. Οι λεπτομέρειες, οφείλω να σας πω πως ήταν ανατριχιαστικές! (Που ξέπεσες δες. Καλά σου λένε πως δεν έχεις αισθητική.)

Πέρα από αυτά, θα ήθελα να μιλήσω για το κενό της 3ης ώρας εχτές. Έφυγε η Κ.-fuck, μία σωστή καθηγήτρια την είχαμε- και τα κορίτσια κάτσαμε όλες μαζί. Αφού συζητήσαμε λίγο για την εργασία της πληροφορικής (you sound like a student, oh god)-η Δ. και η Β. έχουν ως θέμα το σατανισμό αλλά αφού τους έδωσα λινκ (το οποίο βέβαια το μπλοκάρει το firewall του σχολείου) στρέψαμε την συζήτηση στην wicca. :Ρ
Η συζήτηση όμως διακόπηκε όταν τα αγόρια αποφάσισαν πως η συνταγή της ευτυχίας στο σχολείο ήταν να μας πετάξουν μπάλες στο κεφάλι.
Πιστέψτε με, είμαι τρίτη λυκείου!
Το πράγμα στράφηκε σε άγριο κυνηγητό-μα γιατί δε με πιστεύετε, όλοι μας είμαστε 3η λυκ!- και αφού τους κλέψαμε μία μπάλα -ατάκα Ελίζας στην πρώτη αποτυχημένη προσπάθεια: Μα σας είπα, εσείς θα πολεμάτε με τα αγόρια!!!- έφεραν και άλλη τα ζώα.
Ευτυχώς δεν κράτησε πολύ, ωστόσο γέλασα με την ψυχή μου.

Κοντά στο τέλος, θα ήθελα να μιλήσω για τον τίτλο της ανάρτησης.
Τελευταία ήμουν και ακόμα είμαι κάπως μόνη. Νιώθω κάπως σαν σε γυάλα μιάς και δεν ανοίγομαι ούτε στην Ιωάννα, ούτε στην Ελίζα (λες και θα καταλάβαινε) ούτε στην Τζωρτζίνα. Μου λείπουν οι φίλες μου μα δεν είμαι σίγουρη αν θα με καταλάβαιναν. Και αν τους μιλούσα για το βάθος αυτών που νιώθω... ίσως να μην το καταλάβαιναν, γιατί δεν ξέρω αν το έχουν νιώσει ποτέ. Ώρες ώρες ντρέπομαι. Άλλες πάλι σκέφτομαι πως είναι καλύτερα έτσι τα πράγματα. Όταν ο άλλος σε ξέρει τόσο καλά σε αναγκάζει να είσαι ανοιχτός και ευάλωτος, και δεν έχω πρόθεση να το επιτρέψω αυτό ξανά. Ίσως απλά να μην τις αγαπάω αρκετά, ίσως να τις νοιάζομαι αλλά να μην τις εμπιστεύομαι, να αγαπώ μόνο τον εαυτό μου. Ώρες ώρες σκέφτομαι πως θα ένιωθαν αν τα διάβαζαν αυτά, ειδικά η Ιωάννα με την οποία έχω δεθεί τελευταία και η Τζωρτζίνα, της οποίας η κριτική πάντα με τρομάζει κάπως. Η σκέψη τουλάχιστον. Η Ελίζα από την άλλη μάλλον θα τα διαβάζει αυτά -της έδωσα το λινκ, φακ- αλλά δεν θα κατανοεί πολλά, αν πάρεις υπόψην πως μου έχει πει πως γράφω σαν την Στέφενι Μέγιερ -τόσα διάβασες, τόσα ξες! πάρε κάτι άλλο εκτός από λυκόφως :Ρ.

Χμ, και μιάς και πιάσαμε τα βαμπίρια, έχω να πω πως η Katherine Pierce είναι η πιο in βρικόλακας όλων των εποχών (Vampire Chronicles not included dear.-). Το χτεσινό επισόδιο Vampire Diaries μου θύμισε διάφορα και δεν περίμενα να με αγγίξει τόσο. Το λέω αυτό μιάς και τα βαμπίρ από ό, τι φαίνεται τελευταία ξεφυτρώνουν σαν τα φύκια στον ωκεανό. Αλλά δεν είναι μόνο τα βαμπίρ σε αυτή τη σειρά. Είναι κάτι άλλο, κάτι που δεν μπορώ να προσδιορίσω ακόμα. Ίσως είναι η γοητεία του να είσαι ένας ανίκητος αθάνατος και να καταντάς πιο ρομαντικός από τους ίδιους τους ανθρώπους. Χμ.

Δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω. Αδυνατώ όμως να κλείσω χωρίς μουσική.

To πρώτο κομμάτι της λίστας αφιερωμένο σε σας:

You can tell by the way, she walks that she's my girl
You can tell by the way, she talks that she rules the world.
You can see in her eyes that no one is her chain.
She's my girl, my supergirl.

And then she'd say, it's Ok, I got lost on the way
but I'm a supergirl, and supergirls don't cry.
And then she'd say, it's alright, I got home late last night,
but I'm a supergirl, and supergirls just fly.

And then she'd say that nothing can go wrong.
When you're in love, what can go wrong?
And then she'd laugh the nightime into day
pushing her fear further long.

And then she'd shout down the line tell me she's got no more time
'cause she's a supergirl, and supergirls don't hide.
And then she'd scream in my face, tell me that leave, leave this place
'cause she's a supergirl, and supergirls just fly

Yes, she's a supergirl, a supergirl,
she's sewing seeds, she's burning trees
She's sewing seeds, she's burning trees,
yes, she's a supergirl, a supergirl, a supergirl, my supergirl..

Ωιμέ! Ω Αλί και Τρισαλί!

2010-09-24T16:12:00.004+03:00

...τελείωσε το κωλόχαρτο! :Ρ

Κααααλησπέρα! Πολλά τα νέα μου, σχετκά μεγάλη νομίζω θα μου βγει η ανάρτηση, αλλά τι με νοιάζει; Ας πάει στο διάολο και αυτό. :)

Ήμουν πριν μία βδομάδα ένα βήμα από το να κάνω ανάρτηση και να πω πόσο έκπληκτη είμαι που για πρώτη φορά μου αρέσει το σχολείο επειδή διαβάζω (ωωω, φίλτατοι, ναι, ξέρω, you ´re in shock) και τελικά αυτή τη βδομάδα γράφω επειδή τελικά δεν μου αρέσει και τόσο. Ε, όσο να 'ναι περνάω καλά, αλλά κάποια περιστατικά καθόλου δεν τα χωνεύω. Σημείωση, η σόδα δε με πιάνει. ;)
Σήμερα έγινε ένα τεράααααστιο μπέρδεμα με την τελευταία ώρα που είχαμε ιστορία γενικής, ενώ έγινε μία τελευταία αλλαγή και τα μισά παιδιά αποδείχτηκε πως είχαν ΑΟΘ επιλογής και έτσι φύγαν κάποια από τα παιδιά επειδή αφού το μισό τμήμα έφυγε για ΑΟΘ, δεν έκατσε ιστορία γενικής. Στον δρόμο ήμασταν όλοι για να φύγουμε και έρχεται η ιστορικός. Το αποτέλεσμα ήταν κλισέ: φωνές, απουσίες, πράγματα, διευθυντές, η γνωστή ελληνική οργάνωση. Ένιγουει, εμένα μου την έδωσε ένα πράγμα. Η ειρωνία από μεριά της καθηγήτριας. Τώρα θα μου πείτε, εγώ δεν έχω δικαίωμα να μιλήσω για το θέμα, είμαι μεγάλος είρωνας (εγώ, ο Σωκράτης και ο φίλος μου ο Φίο :Ρ) αλλά μου την έδωσε. Πολύ.
Και μιας και το να πω στον εαυτό μου "Κρατήσου, δεν σε παίρνει να ειρωνευτείς καθηγήτρια που σου κάνει και κατεύθυνση" είναι τελείως άτοπο, δεν κρατήθηκα και ακολούθησε το παρακάτω:

-Πόσοι μαθητές είστε τώρα στην τάξη;
-Πολλοί, απαντάω εγώ.

Φυσικά απείλησε να με πάει στον διευθυντή, αλλά εγώ απλά εκείιι.
Με συγχωρείτε, δεν κρατήθηκα, αλλά όταν σου λέει η καθηγήτρια ειρωνικά πως έχει παραισθήσεις και κάνει λάθος, ε δεν το ανέχομαι. Και μάλιστα δεν το ανέχομαι από τέτοιου είδους άνθρωπο.

Moving on to ξεκατίνιασμα:
Σήμερα πέρασα μία πολύ καλή μέρα, κι ας έγινε αυτό με την ιστορία γενικής. Βγήκα λίγο έξω και πέρασα πολύ καλά. Αλλά κάτι ακόμα μου έκανε κλικ. Νταμπλ κλικ.

Κάθομαι και παρατηρώ τους ανθρώπους συνήθως. Ή μάλλον, όλο αυτό κάνω. Και δεν ντρέπομαι για αυτό. Σήμερα στα πλαίσια μίας ακόμα παρατήρησης, πρόσεξα για άλλη μία φορά πως αυτοί που δεν έχουν ζωή ασχολούνται με ζωές των άλλων. Δεινό παράδειγμα εγώ φίλοι μου, ας είμαστε ρεαλιστές. Στην παρούσα φάση όμως θυμήθηκα άλλο άτομο να θάψω, πιο δεινή κατάσταση από μένα. Διότι όταν βρίσκεις κάποιον που κάνει κάτι τόσο αξιολύπητο καλύτερα από σένα (να ασχολείται με τις ζωές των άλλων επειδή δεν έχει δική του ζωή δηλαδή)... εμ, είναι κάπως πλήγμα στον εγωισμό σου όσο να 'ναι. Ίσως η διαφορά μας είναι πως εγώ νιώθω μοναξιά ενώ το άλλο άτομο απολαμβάνει να είναι μόνο του.
Ένιγουέι, το θέμα είναι πως... ok, κάθεσαι και μιλάς για το οτιδήποτε, ενώ την ίδια στιγμή τα γράφεις αυτά για να γεμίσεις την ώρα σου και το κενό σου. Δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους που την βρίσκουν με την θλίψη των άλλων, εγώ τουλάχιστον έχω τα @@ (ναι, ακριβώς εκείνα που τα ζουλάς και κάνεις κουάκ από τον πόνο ;) ) και την αυτογνωσία ώστε να πω πως είμαι μνησίκακος άνθρωπος και ακριβώς για αυτό όταν βλέπω εχθρούς μου να πονάνε την βρίσκω και πως δεν έχω πρόβλημα με την θλίψη μου. Ω ναι, είμαι μικροπρεπής και την βρίσκω με τον πόνο μου. Ποτέ μου δεν το αρνήθηκα.
Αυτό όμως που πραγματικά μου την δίνει, είναι που μιλάει ο οποιοσδήποτε για θλίψη την στιγμή που το ίδιο το άτομο είναι θλιμμένο και νιώθει κενό, και μάλιστα το παίζει όλα-καλά-και-δεν-υπάρχει-πρόβλημα.
Ναι, μου την δίνει. Έδειξα ενδιαφέρον για κάτι τόσο μικροπρεπές. Χμ, μάλλον αυτό με κάνει ακόμα πιο μικροπρεπή, έτσι; :)
Χμ, τουλάχιστον δεν το παίζω κάποια. Και στην τελική ευτυχώς που δεν το παίζω κάποια και είμαι οκ με όλα τα κλισέ μου και τις γουοναμπιές.
Αυτά τα ολίγα.
Είθε οι επόμενες μέρες να με βρει με ακόμα χειρότερη ειρωνία, αλλά για πιο... ενδιαφέροντα θέματα. (Χρήστο στο ορκίζομαι, αν το διαβάζεις αυτό θα πέσουν μπουνιές για την εναλλακτική :@).

Α, και κάτι άλλο.

Καλησπέρα από την θεά του Σκότους.

μάλλον καθόλου φιλικά,

Η Κόνι σας.

I'm on a roll,
I'm on a roll this time
I feel my luck could change.

Kill me Sarah,
kill me again with love,
it's gonna be a glorious day.

Pull me out of the aircrash,
Pull me out of the lake,
'cause i'm your superhero,
we are standing on the edge.

The head of state has called for me by name
but I don't have time for him.
It's gonna be a glorious day!
I feel my luck could change.

Σημ.1: Ω ναι, και κάποια μέρα θα γίνω αυτό που θέλω να γίνω. ;)
Σημ.2:Διαπράττω ιεροσυλία που έβαλα radiohead για ειρωνικό σκοπό, ωστόσο, δεν θα μπορούσα να βρω καλύτερο συγκρότημα για να κάνω ένα boost up στην ανάρτησή μου. :)

The idea.

2010-09-16T20:22:00.005+03:00

Σήμερα συνειδητοποίησα κάτι φρικτό.

Δεν σε αγαπούσα. Δεν σε αγάπησα ποτέ. Ήμουν ερωτευμένη με την ιδέα.

Ερωτευμένη μαζί σου ίσως και να ήμουν... τα χείλη σου μου λείπουν τις λίγες φορές που βγαίνουν στην επιφάνεια τα συναισθήματά μου. Ίσως όταν διαβάζω κάποιο βιβλίο ή ακούω μουσική.

Δεν ξέρω καν τι νιώθω. Τι υποτίθεται πως θα έπρεπε να νιώθω τώρα.

Αυτό ήταν το λάθος. Ενεργούσα βάσει του τι υποτίθεται πως έπρεπε να νιώθω, όχι βάσει του πως πραγματικά ένιωθα.

Δεν σου έλεγα τι σκεφτόμουν μερικές φορές, ενώ μερικές άλλες δεν έπρεπε να σου λέω.

Φοβάμαι πως δεν θα καταφέρω ποτέ να αγαπήσω κάτι πέρα από την ιδέα.

Και έπρεπε να σταματήσω. Να βάλω φρένο. Και δεν έβαλα.

Μετάνιωσα. Και θα το μετανιώνω για πάντα.

Help, I have done it again
I have been here many times before
Hurt myself again today
And, the worst part is there's no-one else to blame

Be my friend
Hold me, wrap me up
Unfold me
I am small
I'm needy
Warm me up
And breathe me

Ouch I have lost myself again
Lost myself and I am nowhere to be found,
Yeah I think that I might break
I've lost myself again and I feel unsafe

Ήθελα να γράψω πως μισώ τη μουσική αυτή τη στιγμή. Αλλά αυτό είναι αδύνατο. Πως γίνεται να μισήσεις κάτι τόσο όμορφο...; Την ιδέα της αγάπης;...την ιδέα. Όχι κάποιον. Την ίδια την αγάπη.

...καλησπέρα.

Σήμερα...

2010-09-13T13:55:00.004+03:00

Surprised to see me? Awwww... Ha! Me neither.

Σήμερα πήρα χαμπάρι πως η ανελέητη καφρίλα παραμένει καφρίλα, ακόμα κι αν είσαι καλλιεργημένος, για αυτό και σήμερα δεν πήρα μέρος στο πάρτι παλιμπαιδισμού του σχολείου, που έβριζε, κάφριζε και σχολίαζε ανελέητα τους καθηγητές.

Σήμερα επίσης πήρα χαμπάρι πως η σχέση μαθητών κ καθηγητών στο θέμα "Γελοία-ελληνική-παιδεία-το-κράτος-φταίει-για-όλα" είναι αμφίδρομη. Όχι, δεν μπορεί ο καθηγητής να κάνει διακρίσεις ανάλογα με τον αριθμό piercing, αλλά ούτε μπορεί ο μαθητής να γιουχάρει την καθηγήτρια και να την καθιστά ελλιπή ως καθηγήτρια βάσει του κριτιρίου του πόσο καιρό έχει να κάνει σέξ η καθηγήτρια.

Σήμερα επίσης πήρα την κοινωνιολογία και καθώς την ξεφύλλιζα συνειδητοποίησα πως μου άρεσε υπερβολικά πολύ.

Σήμερα παρατήρησα πως σε μερικά σημεία το σύστημα πράγματι έχει γ@μηθεί. Αλλά όχι μόνο αυτό. Και οι μαθητές. Προτιμάει ο καθείς να μπαίνει faKebook στο μάθημα επιλογής αντί να ξεστραβωθεί να πάρει το μάθημα της λογικής. Οξύμωρο; Ναι. Μία τρελή δήλωσε Λογική. Εύγε μου.

Σήμερα τέλος, πάλι άλλαξαν όλα.

Και δεν έπρεπε.

Games and Awards.

2010-09-11T20:57:00.006+03:00

Σήμερα επειδή βαριέμαι θα παίξω ένα παιχνιδάκι και θα ΔΕΝ μοιράσω κάτι βραβεία που έχω καταχωνιασμένα εκεί στην άκρη δεξιά (ου φασίστες!) του μπλογκ μου, εκείνα που κάνουμε πως δεν βλέπουμε.

Το παιχνίδι θα το παίξω επειδή μου το έδωσαν 2 καλοί μπλόγκερς, και να τους ευχαριστήσω, το σκουλίκι και τον Ουίλλιαμ (Πένα) με τους οποίους έχω κάνει πολύ ωραίες συζητήσεις. ;)
Τα λινκ τους:

http://skoulikifanclub.blogspot.com/

http://nuhterinipena.blogspot.com/

UPDATE: Με κάλεσε ΚΑΙ η meanan

http://apotoxamogelostogelio.blogspot.com/

(Τα βραβεία πάρτε τα όλοι σας, λίγο με νοιάζει. Αν σας ευχαριστεί πείτε πως σας τα δωσε η Creep και θα το επιβεβαιώσω. :Ρ)

1. Αγαπώ τη θάλασσα.-
2. Την ειρωνία.
3. Την τέχνη (από βιβλία, εικόνες, εώς και γλυπτά, αρχιτεκτονική και ναυπηγική).
4. Την φιλοσοφία.
5. Την σοκολάτα, γλυκά κλπ.
6. Τον Σίμο.
7. Τον Σίμο όταν νευριάζει και με ειρωνεύεται.
8. Τον Σίμο όταν δεν έρχεται να με δει ενώ βρίσκεται σε απόσταση χιλιοστών.
Οκ, το κόβω. :Ρ
7. Τη βροχή. Γενικώς τα καιρικά φαινόμενα. Όποια και αν είναι αυτά. (Φυσικές καταστροφές included; I would make a fine wiccan, wouldn't I?)
8. Την μαγεία (yeah, I would), την φαντασία, το υπερφυσικό.
9. Την πολιτική (όχι την ελληνική, μπορείτε να ηρεμίσετε).
10. Το μπλογκ μου;

Είναι πολλά για να χωρέσουν σε 10 πράματα. Η ανάρτηση θα μπορούσε να μου πάρει 3 ώρες αν δεν βαριόμουν τόσο ελεεινά πολύ.

ΥΓ: Α, αγαπάω επίσης ταξίδια και την νονά μου, με την οποία έχω τα ίδια ακριβώς μυαλά.

UPDATE: Θεωρήστε πως σας προσκάλεσα, με διαβάζετε δε με διαβάζετε, πάρτε το! (Δίνω χαρά στο λαό. :Ρ)

Και όσο ψωνίστικο κι αν ακουστεί (μην ανησυχείτε, είναι) αγαπώ και μένα, με έναν διεστραμμένο και ανθυγιεινό τρόπο.

Καλό βράδυ.

Και αγαπώ και αυτό το τραγούδι, γιατί αν ήταν να συνεχίσω να κλαίγομαι, αυτό θα έβαζα. It's such a shame for us to part... is it?

Τελευταία, άδοξη ανάρτηση πριν την τρίτη λυκείου.

Τα λέμε από Ιούνιο.

Άμα δείτε καμιά νέα ανάρτηση από μένα, δεν είμαι γω. Είναι μία άλλη μου εκδοχή.

Φυσικά όταν ξαναγράψω θα σας πω να μην με ακούτε... τουλάχιστον να μη δώσετε βάση στην προηγούμενή μου ανάρτηση, αυτήν εδώ δλδ.

Κλασσική εγώ.

Anathema τους.-

2010-09-09T10:52:00.012+03:00

Ανάθεμά τους όμως. Ναι, η σημερινή ανάρτηση είναι πλήρως αφιερωμένη στους Ανάθεμα.
Πρώτη φορά πήγα να τους δω μετά από 1 χρόνο που τους ακούω, σίγουρα όμως δεν θα είναι η τελευταία.

Όλα τα καλά κομμάτια εδώ!

Ξεκίνησαν με το Thin Air από τον νέο τους δίσκο και συνέχισαν με 2-3 από τον ίδιο, μαζί με το Dreaming Light το οποίο λάτρεψα. Συνέχισαν με μερικά από τα παλιά τους. Ενδεικτικά: A Natural Disaster, Closer, Are you there, Flying, Deep, Angels walk among Us, Inner Silence, Lost Control Shroud of False κλπ κλπ κλπ.

Κλείσανε με το One Last Goodbye και το Shrood of Frost και μετά τους ξαναβγάλαμε με το ζόρι για ένα ακόμα κομμάτι, το οποίο ήταν το Sleepless.(Update: Κλείσανε με το Kashmir των Zeppelin) :Ρ

Προσωπικά δεν έχω λόγια. Μαγεύτηκα από τη μουσική. Ήταν... το λιγότερο παραμυθένιο. Σουρρεαλιστικό, ουτοπικό.

Φώτο παρακάτω:

Και τώρα να περάσουμε στο θέμα memorabilia. B)

Ήπια μιά γουλιά από την μπύρα του Vincent (χειροκροτήστε-αγιασμός το νερό που πίνεις!)

Και φυσικά ήρθα πίσω με υλικό.

Behold! Η μία από τις 3 πένες του Vincent:

Ναι, τα κατάφερα και την πήρα. Πήγα να πάρω και την setlist αλλά με πρόλαβε άλλη. -.-

Αυτά για την ώρα. Ο κόσμος περιμένει για την επόμενη συναυλία! ;)

ΥΓ: Ηχογράφησα το One Last Goodbye, το Flying και το A Natural Disaster.
Μακάρι να μπορούσα να τα ανεβάσω. :Ρ

Petty, petty, petty.

2010-09-06T18:26:00.004+03:00

Εχτές πήγα σε ένα ναργιλέδικο με την Ελένη, 2 φίλες της και τον νέο της "λόγο ζωής", τον Αντώνη. Λίγες ώρες αφού έφτασα Θεσσαλονίκη μετά το 3ήμερό μου στην Αθήνα (Παύση εδώ. Κοιτάζω το κενό χωρίς ελπίδα. Αναστεναγμός.) συνεννοηθήκαμε να βρεθούμε. Καμμία όρεξη δεν είχα να κάνω παρέα με την Ελένη και τις φίλες της, υποθέτοντας πως θα είναι του ίδιου πνευματικού επιπέδου με αυτήν. Εδώ δεν τρέφω σεβασμό σε άτομα ανωτέρου πνευματικού επιπέδου από μένα (πιο πολύ τους βλέπω ως ανταγωνισμό που πρέπει να εξαλείψω), θα σεβαστώ τους άλλους; Μα τι λέω, εδώ δεν σέβομαι τον εαυτό μου...

Στο ναργιλέδικο λοιπόν γνώρισα τον Αντώνη. Εξ'αρχής πίεσα τον εαυτό μου να τον συμπαθήσει, γνωρίζοντας με μαθηματική ακρίβεια πως αργότερα θα ερχόμουν σε θέση να τον αντιπαθήσω. Τρία χρόνια χορευτής τζαζ και χιπ-χοπ, ελλιπής λίστα αναγνωσμένων βιβλίων (so much for honesty το ίδιο και η δική μου) και όσον αφορά τη μουσική, κυμαίνεται σε όρια ροκ, μέταλ και ενίοτε γκοθ.

Που θέλει να καταλήξει το σερνάμενο κάθαρμα;

Πάμε τρείς μέρες πίσω.

Είναι πρωί και γω μες την τρελή χαρά που πηγαίνω Αθήνα. Ένιωσα σαν να ξαναγυρνούσα σε κάτι χαμένο καιρό για μένα, λες και δεν είχα δικαίωμα να ξαναγυρίσω. Γυρνούσα στο προσωπικό παράδεισο/κόλαση για μένα, ενώ ακόμα δεν μπορούσα να παραδεχτώ στον εαυτό μου γιατί η διάθεσή μου ανέβαινε από το χαρούμενη στο εκστατική καθώς έφτανα περισσότερο την πρωτεύουσα.

Δεν μπορώ να κρύψω πως την στιγμή που βγήκα από τις κυλιόμενες του μετρό κοίταξα ψηλά, έκλεισα τα μάτια μου και πήρα μιά βαθιά ανάσα αγαλλίασης. Ποιός πυροβολημένος Σαλονικιός θα χαιρόταν να εισπνεύσει την πουτάνα την Αθήνα αντί για την καθαρότερη Θεσσαλονίκη, ένας θεός ξέρει.

Η Ρέα (μεγάλη) και ο Ηλίας (Ρίπερ) αποδείχθηκαν τα πιο εντάξει άτομα σε όλο το σύμπαν. Με πήραν και βγήκαμε λες και το κάναμε αυτό κάθε μέρα. Διόρθωση, απλά αυτή τη φορά ήμουν και γω μέσα. Χαχ... φαντάσου. Τελικά τη Ρέα τη συμπάθησα περισσότερο από όσο περίμενα. Από την άλλη ο Ηλίας, εντελώς διαφορετική κατάσταση. Επιοικώς ένα κακοταϊσμένο μικρούλι, αγαθό και άβγαλτο παιδί φαινόταν. So sorry Reaper. :P
Θα μου λείψουν.

And then the world shattered, didn't it? :)

Παρόλα τα όσα μου έχουν πει, πραγματικά το περίμενα πως εσύ θα εμφανιστείς με ένα απλό μπλουζάκι, σκισμένο τζιν και σταράκια. Και το περίμενα πως θα με πήγαινες Εξάρχεια. Που αλλού θα με πήγαινες στην πρώτη μας (και τελευταία από ό, τι μου είπανε να λέω) συνάντηση;

Και στην τελική τι κάναμε; Μιά τρύπα στο νερό. Σπατάλησα 2 ώρες πιάνοντας ψιλή κουβέντα μαζί σου αντί να σου μιλήσω πραγματικά.
"Μίλα" μου είπες.
Και τι να σου έλεγα; Πες μου, τι να σου έλεγα; Τι ήθελες να ακούσεις; Τις σκέψεις μου;
"Είναι γελοίο όλο αυτό, έτσι;" με ρώτησες. Θυμήσου τι σου απάντησα.

Και τώρα, 3 μέρες μετά όλα αυτά μου φαίνονται πράγματι σουρρεάλ. Γιατί ήξερα την ίδια στιγμή που σπαταλούσα ώρα μαζί σου, πως, αφού τελειώσει ο χρόνος μας, θα το μετάνιωνα που δεν άνοιξα εκείνο το ομιλητικό στοματάκι μου. Και έμεινα με μισή αγκαλιά και ένα "είσαι ηλίθια" από σένα.

Ναι, υποθέτω πως είμαι ηλίθια που δέθηκα μαζί σου.
Σκέψου όμως, ανάμεσά μας, ποιός φοβάται περισσότερο να πει τι νιώθει...

Και κάπως έτσι έφυγα για την συναυλία των U2, πεπεισμένη για πράγματα για τα οποία κορόιδευα τον εαυτό μου.

***

Η συναυλία, άλλη επώδυνη υπόθεση. Εδώ μπαίνεις εσύ.
Σου ζήτησα 2 λεπτά. 2 γαμημένα λεπτά. Τι φοβόσουν; Με είδες κιόλας. Τι φοβόσουν; Πες μου, γιατί δεν έκανες 10 βήματα, να απλώσεις το χέρι σου και να με φτάσεις. Και εκεί που περίμενα να μην με νοιάξεις... είχε ήδη φτάσει το αγαπημένο σου κομμάτι και γω έκλαιγα. Πραγματικά αναρωτιέμαι αν ήσουν από μιά γωνιά και τέσταρες τις επιδράσεις των σμς σου πάνω μου. Και αν δεν ήσουν, πως θα ένιωθες αν έβλεπες. Ερωτήματα... σε κατατρώει η άτιμη η περιέργεια...
Και μετά έφυγες. Αλλά δεν έχει σημασία πια.

***

Την επόμενη μέρα ξύπνησα εξαντλημένη, νιώθοντας πως αναρρώνω από μιά σύντομη αλλά βαριά αρρώστεια, με νέα δάκρυα να υγραίνουν τα ξερά.

Με απογοήτευσες που δεν ήρθες; Θες να τα μάθεις; Με πόνεσες. Αλλά μάλλον προτίμησες αυτό, από το να μου δώσεις ελπίδες και να φύγω αισιόδοξη για Θεσσαλονίκη. Που ξες; Ίσως και να εύχομαι πως δεν ήρθες γιατί αυτό θα έκανε κακό σε σένα...

Το ταξίδι όμως κι αν ήταν σουρρεαλιστικό. Το ένα λεπτό αποχαιρετούσα την Αθήνα- αποχαιρετούσα εσένα, εξ ου και η χαρά μου όταν ερχόμουν, το καταλαβαίνω τώρα, η Αθήνα για μένα είσαι εσύ- με δάκρυα στα μάτια και το άλλο λεπτό να βρίσκομαι ήδη σπίτι, με την μεγαλύτερη θλίψη και απροθυμία να γυρίσω ξανά στο οικείο, στο άνετο.
Στο αδιάφορο.

Άξιζε τελικά ή όχι; Αλίζει ποτέ το τίμημα;

***

Τρείς μέρες μετά, κάθομαι δίπλα στον Αντώνη, κάνοντάς του κύρηγμα να αφήσει την Ελένη στην ησυχία της, αφού δεν την βλέπει σοβαρά ενώ αυτή έχει παρανοήσει εντελώς και η απάντησή του να είναι γεμάτη υπονοούμενα που περιλαμβάνουν συνευρέσεις της κατηγορίας μου και της δικής του.

And then it hit me, και πραγματικά σιχάθηκα τον εαυτό μου που δεν άντεχα να αντιμετωπίσω τα προβλήματα και τον πόνο και ασχολούμουν με ξένες ζωές. Που βγήκα με ένα μάτσο μαλάκες ενώ θα έπρεπε να είμαι μαζί με σένα και με σένα. Σιχάθηκα που έπεσα τόσο χαμηλά, που δεν ήξερα τι κάπνιζα, αλλά ευτυχώς που δεν ήμουν Αθήνα για να πέσω σε τίποτα "άλλο".

Και συνεχίζω να με σιχαίνομαι επειδή σε νοιάζομαι. Επειδή θέλω να είσαι καλά. Επειδή...

Τουλάχιστον αυτή τη φορά το timing είναι σωστό... μαζί με το εσωτερικό κρύο, γυρνάω σε μία Θεσσαλονίκη που θέλει κουβέρτα, μακρύ παντελόνι και ομπρέλα.

Τελικά η άγνοια είναι πράγματι ευλογία, η σκέψη κατάρα και τα συναισθήματα περίπλοκα...

Σε σένα, γιατί είναι το αγαπημένο σου. Και γιατί εννοώ τον κάθε στίχο.

We'll do it all
Everything
On our own

We don't need
Anything
Or anyone

If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me and just forget the world?

I don't quite know
How to say
How I feel

Those three words
Are said too much
They're not enough

If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me and just forget the world?

Forget what we're told
Before we get too old
Show me a garden that's bursting into life

Let's waste time
Chasing cars
Around our heads

I need your grace
To remind me
To find my own

All that I am
All that I ever was
Is here in your perfect eyes, they're all I can see

I don't know where
Confused about how as well
Just know that these things will never change for us at all

Και σε σένα, επειδή είσαι πράγματι η μόνη εξαίρεση.
"Είσαι ηλίθια", μου είπες.
"Εσύ είσαι περισσότερο από μένα", σου απάντησα. Σκέψου γιατί, ρε βλαμμένο.

Maybe I know, somewhere
Deep in my soul
That love never lasts
And we've got to find other ways
To make it alone
Keep a straight face

And I've always lived like this
Keeping a comfortable, distance
And up until now
I had sworn to myself that I'm
Content with loneliness

Because none of it was ever worth the risk

Well, you are the only exception

I've got a tight grip on reality
But I can't
Let go of what's in front of me here
I know you're leaving
In the morning, when you wake up
Leave me with some kind of proof it's not a dream

Αφιερωμένο σε δύο φίλους... χαμένους πια.

Γιορτάζω τα λάθη μου...

2010-09-01T00:20:00.005+03:00

Καλησπέρα. Σκεφτόμουν να κάνω κάτι μεγαλειώδες, αλλά μισώ τόσο πολύ τα κλισέ που όταν σκέφτομαι να κάνω κάτι τέτοιο, απλά δε μου βγαίνει. Ας πάει στο διάολο.

Σήμερα γίνομαι 17 χρονών, και το μπλόγκ μου ενός. Υποθέτω είναι κάτι για το οποίο πρέπει να χαίρομαι, δεν είναι; :)

Τον τελευταίο χρόνο... τα πράγματα ήταν πιο ενδιαφέρονται και διδακτικά από κάθε άλλο χρόνο, και αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε ένα ιστολόγιο... πως το λένε να δεις; Α ναι, Βυθός. Μέσα από τον εαυτό μου με με φίλους κατάφερα να κατανοήσω εμένα ως άτομο, να κοιτάξω στον καθρέφτη και να αναγνωρίσω μερικά χαρακτηριστικά, μία μικρή προοπτική πάνω στα ελαττώματά μου πως θα καταφέρω να τα χρησιμοποιήσω για καλό, και να καλυτερεύσω τον εαυτό μου. Που ξες; Ίσως τελικά να μην είμαι ο διάολος με σάρκα και οστά. Θα ήταν πολύ εγωιστικό να με σκέφτομαι έτσι, άλλωστε. Ήταν μια όμορφη και άσχημη χρονιά, διότι, όπως είπε και ο φίλος μου ο Φιοντόρ κάποτε (ναι, εκείνο το άπειρο και αμαθές παιδί)... Πείτε μου: Όποιος έχει γνωρίσει βαθιά τον εαυτό του, γίνεται να τον σεβαστεί; :)

Πάει λοιπόν και αυτό. Άρχισα και συνεχίζω να ονειρεύομαι, να σκέφτομαι, να γελάω, να κλαίω, να πονώ, να χαίρομαι, να ερωτεύομαι, να μισώ, να λατρεύω και να σιχαίνομαι την ζωή κατά περιόδους... Το μόνο μου παράπονο... πάει και αυτό. Μετά από την φετινή χρονιά... ξέρω πως μπορώ να το καταφέρω και αυτό. Και σε ευχαριστώ που μου το έδειξες.

Σας είπα ποτέ για...; Μάλλον όχι. Όχι, όχι, και μάλιστα ήθελα να το πω εδώ και καιρό. Νιώθω πως μερικές φορές γράφω και ξεχνάω τα μισά που θέλω να πω επειδή πλατειάζω και ξεφεύγω... χάνομαι... Θα σας το πω τότε σήμερα. Ας πάει στον διάολο και αυτό.

Ο άνθρωπος... τι είναι τελικά ο άνθρωπος; Η πιο τέλεια και ατελής μορφή, πίστευα κάποτε. Θα το παραφράσω όμως. Ή μάλλον θα το αλλάξω εντελώς.
Ο άνθρωπος, το πιο τέλειο πράγμα πάνω στην γη, ακριβώς επειδή έχει ατέλειες. Αν δεν είχε, δεν θα τον θέλαμε. Ακριβώς επειδή μισούμε και αγαπάμε με πάθος, ακριβώς για αυτό είμαστε επιθυμητοί στον άλλον. Ακριβώς επειδή μπορούμε να γίνουμε ανυπόφορα κουραστικοί και απελπιστικά γλυκανάλατοι κατά περιόδους... όλα αυτά.

Χμ... είναι ιδέα μου, ή έχω αρχίσει να βλέπω τον κόσμο γεμάτο χρώματα, ζωή και καρδούλες; Αν όχι, μήπως έχω αρχίσει να τον αντιμετωπίζω με ελπίδα;
Μάλλον ναι.

Αν είχα σαμπάνια θα έκανα πρόποση. Συνεχίζω όμως κολλημένη σε παλιές εμμονές... κόκκινο κρασάκι λοιπόν. Υποθέτω κάποιες εμμονές ίσως είναι καταδικασμένες να γίνουν βλαβερές και να σε βλάψουν μέχρι θανάτου. :)

Στον βυθό μου λοιπόν... και στο επόμενο σαχλό, ρομαντικό, κάφρικο, κυνικό, βαρετό, ενδιαφέρον, γεμάτο μουσική... και στο φθινόπωρο... την πιο όμορφη εποχή του έτους.

(<--Η εμμονή που λέγαμε)

ΥΓ: Συνεχίζεις να μου λείπεις. Κι ας μην επιτρέπω τον εαυτό μου να σε εμπιστευτεί. Ίσως απλά είμαι καταδικασμένη να μη με αφήνω να χαίρομαι σε κάθε... καλό που μου συμβαίνει. Μακάρι να είχες πάρει τηλέφωνο. Ας γιορτάσω λοιπόν πάλι το λάθος μου να σου το πω... μου λείπεις.