Untitled no.3 Η τριλογία σκατά κειμένων ολοκληρώθηκε.

No surprises... Καλησπέρα. Με λένε Κωνσταντίνα, είμαι δεξαέξι ετών, σε λίγο δεκαεφτά, like it's a big difference, I've had a few sigars, I 've been drunk several, I love lying, I hate my life for not being able to live it, I love telling the truth when it's ugly, I love being dramatic and insecure in my melancholy and nostalgia. Βρίζω, δεν έχω ίχνος σεβασμού ούτε καν για τον εαυτό μου, γράφω μαλακίες σε μπλογκς, γράφω τα σώψυχά μου σε αγνώστους, σε φόρουμ, σε φίλους ή όχι, γράφω, γράφω, γράφω, χωρίς να ξέρω ή να με νοιάζει τι γράφω, γράφω, μου αρέσει, δεν μου αρέσει, το αγαπώ, το σιχαίνομαι, ακούω γκοθ για να κλαίω, ακούω θλίψη για να νιώσω, μιλάω, παίζω, αγαπάω, φιλάω, γράφω ξανά, μου αρέσει, το σιχαίνομαι και πάλι από την αρχή.

Τι κάνω εδώ;

Τι δουλειά έχω σε ένα μέρος όπου κανείς δεν φαίνεται να με πάει; Που δεν στεριώνω;
Φίλος Α, φίλη Β, φίδι Γ.
Φίλος Α: Κάνε ό, τι θες. Σε γράφω στα αρχίδια μου.
3 weeks later: -
Θέλω την βοήθειά σου σε κάτι.
-Σε τί;
-Θέλω να μου πεις το και το.
Silly gossiping...
Φίλη Β:
-Σκατά έγιναν τα πράγματα.
-Θες να πεις πως δεν είμαι αρκετά καλή; Πως αν ήσουν εσύ στην θέση μου θα ήταν όλα τέλεια;
-Όχι, πάντως τα τωρινά δεν είναι ωραία. Και ξες την γνώμη μου για σένα.
-Κωνσταντίνα, επειδή θα μου σπάσεις τα νεύρα, σε κλείνω.
3 weeks later.
-Γιατί λοιπόν δεν μιλάμε πια;
-Κόφτο, δεν είσαι τόσο χαζή πια.
-Νόμιζα με θεωρούσες έξυπνη. Κρίμα. Όταν μάθεις να δέχεσαι κριτική, όσο οξεία και αν είναι, έλα να τα πούμε. Προφανώς δεν σου έλειψα καθόλου, σε αντίθεση με σένα.
Can't stand it.

Φίλη ΓΆΜΑ:
Στυλ: δεν συνεργάζομαι μαζί σου ό, τι και να λες και θα κάνω ό, τι γουστάρω με σένα, θες δε θες, δεν νιώθω τίποτα, δεν ζητώ συγγνώμη, και έτσι είναι τα πράγματα. I am big, you are small, I am right, you are wrong and there's NOTHING you can do about it.
Άντε καλά.

Τελικά τι κάνω εδώ; Α, ναι, επίσης έχω βίτσια σεξουαλικά, είμαι εθισμένη στο να μαθαίνω τις ιστορίες, τα ταμπού και τα κόμπλεξ των άλλων, αφήνω τα πάντα στην μέση, είμαι κυκλοθυμική, οξύθυμη και δραματικιά και μαλάκας με καλή και κακή έννοια, γράφω ξανά και δεν μου αρέσει, θέλω να πιω, ακόμα αυτό μου έλειπε, πρώτη θέση στους ΑΑ, και δεν γουστάρω πια να ακούω για αγάπες, απλά θέλω να ριχτώ σε κάποια ηχώ, να αφεθώ σε μουσική έκσταση, μέσα σε μελαγχολία και ηρεμία μαζί. Δεν θέλω να προοδεύσω στο θέμα: Γίνε άνθρωπος και όχι drama queen. Θέλω να πέσω σε θλιμμένο λήθαργο και να μην ξαναγυρίσω.
Θέλω απόλυτο σκοτάδι, χωρίς αστέρια, φεγγάρια και la vie en rose στο κινητό μου γιατί δεν έχω iPod. Να θυμηθώ να πάρω ένα, να βάλω την σκατομουσική μου κατά αδερφό Χρήστο, διότι μόνο η Hause εστί ποιότητα και σε ταξιδεύει, να πάρω να φάω κάτι με λίπη, να πάρω ένα μαύρο νυφικό, να το γεμίσω με το αίμα που θα τρέχει από τις καρωτίδες μου και να πέσω σε μία τεράστια μπανιέρα με νερό που θα κοκκινήσει από το αίμα μου. Χωρίς αντίο για κανέναν. Γαμηθείτε όλοι παρακαλώ. Γαμηθείτε και μην ρωτήσετε σήμερα τι έχω. Απλά βρείτε μου μερικά καλά κομμάτια θανατερά και έναν εκτελεστή που να σκοτώνει ήρεμα.


... Όχι. Δεν έχω τίποτα. Απλά απωθώ τους φίλους μου από κοντά μου, με την γάμα-την φίλη εξαίρεση, περιμένω να ζήσω, να ζητήσω συγχώρεση, να μάθω, να γιάννω την περιέργεια, τον εγωισμό και την υπεροψία μου.
Και δεν είμαι καλά. Μπορώ να ζήσω όλη την αιωνιότητα μόνο και μόνο για να έχω κάτι να με θλίβει. Κάτι στο οποίο να μπορώ να κλάψω.
Καλό βράδυ. Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να περνάτε καλά.
Μέχρι τότε, καλά μου κόλυβα και είθε να μείνω μερικά κομμάτια μουλιασμένου κρέατος και σάπιων οστών, όπως πανέμορφα έγραψε η Luthien.
Τι άλλο να πω;
Α, ναι. Συγγνώμη που δεν είμαι αυτό που θέλει ο καθένας σας, με διαφορετικό τρόπο. Συγγνώμη που υποκρίνομαι διαφορετικά στον καθένα σας για να γίνω αυτό που θέλετε, ένα αστείο άτομο. Συγγνώμη.

Bad things-Jace Everett

When you came in the air went out
And every shadow filled up with doubt
I don't know who you think you are
But before the night is through
I wanna do bad things with you

I'm the kind to sit up in his room
Heart sick an' eyes filled up with blue
I don't know what you've done to me
But I know this much is true
I wanna do bad things with you
Okay

When you came in the air went out
And all those shadows there filled up with doubt
I don't know who you think you are
But before the night is through
I wanna do bad things with you
I wanna do real bad things with you

I don't know what you've done to me
But I know this much is true
I wanna do bad things with you
I wanna do real bad things with you

Στην πιο σέξι ψυχή στον πλανήτη, στον έναν και μοναδικό ανεπανάληπτο Ελευθέριο. :Ρ
Και στην μούρη μου γιατί γουστάρω να είμαι dirty bitch.

Μια φορά κι έναν καιρό...

...υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα.
Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν. Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ηθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μιά λαμπρή θαλαμηγό. Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε μπορείς να με πάρεις μαζί σου;», «Οχι, δεν μπορώ» απάντησε ο πλούτος. «Εχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος. «Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη. «Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονία.
Η Λύπη ήταν πιo πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτήν
βοήθεια. «Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου» «Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή. «Αγάπη, έλα προς εδώ. Θα σε πάρω εγώ μαζί μου». Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.

Οταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του. Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε ρώτησε τη Γνώση, « Γνώση, ποιός με βοήθησε;»
« Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;» ρώτησε η Αγάπη.
«Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;»
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:
« Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη...»

Cinnamon

Καλησπέρα. Ελπίζω να είστε καλά. Καιρός έχει περάσει από την πορηγούμενη ανάρτησή μου. Και δεν ήταν ουσιώδης. Γενικά τώρα τελευταία δεν έχω κάνει ποιοτικές αναρτήσεις. Με κάποιο συγκεκριμένο νόημα να δώσουν. Σκέφτομαι πως οι σκέψεις μου δεν αποσκοπούν σε κάτι. Ακόμα νιώθω καλλιτεχνικά ερεθίσματα αλλά παρατηρώ μέσα μου μία αδράνεια. Έλλειψη έμπνευσης. Σύγχιση. Όπως και να το δω, το κεφάλι μου ένα μπερδεμένο κουφάρι σκέψεων...

Σσσσς, τ' ακούς; Είναι η σιωπή που ψιθυρίζει το μεγάλο σπίτι και οι οικείοι ήχοι του όταν βρίσκεσαι μόνος, ξαπλωμένος στο κρεβάτι σου. Τ' ακούς; Ο ήχος του καλοριφέρ, η ζέστη που εκπέμπει το μέταλλο κάτω από το δέρμα σου, οι σωλήνες γεμάτοι νερό να γουργουρίζουν ήσυχα, η σιωπή του δειλινού... και πριν το καταλάβεις βράδυασε. Τ' ακούς; Τσιρίζει η τσαγιέρα. Θυμάσαι; Θυμάσαι την συμβουλή του; Τσάι με άρωμα κανέλλας. Κανέλλα;

Κλέισε τα μάτια σου. Πασχαλιά, πεύκο, μέλι, κέδρος, φρούτα, θυμάρι, σπόροι παπαρούνας. Και κανέλλα. Άρωμα κανέλλας μέσα μου να πλημμυρίζει τις σκέψεις μου, το κουβάρι που ξετιλύγεται καθώς γλιστράει, ποτίζοντας το νήμα και γω, χαμένη σε μία δινη αισθήσεων και συναισθημάτων, παραδίνομαι σε γλυκά όνειρα...

Οσμίσου τον αχνό, το άρωμα στην κούπα σου.
Πρώτη γουλιά: Η θύμιση όλων των αρωμάτων της γης. Αναμνήσεις, οσφρηντικές εικόνες έρχονται αμέσως στη θύμησή μου.
Δεύτερη γουλιά, να ζεσταίνει όλο μου το σώμα: Φρεσκοπλυμμένα ρούχα με σαπούνι Μασσαλίας, πολυκαιρισμένα μυρωδικά φαγητού, σκονισμένες εύθραυστες σελίδες βιβλίου. Η οικεία μυρωδιά της μάνας. Φρεσκοκομμένο χορτάρι.
Τρίτη γουλιά, να κυλάει ως μέσα μου: Κανέλλα. Πάλι κανέλλα. Ασταμάτητη δύναμη να ελευθερώνεται, γλυκιά και πικρή μαζί. Το άρωμα της βροχής, αναμιγμένο με αυτό της σκόνης των δρόμων, των σκεπών, των δέντρων.
Κι άλλη μία: Το άρωμά του. Νωπό και αυτό. Ήπιο, δροσερό, μα τόσο ήρεμο. Πανέμορφο και αινιγματικό μαζί.
Αρωματικά κεριά, λουλούδια, αναμνήσεις.

Πόσο αδύναμοι είμαστε, εμείς, οι άνθρωποι. Παρασυρμένοι και ολότελα παραδομένοι σε αισθήσεις, σκέψεις, συναισθήματα, ιδέες, ερεθίσματα. Πόσο εύκολα μπορούμε να δώσουμε όλο μας το είναι σε μία αξία, ή σε έναν άλλον άνθρωπο και να πληγωθεί ο εγωισμός μας. Μα δεν λυπάμαι. Έτσι είμαστε. Έτσι είμαι.
Και δεν θα πάψω ποτέ να είμαι.
Σσσσς... τ' ακούς; Είσαι εσύ.

-Δημήτρη;
-Ναι;
-Δοκίμασα το τσάι σου. Αυτό με την κανέλλα.
-Αλήθεια; Σου άρεσε;
-Πολύ. Σε ευχαριστώ.


Το ακούς; Άκου το. Εσύ είσαι.

Χάρτινο ψυχοπλάκωμα

...σήμερα είναι ακόμα μία μέρα που παίρνω το τετράδιο για να γράψω, επειδή δεν έχω μπροστά μου.
Χα, και μετά σου λένε δεν το χεις ανάγκη το νετ. Πίπες.
Pc junkie κατάντησα, τότε που το σνόμπαρα.

Βράδυ. Πάλι τον σκέφτομαι. Τα πάντα τον θυμίζουν... Λόγικό. Στο δωμάτιό μου είμαι. Όχι, δεν κλαίω. Ήθελα, μα δεν θα μου κάνω την χάρη. Και τώρα γράφω. Και τι γράφω; Τίποτα.

Κι άλλη μαλακία; Εύγε Κώννα. Όχι, το εννοώ, μπράβο. Προσπαθείς μετά μανίας να αποδείξεις πως δεν μεγαλώνεις και μένεις πεντάχρονο που δεν βλέπει πέρα από την δική του συναισθηματική εμβέλεια, τα δικά του θέλω, και στην τελική, όχι μόνο δεν έχει τάκτ, αλλά μπινελικώνει και τους άλλους για την έελιψή τους αυτή.

Περιμένω. Περιμένω να έρθει η ρημάδα, η πουτάνα, η όποια δικαιοσύνη τέλος πάντων, να με σηκώσει από το κρεβάτι μου και να με αποτελειώσει. Να συμμαζέψει το στόμα μου, που εκτός από βόθρο που ζέχνει (βλ. γνωστές βωμολοχίες μέσα σε όλο το κείμενο), βγάζει και μερικά καλοδιαλεγμένα σχόλια τα οποία για τους άλλλους στην τελική δεν είναι το τί είπες, είναι ότι το είπες και πρόδωσες την εμπιστοσύνη που σου είχαν.

Ο άνθρωπος, το έλλογο ον. Παπάρια.
Αν ήμουν άνθρωπος θα σκεφτόμουν πριν μιλήσω, σωστά; Αλλά όχι, μόστρα θα το κάνω ό, τι κάνω και ό, τι ξέρω.

Περιμένω κάποιο φιλαράκι, να με πιάσει και να μου πει: Έλα δω ρε μαλάκα. Τι πας και λες; Εκεί πάνω δουλεύει ή έτσι το ΄χεις;
Βαθιά μετάνοια; Χα. Λυπάμαι που συνεχίζω να είμαι τέτοιος μαλάκας, επανειλλημένα. Λυπάμαι που συνεχίζω να απογοητεύω αυτούς που με αγαπάνε. Λυπάμαι όμως περισσότερο που σου προκάλεσα θυμό...

Και στην τελική, τι ήθελες από μένα; Το γιατί. Τι απαντάς τώρα Κώννα; Λέγε ρε κάθαρμα! Άντε, μίλα!
Μούγκα;
Έτσι μπράβο.
Τι να πεις;
Συγγνώμη, δεν σκέφτηκα τίποτα πριν το κάνω.

Τελικά απ' ό, τι φαίνεται πουθενά δεν βλέπω να ταιριάζω. Είμαι αντικοινωνική; Great.

1.17. Όχι όσο αργά όσο θα ήθελα. Προβλέπεται μεγάλη νύχτα.

Περιμένω. Να δω πόσο περισσότερο να απαξιώσω να συναναστρέφομαι μαζί μου, να δω πόσο πια "θάλασσα η ψυχή του ανθρώπου", να δω πόσο περισσότερο θα με καταφέρω να σε αγαπάω, πόσο περισσότερο θα καταφέρεις να μου λείπεις...

Προβλέπεται μεγάλη νύχτα...

-Don't you worry my friend. There will always be a bigger difficulty on the next corner.
-Sure. Μόνο που αυτή τη γωνία την έχω ήδη περάσει. Εθνική έφτασα.




Where are you?
And I am so sorry.
I can't sleep, I cannot dream tonight...



What have we found?
The same old fears?
Wishing you were here...