Ένα ευχαριστώ σε όσους συμμαθητές μου ταυτίστηκαν με το κείμενό μου, "Θέλω". Τελικά η Florence την κάνει την δουλειά της, και γω συνεχίζω να σιγοτραγουδάω: And the crashes are heaven, for a sinner like me, τhe arms of the ocean deliver me...
Looking out from underneath, Fractured moonlight on the sea Reflections still look the same to me, As before I went under.
And it's peaceful in the deep, Cathedral where you cannot breathe, No need to pray, no need to speak Now I am under.
And it's breaking over me, A thousand miles onto the sea bed, Found the place to rest my head.
Never let me go, never let me go. Never let me go, never let me go.
And the arms of the ocean are carrying me, And all this devotion was rushing out of me, And the crashes are heaven, for a sinner like me, The arms of the ocean deliver me.
Though the pressure's hard to take, It's the only way I can escape, It seems a heavy choice to make, Now I am under.
And it's breaking over me, A thousand miles down to the sea bed, Found the place to rest my head.
Never let me go, never let me go. Never let me go, never let me go.
And the arms of the ocean are carrying me, And all this devotion was rushing out of me, And the crashes are heaven, for a sinner like me, The arms of the ocean deliver me.
And it's over, And I'm going under, But I'm not giving up! I'm just giving in.
Oh, slipping underneath. Oh, so cold, but so sweet.
In the arms of the ocean, so sweet and so cold, And all this devotion I never knew at all, And the crashes are Heaven, for a sinner released, And the arms of the ocean, Deliver me.
Never let me go, never let me go. Never let me go, never let me go.
Deliver me.
Never let me go, never let me go. Never let me go, never let me go.
Deliver me.
Never let me go, never let me go. Never let me go, never let me go.
Never let me go, never let me go. Never let me go, never let me go.
And it's over, And I'm goin' under, But I'm not givin' up! I'm just givin' in.
Oh, slipping underneath. Oh, so cold, but so sweet
Αυτή η ανάρτηση χωρίζεται σε αρκετά μέρη τα οποία ακόμα δεν έχω γράψει για να γνωρίζω πόσα είναι.-
ΜΠΟΡΕΙΣ ΑΠΛΑ ΝΑ ΠΑΣ ΝΑ ΓΑΜΗΘΕΙΣ ΑΝ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ. ΑΠΟΔΕΙΞΕ ΤΟ ΚΩΛΟΚΟΜΠΛΕΞΙΚΕ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΤΡΙΨΕΙΣ ΣΤΗΝ ΜΟΥΡΗ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΠΙΟ ΕΞΥΠΝΟΣ ΑΠΟ ΕΝΑ 18ΧΡΟΝΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΝΟΙΑΣΤΗΚΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΑΠΟΤΙ ΕΣΥ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ONE NIGHT STAND ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙΣ ΤΗΝ ΜΙΣΣ ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑ 2000. ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΩΣ, GET SOME ΟΛΟΙ ΣΑΣ ΠΟΥ ΠΕΤΑΞΑΤΕ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΙΟ ΑΠΛΟ ΠΡΑΜΑ, ΚΩΛΟΑΖΩΟΙ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΤΕ ΚΑΙ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΤΣΑΤΑΛΙΑ. ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΕΤΕ ΤΩΡΑ, ΚΑΙ ΦΑΤΑ ΣΤΗΝ ΜΟΥΡΗ ΕΣΥ ΕΙΔΙΚΑ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΠΩΣ ΕΧΕΙΣ ΠΑΝΤΑ ΔΙΚΙΟ ΚΑΙ ΑΚΥΡΩΝΕΙΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΑΠΛΑ ΕΠΕΙΔΗ ΜΠΟΡΕΙΣ. ΣΤΟ ΛΕΩ,
ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ
ΜΕ ΜΕΓΑΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙΣ, ΚΩΛΟΦΕΗΛ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΑ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΩΣ ΚΑΤΩ.- ΑΝΤΕ ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΥ ΑΕΡΑ ΠΗΡΑΤΕ.
Γυρνάω πίσω στο μπλογκ μου και προσπαθώ να αποφασίσω τι ήμουν και τι είμαι. Γενικώς, βλέπω βασικές αξίες, βλέπω άχαρες φάσεις οι οποίες όμως είχαν αποτέλεσμα στο να ανθίσω σχετικά υγιής. Το κομμάτι παίζεται ακόμα και επιτέλους νομίζω πως μπήκα στην ρυθμό και έμαθα και το ρεφρέν. Στιγμές. Στιγμές και ηρεμία. Και αυτό επιτυγχάνεται με υγιείς φιλίες, στιγμιαίες εξάρσεις θυμού, φάσεις και αντιφάσεις για να επιστρέψουμε στο "νόρμαλ", όσο νόρμαλ γίνεται δηλαδή, και μία ερωτική σχέση που να σε ικανοποιεί σωματικά, πνευματικά και συναισθηματικά. Γενικώς, να τα χεις βρει με τον εαυτό σου και με τους γύρω σου. Και τροφή για το πνεύμα.
Πήγα Αθήνα τρεις μέρες και τολμώ να πω πως ήταν η καλύτερή μου επίσκεψη μπάη φαρ. Είχα γράψει εφτά σελίδες στο τετράδιό μου για αξιόλογες φιλίες, αλλά δεν πρόκειται να τις μεταφέρω. Κάποια πράγματα καλύτερα να μην ειπώνονται μέσω νετ. Η γνώμη μου άλλαξε για πολλούς, καλυτέρεψε για κάποιους, επιβεβαιώθηκε για μερικούς. Και με καλό, και με κακό τρόπο. Και γενικώς τους τρεις τελευταίους μήνες τα πράγματα γίνονται όλο και πιο ξεκάθαρα και αυτό μου αρέσει. Βαρέθηκα το εξτρά δράμα, βρήκα αυτά που ήθελα και έκοψα τα περιττά βάρη. Δεν επιδιώκω παρέα με ασταθή άτομα ή σχέσεις, έχω αυτά που χρειάζομαι.
"Please, please... I can give you anything... everything you want..." "I have everything I want", Clary said as she drove down the dagger.
______________________________________________
Πόσο γαμάτες οι δύο τελευταίες ταινίες που είδα! Μιλώ για τις Repo! the Genetic Opera και Monty Python and the Holy Grail. Ειδικά η πρώτη, πράγματι, μιάμιση ώρα ταινία και κάψιμο για μια ζωή!
Δίνω το Zydrate Anatomy, το βασικό κομμάτι του Repo! αλλά σε λινκ γιατί ΚΑΠΟΙΟΣ έξυπνος αποφάσισε να απαγορεύσει το embedding.
http://youtu.be/aVTAf4FAXaU
Και δίνω το επόμενο πιο γαμάτο κομμάτι, από το οποίο είναι και ο τίτλος της ανάρτησής μου.
Και μην ξεχνάτε... Zydrate comes in a little glass vial!
Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα, μέχρι που ο ήλιος αποτόλμησε να δείξει το πρόσωπό του και τα πρώτα κοντομάνικα ήταν ξαφνικά ορατά κάτω από τις λεπτές ζακέτες.
Οι αλλαγές εποχών πάντα μου προκαλούσαν αναταραχή. Εκεί που συνηθίζω τον χειμώνα και αποφασίζω να εναρμονιστώ, λίγο ο ήλιος, λίγο οι βόλτες και οι βιαστικοί καφέδες (πλέον γρανίτες) στον Θερμαϊκό, λίγο η θάλασσα που γυαλίζει σαν πρώτη φορά με αναγκάζει να ακολουθήσω.
Φοράω κοντομάνικα τον χειμώνα και μάλλινα την άνοιξη, λες και κάτι με προκαλεί να αντιφάσκω και σιγά σιγά συνειδητοποιώ πως όσο αποδυναμώνομαι από τον ήλιο, άλλο τόσο ανθίζω μέσα στην ευδαιμονία του σιωπηλού και χρυσά φωτισμένου δωματίου μου. Σαν να αναρρώνω από την γρίπη ενώ έχει ζέστη έξω.
Winter is coming και λόγω πρόσφατων γεγονότων δυσκολεύομαι να ακολουθήσω τον ήλιο. Η ειρωνία είναι πως ενώ οι καταστάσεις σου έχουν παγώσει και ο χειμώνας έχει θρονιαστεί μέσα σου βαρύτερα από όλους τους κώλους των Targaryen που πέρασαν από τον Σιδερένιο Θρόνο, όλοι οι υπόλοιποι, σαν σκλάβοι στις αισθήσεις τους αποφασίζουν συνειδητά και μη να δεχτούν τον ήλιο και την ζέστη, να βάλουν γυαλιά και να βγουν με ελαφρύτερο μπουφάν. Ακόμα χειρότερα, είναι ο ίδιος ο καιρός τον οποίο νομίζεις πως ελέγχεις ή υποσυνείδητα απαιτείς να μείνει ως έχουν τα γεγονότα στην ζωή σου, ενώ εκείνος αλλάζει θρασύτατα χωρίς καν την άδειά σου, προχωρά είτε είσαι διατεθειμένος να ακολουθήσεις είτε όχι.
Winter was coming, μέχρι που οι πρώτες 200 σελίδες του GoT πέρασαν και το σύνθημα των Stark σταμάτησε να εμφανίζεται συχνά και ο ήλιος σε αναγκάζει καθώς μισοκλείνεις τα μάτια σου για να προστατευτείς, να χαμογελάσεις κιόλας, θες δε θες.
Στρίβω από την παραλία προς τα πάνω για να πάω στην σχολή μου. Μα καθώς ο ήλιος και ο Θερμαϊκός εξαφανίζονται, δίνοντας τη θέση τους στο τσιμέντο και τις πολυκατοικίες, εγώ δεν ξεχνώ την αίσθηση του ήλιου πάνω μου, ούτε αυτός ξεχνά εμένα. Καλώς ήρθες, άνοιξη.
Little darling, it feels like years since it's been here Here comes the sun Here comes the sun, and I say It's all right
Little darling, the smiles returning to the faces Little darling, it seems like years since it's been here Here comes the sun Here comes the sun, and I say It's all right
Sun, sun, sun, here it comes Sun, sun, sun, here it comes Sun, sun, sun, here it comes Sun, sun, sun, here it comes Sun, sun, sun, here it comes
Little darling, I feel that ice is slowly melting Little darling, it seems like years since it's been clear Here comes the sun Here comes the sun, and I say It's all right
Here comes the sun Here comes the sun, and I say It's all right It's all right
Θέλω να κοιμάμαι. Θέλω να μην σπαταλήσω ξανά λεπτό στον ύπνο. Θέλω να μάθω τα πάντα γιατί η γνώση είναι δύναμη και θέλω να μην ξέρω τίποτα γιατί η γνώση είναι βάρος. Θέλω να γνωρίσω νέο κόσμο και θέλω να μην ξέρω κανέναν. Θέλω να βγω έξω να δω και θέλω να μείνω μέσα να μη δω το φως του ηλίου. Θέλω να με μάθεις από την καλή και από την ανάποδη και τρέμω στην σκέψη να σου δείξω κάτι, γιατί πως θα μπορούσα να επιτρέψω κάτι τέτοιο. Θέλω να με μάθεις. Θέλω να μην σου δείξω. Θέλω να αγαπήσω και να αγαπηθώ. Θέλω να μην τολμήσει κανείς να με αγγίξει γιατί δεν αξίζω σε κανέναν, και γιατί αξίζω και δεν κάνει, ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ να σε μυρίσω, θέλω να σε καταλάβω αλλά αν το κάνω θα καταστραφείς, και θέλω να σε καταλάβω για να σε καταστρέψω γιατί μπορώ και θέλω εξουσία γιατί νιώθω μεθυσμένη, και δεν θέλω εξουσία γιατί σε λάθος χέρια δεν πρέπει να είναι και δεν θέλω εξουσία γιατί θέλω να είμαι συνηθισμένη και δεν θέλω να είμαι συνηθισμένη γιατί θέλω να είμαι ξεχωριστή και θέλω να είμαι ξεχωριστή και μοναδική και τέλεια αλλά αυτό είναι μεγάλο φορτίο και βαρέθηκα να προσδοκείς από μένα και βαρέθηκα να προσδοκώ από μένα. Θέλω να μυρίσω τον κόσμο και δεν θέλω να ξαναβγώ από το σπίτι μου και θέλω να είμαι εξωστρεφής και να είμαι εσωστρεφής αλλά να μην μπορώ να διαλέξω γιατί έτσι είμαι και θέλω να αλλάξω αλλά να μην μπορώ γιατί δεν μπορώ να αλλάξω και μετά από χρόνια αυτοτιμωρίας να συνειδητοποιώ πως αλλάζω αλλά όχι όπως περίμενα και να νιώθω καλά με αυτό και να νιώθω άσχημα και να νιώθω τα πάντα και να νιώθω μηδέν και να νομίζω πως έχω το σύμπαν στις άκρες των δαχτύλων μου και να μην έχω τίποτα στην πραγματικότητα, πως θα μπορούσα ποτέ να έχω και στο τέλος να καταλαβαίνω πως μπορώ να κάνω τα πάντα γιατί μπορώ και να μην μπορώ γιατί αν επιτύχω δεν θα έχω στόχο, ποτέ δεν είχα, πάντα είχα, ήσουν εσύ, ήταν τα πάντα και να νομίζω πως είμαι κάποια ενώ δεν είμαι τίποτα. Και να θέλω να μάθω 10 διαφορετικές γλώσσες που δεν θα μιλήσω ποτέ αλλά να με φαντάζομαι να τις μιλώ, και να πάω στο Λονδίνο και στο Παρίσι και στη Φλωρεντία και στη Βαρκελώνη και στο Βερολίνο και στη Νέα Υόρκη και στο Λος Άντζελες και να λέω πως το Λονδίνο είναι το σπίτι μου και να λέω πως η Φλωρεντία είναι το σπίτι μου και να είμαι πάντα ανήσυχη και να λέω πως επιτέλους ριζώνω και να μην μπορώ να ριζώσω ποτέ γιατί πως θα ριζώσω, ποτέ μου δεν ρίζωσα και να νομίζω πως είμαι καλά ενώ είμαι χάλια, και ποτέ να μην φτάνω αρκετά βαθιά για να πιάσω άμμο στα μικρά χεράκια μου και να μην αντέχω τον κόσμο αλλά να μην μπορώ πια μόνη και να μάθω κάθε άθλημα και να μάθω κάθε τέχνη και να γίνω ένα με αυτήν και να φτάσω την θέωση και να γίνω μάγισσα και να γίνω κάποια και να γίνω τα πάντα και να μην γίνω τίποτα γιατί έτσι πρέπει για μένα και να με αγαπώ εγωιστικά και να με μισώ και να με απογειώνω και να μην με αντέχω και να γυρνάω γύρω από τον εαυτό μου μέχρι να ξεράσω και να παρομοιάζω προβλήματα μαθηματικών και χημικές εξισώσεις και νόμους φυσικής με τα προβλήματά μου για να κάνω τα πράγματα καλύτερα γιατί ποιος δεν χρειάζεται λίγη σοκολάτα και να προσπαθώ να με καταλάβω και να με καταλαβαίνω και να νομίζω ότι με ξέρω και να είμαι τόσο αστοιχείωτη που αν με ήξερα θα γελούσα μαζί μου και να νομίζω πως δεν μπορώ να αγαπήσω γιατί άτομα σαν εμένα ποτέ δεν θα μπορούσαν γιατί είμαι καταραμένη και γιατί είμαι τέλεια και γιατί είμαι ένα σκουπίδι και γιατί μπορώ αλλά δεν μπορώ και να φάσκω και να αντιφάσκω και να ζωγραφίσω και να σπουδάσω και να μην σπουδάσω και να κάνω φίλους γιατί δεν πάει άλλο και να νιώθω πάλι μόνη, και να μην κάνω τίποτα και να νιώθω ένοχη και να πανικοβάλλομαι για το μέλλον και να νιώθω αβοήθητη, και να μην διαβάζω αυτά που πρέπει αλλά αυτά που θέλω και να βαριέμαι αυτά που θέλω και να με πιάνει εμμονή και να ενθουσιάζομαι και να νομίζω πως βρήκα αυτό που έψαχνα και να νιώθω πλήρης και να απογοητεύομαι και να με πειράζω ειρωνικά γιατί ποτέ δεν θα βρω τίποτα, πως θα μπορούσα ποτέ να βρω. Και να ικανοποιούμαι με όσα έχω και να τα πετάω όλα και να θέλω άλλα και να θέλω τα πάντα γιατί μπορώ να τα ζητήσω, μπορώ να τα έχω, μπορώ να τα απαιτήσω και να θέλω να σε σκοτώσω και να μην αντέχω που υπάρχεις και να θέλω να σε σπάσω στο ξύλο και να σε αγαπώ καταβάθος γιατί ποτέ δεν σε χρειάστηκα περισσότερο αλλά ποτέ δεν ήρθες και να έρθεις κάποια στιγμή αλλά τότε να είναι αργά και να μπλέκω σε μοτίβα συμπεριφορών και σε κυκλοθυμίες και ποτέ τίποτα να μην είναι αρκετό και να θέλω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο και να θέλω να ζήσω πολύ και να θέλω να ζήσω λίγο και να θέλω να μη ζήσω καθόλου γιατί δεν αντέχω, δεν μου αξίζει, είναι βάρος απίστευτο έστω και μία ανάσα και να θέλω να είσαι πάντα εκεί και να θέλω να μην σε ξαναδώ γιατί δεν σε αντέχω γαμώ την Παναγία μου, ποτέ δεν σε άντεξα, ποτέ δεν άντεξα κανέναν και ποτέ δεν πρόκειται, και να αντέχω τους πάντες και να τους καταλαβαίνω και να τους πονώ και να τους δικαιολογώ και να μην έχω κανένα ηθικό φράγμα απέναντί τους και να θέλω να είμαστε όσο κοντά γίνεται να είναι δύο άνθρωποι και ακόμα παραπάνω και να μην μπορώ γιατί ζητάω πολλά, γιατί είμαι άπληστη αλλά μπορώ και θέλω κιάλλοκιάλλοκιάλλοκιάλλοκιάλλο και δεν ντρέπομαι που θέλω το αίμα σου και την ουσία σου και να νιώθω ανασφαλής να στο ζητήσω γιατί δεν προσδοκώ να καταλάβεις την δίψα μου. Και να θέλω να κάνω σεξ για το υπόλοιπο της ζωής μου και να μην θελήσω να ξανακούσω αυτή την λέξη γιατί είναι καταδικαστέα και να είμαι ελεύθερη και να είμαι άνετη και να είμαι πουριτανή και να είμαι ανοιχτόμυαλη και να φοράω παρωπίδες και να μου επιτρέπω πράγματα και να μην μου επιτρέπω και να νομίζω πως μπορώ να πετάξω και να το προσπαθώ αλλά ξέρω πως τα πουλιά δεν θα μπορούσαν ποτέ να πετάξουν αν είχαν το βάρος των λέξεων και να νομίζω πως μπορώ να αψηφήσω την βαρύτητα και να σπάω το σώμα μου και οι απολήξεις των νεύρων μου να μου υπενθυμίζουν την ηλιθιότητά μου για το υπόλοιπο της ζωής μου και να θέλω εκδίκηση και να μην μπορώ να την πάρω γιατί "είμαι καλύτερη από αυτό" και να σε θέλω και να μην σε αντέχω και να θέλω να κοιμηθείς μέσα μου γιατί είμαστε τόσο κοντά και να φοβάμαι και να νιώθω αήττητη γιατί είμαι, γιατί πάντα ήμουν και να είμαι χάλια και να είμαι καλά και να είμαι ολόμαυρη και επικίνδυνη και να λάμπω σαν το πρωινό άστρο και να είμαι μικρή, μεγάλη, καλή, κακιά, άσπρο, μαύρο, με χρώμα ή χωρίς, άσχημη, όμορφη, έξυπνη, χαζή, υπέροχη, τέλεια και να είσαι εκεί και να μην είσαι γιατί ό, τι γίνεται στην ζωή μου είναι επιλογή μου και δεν μπορείς να περάσεις τα διόδια χωρίς να το δω γιατί μπορώ και είσαι ένα τίποτα εκτός αν επιτρέψω να είσαι. Και να νομίζω πως έχω φτάσει την σπουδαιότητά μου και να νομίζω ότι γράφω τέλεια και να νομίζω πως γράφω μαλακίες και να νομίζω πως είμαι κάτι και να είμαι υπέροχη και να νομίζω πως είμαι τρελή αλλά να είμαι πιο λογική από όλους και στην τελική να συνειδητοποιώ πως δεν υπήρξε ποτέ πιο τρελός άνθρωπος από μένα και να αγαπώ και να μισώ και να νιώθω και να αγνοώ και να ζήσω τα πάντα.
Περπατώ προς το σπίτι μου. Είναι η πρώτη φορά που νιώθω να με εκτιμούν, να με θαυμάζουν, πως είμαι κάποια στην τροφική αλυσίδα που λέγεται ζωή. Ήταν πάντα λάθος μου να σκέφτομαι πως η κοινωνία και η ζωή γενικώς είναι τροφική αλυσίδα, ειδικά λόγω της πεσιμιστικής φύσης μου, μα δεν το μετανιώνω. I am trying to keep my sanity.
Περπατώ προς το σπίτι μου και παρά το γεγονός πως νιώθω να είμαι κάτι ουσιαστικό, έχω την τρομερή ανάγκη να πάρω μία βούρτσα και να ζωγραφίσω τον κόσμο γύρω μου όπως τον θέλω εγώ. Δεν θέλω λιβάδια και ευωδιαστούς ανέμους. Δεν θέλω καν να ανταλλάξω τη νύχτα με τη μέρα. Θέλω να ζωγραφίσω πρόσωπα να με περιτριγυρίζουν ώστε να μη νιώθω μόνη.
Τελικά το να παραδέχεσαι το πρόβλημά σου δεν είναι καλύτερο από το να το καταπιέζεις. Γιατί όταν το παραδέχεσαι είσαι καθημερινά αντιμέτωπος με αυτό. Περνάς βράδια σαν και αυτά που αντί να κάτσεις στο karaoke της συμφοιτήτριας που έχει γενέθλια πας σπίτι σου μια ώρα αρχύτερα. Διάολε, περνάς αμέτρητα βράδια σαν και αυτά.
Πασχίζω με ενέσεις αυτοεκτίμησης και μου βγαίνει κόκα. Κρατάει μόνο ένα τέταρτο maximum.
Κρυώνω λίγο. Φόρεσα και αμάνικο. Ακόμα και μέσα στο σπίτι, δεν έχει σημασία, θα κρυώνω. Αποφάσισα πως ο χειμώνας που τόσο λατρεύω μου κάνει κακό. Είναι και τα γαμημένα Χριστούγεννα που τα περνάς καλά μόνο αν περιτριγυρίζεσαι από φίλους, γκόμενους, συγγενείς και λοιπές γραφικές μαλακίες. Και το κρύο, πάντα το κρύο. Χρειάζομαι μόνιμο καλοκαίρι, δεν πα' να μισώ τη ζέστη, ο χειμώνας μου κάνει κακό.
Η αλήθεια είναι πως παλεύω με τις επιλογές μου. Ταλανίζομαι με την οξύθυμη φύση μου καθώς και με την (πλέον) μόνιμη αναποφασιστικότητά μου.
Η Μπέττυ κάθεται από μία γωνιά και με κοιτάζει. Κάνω μαλακίες ως συνήθως και χαμογελώντας με ρωτάει τι παίρνω. Εγώ απαντώ πως δεν χρειάζομαι ναρκωτικά για να είμαι τρελή. Οι βαρετοί τα χρειάζονται. Υποθέτω δεν θα μάθω ποτέ. [ <-- hopefully not a lie] Περπατώ σπίτι μου και κάτι μου λέει πως αυτό δεν θα είναι το τελευταίο βράδυ που περπατώ μόνη, ή που θέλω να ζωγραφίσω μια θάλασσα από πρόσωπα, ή που θα εύχομαι να είχα βρει κάτι. Οτιδήποτε.
Το θέατρο μου κάνει περισσότερο κακό παρά καλό. Δεν θέλω να ανακαλύψω κι άλλο το μέσα μου, θέλω να το θάψω όσο πιο βαθιά μπορώ και να μην μιλήσω για αυτό ξανά. Δεν θέλω να ξέρω την αίσθηση οποιασδήποτε συναισθηματικά φορτισμένης εμπειρίας. Δεν θέλω να ξέρω πως ονομάζεται αυτό που νιώθω μέσα μου. Προτιμώ να μείνω με την απορία.
Μου λείπει η Μαρία. Πολύ. Στο διάολο οι πανελλαδικές. Θα σηκωθώ και θα πάω να την πάρω από κει.
Αφιερωμένο, Μ. :)
You, you used to have all the answers And you, you still have them too. And we, we live half in the day time And we, we live half at night
Watch things on VCRs with me and talk about big love. I think we're superstars, you say you think we are the best thing, but you, you just know. You just do.
When Ι find myself by the sea, in another's company by the sea, want to go out to the pier, gonna dive and have no fear, because you, you just know, you just do.
Watch things on VCRs with me and talk about big love. I think we're superstars, you say you think we are the best thing, but you, you just know. You just do.
Κατά τις 4 έδωσα για πρώτη φορά εξετάσεις στο Κρατικό Θεσσαλονίκης. Δεν το γράφω με ολόκληρη την ονομασία του γιατί δεν θέλω να φαίνεται σε μηχανές αναζήτησης.
Η επιτροπή μου φάνηκε ευγενική στην αρχή, κάπως... απαθής από την άλλη, καθώς προχωρούσε η εξέτασή μου. Ξεκίνησα με το δυνατό μου χαρτί, την πρώτη παράγραφο από το Υπόγειο του Ντοστογιέφσκι, είπα το ποίημα και τέλος το κλασσικό μου κομμάτι.
Είχα τρομερό άγχος, κάτι το οποίο από την μία καλυτέρεψε κάποια σημεία μου, ενώ χειροτέρεψε άλλα. Όπως και να χει, δεν νομίζω να περάσω.
Τα άλλα παιδιά ήταν σχετικά οκ... είχαμε καναδυό ψώνια να πω την αλήθεια, αλλά δεν στάθηκα και πολύ εκεί.
Δεν έχω πολλά να πω, αλήθεια. Θα κλείσω εδώ, παραθέτοντας το απόσπασμα που προανέφερα.
"Είμαι άρρωστος... είμαι κακός. Δεν είμαι καθόλου ευχάριστος. Νομίζω πως έχω μια αρρώστια του ήπατος. Μα δεν καταλαβαίνω τίποτα και δεν ξέρω που ακριβώς υποφέρω. Αν και εκτιμώ πολύ τους γιατρούς και την ιατρική, δεν πάω να με κοιτάξουν, και δεν πήγα ποτέ γιατί είμαι φοβερά προληπτικός, ή τουλάχιστον τόσο, που δεν πιστεύω στην ιατρική. (Η μόρφωσή μου δεν θα 'πρεπε να μου επιτρέπει να είμαι προληπτικός, ωστόσο είμαι.) Όχι, αν δεν φροντίζω για τον εαυτό μου, το κάνω από πείσμα μόνο. Ίσως δεν μπορείτε να το καταλάβετε αυτό. Ε λοιπόν εγώ το καταλαβαίνω. Δεν θα μπορούσα βέβαια να σας εξηγήσω από που προέρχεται το πείσμα μου. Καταλαβαίνω πολύ καλά πως μη φροντίζοντας να γιατρευτώ, δεν κάνω κακό σε κανένα, ούτε και στους γιατρούς. Και καλύτερα από κάθε άλλο στον κόσμο ξέρω πως μόνο τον εαυτό μου βλάπτω. Αδιάφορο΄ από πείσμα δεν γιατρεύομαι. Είναι αρρώστια του ήπατος. Ας είναι ό,τι θέλει, ας γίνει και χειρότερα ακόμη!"
Ωιμέ. Τι κάνω εδώ ένα τέταρτο πριν τις εννιά το πρωί;; Μα φυσικά! Που να σας λέω όμως...
Αποφάσισα πως οι σκέψεις που κάνουμε τα πέντε-δέκα πρώτα λεπτά που έχουμε ξυπνήσει είναι τελείως μα τελείως ασύλληπτες. Εκείνα τα πέντε-δέκα πρώτα λεπτά δεν βρισκόμαστε στην μέηνστρημ σόσιαλ κοινωνιά αλλά σε κάποια σφαίρα φαντασίας άγνωστη ακόμα και για μας. Για παράδειγμα, μόλις πριν από λίγο ολοκλήρωσα το επιχειρηματικό σχέδιο που επιβάλλει στο αρσενικό φύλο να ανεβάζει και να κατεβάζει το καπάκι της τουαλέτας πριν και μετά τη χρήση, χρησιμοποιώντας κλάσματα, τα οποία αν και τείνουν υπέρ της γυναίκας, ολοκλήρωσα ωστόσο με ένα πνεύμα ισότητας που δεν ισχύει. Μιλάμε για απίστευτες καταστάσεις σας λέω, ασύλληπτες! Αλλά βέβαια εγώ είμαι τρελή οπότε μικρό το κακό.
Ενόσω τα κατάλοιπα της μισοκοιμισμένης μου κατάστασης εγκαταλείπουν, καλά θα κάνω να μπω στο θέμα και γρήγορα.
Σε μιά φάση κάτι διάβαζα στο διαδίκτυο, κάπου σε σχόλια στο youtube, σε άλλο blog, κάπου τέλος πάντων, τα παρακάτω λόγια:
[...]και μετά το παίζουν δεμένοι με τους χαρακτήρες όπως την Effy και την Cassie. Εγώ έβλεπα Skins από το 2007, ναι ναι, ακριβώς, παλιοψευτοκουλτουριάρηδες.[...]
Και μια σειρά σκέψεων πυροδοτήθηκε μέσα στο ταπεινό μυαλουδάκι μου αλλά επειδή δεν θέλω να χάσω αναγνώστες (...θύμα της φήμης!) επέλεξα να θίξω το θέμα γενικά αντί να κάθομαι να βρίζω τον κάθε hipster.
Ok, έβλεπες Skins. Συγχαρητήρια, τζάμπα σερβιέτες για το υπόλοιπο της ζωής σου. Τι σε χάλασε δηλαδή που ο άλλος το βλέπει από το 2010;; Σου χαλά το κάρμα or smth? Μας κοκορεύεσαι πως δένεσαι με τους χαρακτήρες και σου την δίνει που άλλοι βλέπουν μερικά επισόδια και αμέσως δένονται. Μάντεψε, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα απολύτως για αυτό. Όπως επηρεάστηκες εσύ, έτσι θα επηρεαστεί και ο άλλος. Δεν σου ανήκει κιόλας η σειρά.
Γενικώς αυτό που με ενοχλεί με τους επονομαζόμενους "hipsters", συγχωρέστε μου κιόλας, μιας και δεν βρίσκω καταλληλότερη ονομασία τόσο νωρίς το πρωί είναι ότι όλη την ώρα περιφέρονται σαν αφεντικά λέγοντας πόσο τέλεια μουσική ακούνε και όταν κάτι underground γίνεται mainstream αμέσως το φασκελώνουν και λένε: "εγώ κάποτε τους άκουγα αλλά τώρα που γίναν mainstream, δε γουστάρω" και το λένε και με ένα ύφος... τι να πω. Μου αρέσει που κάποτε "η τέλεια μουσική τους" έγινε "mainstream και δεν γουστάρω" με τέτοια ευκολία. Μιλάμε τι δεμένοι που είστε με τα μουσικά σας πρότυπα, τρελαίνομαι, θέλω να σας πάρω αγκαλιά. Αυτή είναι η υποτιθέμενη πίστη σας στην μουσική σας.
Ok, ηρεμώντας, παίρνω κάτι από το αρχικό στάδιο που παρέλειψα. Υποτίθεται, υποτίθεται πάντα (θα καταλάβετε αργότερα γιατί το τονίζω) πως ο καθένας είναι ελεύθερος να ακούει ό, τι μουσική θέλει, να βλέπει ό, τι σειρά και ό, τι ταινία θέλει, να διαβάζει ή και να μην διαβάζει ό, τι βιβλίο του καπνίσει και να ντυθεί όπως του κάνει κέφι. Πιστέψτε με, ούτε εγώ τρελαίνομαι να βλέπω υπερβολικά μαυρισμένα "μουνιά" να πλατσουρίζουν από δω και από κει με ανύπαρκτα κομμάτια υφάσματος που αποκαλούν μαγιώ και να μωρουδίζουν "πότε θα πάμε να τα σπάσουμε και μειιιιιιιις;", ούτε ενθουσιάζομαι κιόλας από κάτι ντουλάπες που κυκλοφορούν και παίζουν και ρακέτες μπρος στη μάπα μου ενώ ήρθα στην θάλασσα να χαλαρώσω. Πήρα παραδείγματα βέβαια από το πρόσφατα τελειωμένο καλοκαίρι αλλά άμα προσπαθήσεις λίγο, βρίσκεις βλάκες παντού. Το point μου είναι, δεν μπορείς με το ζόρι να τους βάλεις να ακούσουν μουσική της προκοπής όσο και να θες. Άρα συμβιβάσου. Όσο δεν σε ενοχλούν (δηλαδή να σε ψήνουν να πάτε Vogue ή Πύλη Αξιού, ή ακόμα και να σου επιβάλλουν να ακούσεις Πάολα στο διάλειμμα στο φροντιστήριο- α ρε Λ, ξύλο θες) δεν έχεις δικαίωμα να πεις και κουβέντα. Και εδώ φτάνω σε αυτό το υποτίθεται που λέγαμε πριν, γιατί μόνο αληθινά δεν είναι αυτά που είπα στην προηγούμενη παράγραφο, ότι δηλαδή μπορούμε να ακούμε ό, τι θέλουμε. Υποτίθεται πως μπορούμε, διότι αν ακούσουμε οτιδήποτε διαφορετικό σε ένα σύνολο θα φάμε δούλεμα. Τι εννοώ: σε μία παρέα που ακούει ως επί το πλείστον ό, τι δούνε στην τηλεόραση, άμα τους κάνεις λόγο για indie δεν θα σε καταλάβουν και θα σε δουλέψουν. Το ίδιο όμως ισχύει και αν αρχίσεις να σφυρίζεις Britney μπροστά στους hipsters. Με τις πέτρες θα σε πάρουν. Άρα δεν υπάρχουν οι μεν και οι δε. Υπάρχουν νοσηρές νοοτροπίες, και υπάρχει και η ανθρώπινη βλακεία, καθώς και συμπλέγματα κατωτερότητας που οδηγούν πολύ κόσμο να ψάχνει πως να γίνει κουλ. Μουσική, δόξα τω Θεώ (δόξα τον Ύψιστο!) υπάρχει μπόλικη για όλους, μην πλακώνεστε.
Και κάτι τελευταία για τους ντεμέκ κουλ και hipsters και όλα αυτά... μόνοι σας την βάλατε την ταμπέλα πάνω σας, φάτε τα τώρα τα σκατά. Ποτέ μου δεν το κατάλαβα αυτό με τις ταμπέλες βέβαια, αλλά για να μην μακρολογώ, κουλάρετε λίγο. Μα συγχωρήστε μου, δεν ξέρω αν μπορείτε βέβαια να γίνεται πιο κουλ, αλλά για να σας δώσω να καταλάβετε, όπως και ένας καλός μου φίλος είπε...
Δεν είμαστε αναγκασμενοι να μετράμε τα μεγέθη όπως μας υποδεικνύουν, αντιθέτως θα ήταν πολύ καλύτερα αν μετρούσαμε έτσι όπως θέλουμε εμείς ώστε να αποκτήσει το καθε τι διαφορετικό χαρακτήρα και σημασία...
Άρα, σας ενδιαφέρει να μετράτε το πόσο κουλ είστε ανάλογα με το επίπεδο ασημότητας του καλλιτέχνη που ακούτε, ή να έχει νόημα για εσάς αυτό που ακούτε;
ΥΓ: Να θυμηθώ να θυμώσω του αδερφού μου για τρία πράγματα γιατί χάρη του έκανα. Επιτρέπεται δηλαδή να με ξυπνάς εμένα σέρνοντας την καρέκλα, χτυπώντας ντουλάπια και ρωτώντας τη μάνα σου αν πρέπει να βάλεις κοντομάνικο ή μακρυμάνικο; 20 είσαι γαμώ το φελέκι μου. Άχρηστε, ούτε επίτηδες να το έκανες. ΥΓ2: (Άκους εκεί ketchup song...) ΥΓ3: Κλείνω με ένα κομμάτι που επίσης τριβέλιζε το ταπεινό μυαλουδάκι μου σήμερα όταν ξύπνησα, που, ολώς παραδόξως, ταιρίαζει λίγο και με την κατάσταση.
You were my conscience, so solid now you're like water. And we started drowning, not like we'd sink any farther. But I let my heart go, its somewhere down at the bottom. But I'll get a new one and come back for the hope that you've stolen.
I'll stop the whole world, I'll stop the whole world From turning into a monster and eating us alive Don't you ever wonder how we survive? Now that you're gone, the world is ours.
Oh oh oh oh, oh oh oh oh
I'm only human, I've got a skeleton in me But I'm not the villain despite what you're always preaching Call me a traitor, I'm just collecting your victims They're getting stronger, I hear them calling, them calling...
I'll stop the whole world, I'll stop the whole world From turning into a monster and eating us alive Don't you ever wonder how we survived? Now that you're gone, the world is ours.
Well, you thought of straight big solutions, well I liked the tension We're not always knowing the answers, you're gonna lose it, you're gonna lose it.
I'll stop the whole world, I'll stop the whole world From turning into a monster and eating us alive Don't you ever wonder how we survive? Well, now that you're gone the world is ours.
I'll stop the whole world, I'll stop the whole world From turning into a monster and eating us alive Don't you ever wonder how we survive? Well, now that you're gone the world is ours.
...δεν περίμενα να με βρω εδώ σήμερα. Πραγματικά. Φρίκαρα κάπως. Μετά από αρκετό καιρό που έχω να πατήσω εδώ μέσα, είχα λίγο πολύ παραδεχτεί στον εαυτό μου πως είχα τελειώσει με την μπλογκόσφαιρα. Πήρα αυτά που ήθελα να πάρω κι έφυγα. Ωστόσο, δεν κατάλαβα πως συνέβη, αλλά βρίσκομαι εδώ. Κάτι που μου θυμίζει...
“Jace? Are you all right?” “I don’t know,” he said in the dazed manner of someone just waking up from a dream. “I wasn’t going to come here. I’ve been wandering around all night—I couldn’t sleep—and I kept finding myself walking here.”
Δεν κατάλαβα τι ακριβώς συνέβη, αλλά ξαφνικά ένιωσα την ανάγκη να γράψω. Δεν ξέρω καν τι γράφω, δεν έχω κοιτάξει δεύτερη φορά την ίδια γραμμή, φοβάμαι μην το μετανιώσω. Κάτι έγινε σήμερα. Κάτι που δεν μπορώ ακριβώς να προσδιορίσω. Κάτι που επίσης μου θυμίζει...
“Good luck, Ron,” said Hermione, standing on tiptoe and kissing him on the cheek. Ron seemed to come to himself slightly as they walked back across the Great Hall. He touched the spot on his face where Hermione had kissed him, looking puzzled, as though he was not quite sure what had just happened.
Δεν ξέρω τι τρέχει σήμερα με τις παραθέσεις. Ίσως είναι ένα τέχνασμα για να σας ξεγελάσω, να μην γράψω πάλι... αλλά κάτι μου λέει πως σήμερα δεν είναι. Πάντα ήθελα να αναφέρω αυτά τα 2 αποσπάσματα και μου δόθηκε η ευκαιρία να τα χρησιμοποιήσω και τα 2 μαζί. Η τύχη μου δεν θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη.
Ήμουν κάπως... εξαντλημένη τις τελευταίες μέρες. Σωματικά και συναισθηματικά. (Τι έκπληξις.) Μπορεί να μην είμαι καλά, είμαι όμως εδώ. Αυτό έχει σημασία. Και το οφείλω στον Σ. Α, και κάτι ακόμα. Μ, μου λείπεις. Ξέρω πως δεν το βλέπεις αυτό, για αυτό και νιώθω τεράστια ανακούφιση που το λέω επιτέλους. Μου λείπεις όσο δεν μου έχεις λείψει ποτέ από τότε που γνωριστήκαμε. Μου λείπουν τα πάντα, οι κλήσεις στις 2 το πρωί, οι μαμάδες μας να μας ρίχνουν τρομερό βρισίδι, οι αδελφοί μας να μας πληγώνουν και εγώ να σου ανήκω ολοκληρωτικά, όπως και συ σε μένα. Και όσο κι αν πονούσε, μου λείπουν τα περσινά Χριστούγεννα.
Madrugada is a Portuguese and Spanish word meaning "dawn".
I could use a dream or a genie or a wish To go back to a place much simpler than this Cause after all the partyin’ and smashin’ and crashin’ And all the glitz and the glam and the fashion And all the pandemonium and all the madness There comes a time where you fade to the blackness And when you’re staring at that phone in your lap And you hoping but them people never call you back
Somebody take me back to the days Before this was a job, before I got paid Before it ever mattered what I had in my bank Yeah back when I was tryin’ to get a tip at subway And back when I was rappin’ for the hell of it But now a days we rappin’ to stay relevant I’m guessin that if we can make some wishes outta airplanes Then maybe yo maybe I’ll go back to the days Before the politics that we call the rap game And back when ain’t nobody listened to my mix tape And back before I tried to cover up my slang
Μόλις το έκλεισα στον μοναδικό άνθρωπο ο οποίος έχει την οποιαδήποτε πιθανότητα να γίνει κολλητός μου. Είναι 14.
Από την μία βρίσκω σε αυτόν μία αθωότητα παιδική, ταιριαστή σαφώς της ηλικίας του θα 'λεγες. Φυσικό αφού είναι τόσο μικρός. Με την αθωότητα όμως πάει και η αφέλεια. Η περιέργεια, επίσης επακόλουθο. Δυστυχώς, δεν φοβάμαι για αυτόν, όπως θα έπρεπε μία σωστή φίλη. Ίσως γιατί έχω εγωισμό μόνο για μένα. Μην ξεφεύγω όμως με τον αναίσθητο χαρακτήρα μου.
Τον βλέπω που κάνει στραβοπατήματα και μου τη δίνει. Δεν θέλω να κάνει τα λάθη που έκανα και γω όταν νόμιζα πως στα 14 μου τα ήξερα όλα, ήμουν αήττητη, πανέξυπνη. Ακόμα και τώρα, που θεωρώ το μυαλό μου το μεγαλύτερο όπλο επιβίωσης, εγώ με το τεράστιο εγώ μου, άλλαξα γνώμη για μένα όταν ήμουν 14. Δεν ήμουν ούτε πανέξυπνη, ούτε αήττητη. Ή τουλάχιστον, αν είχα το μυαλό, δεν είχα την γνώση, την εμπειρία.
Πρέπει να πάθεις για να μάθεις. Δεν θέλω όμως να το μάθεις με τον άσχημο τρόπο, ακόμα και αν ο άσχημος είναι και ο μοναδικός τρόπος.
Με ενοχλούν πολλά πάνω σου, αλλά ακριβώς για αυτά σου μιλάω και μου μιλάς, και το ξέρεις αυτό. Αν δεν συμμερίζεσαι τα γούστα μου, το δέχομαι. Αν δεν σου αρέσει ο χαρακτήρας μου, το 'χω αντέξει και από χειρότερους. Αν δεν επικοινωνούμε λόγω ηλικίας, το καταλαβαίνουμε και οι δύο. Εσύ όμως δεν καταλαβαίνεις το γιατί.
Δεν έχω μιλήσει σε κάποιον άμεσα μέσω του μπλογκ μου αλλά έχω χάσει το στοιχείο έκπληξης προς τον εαυτό μου εδώ και καιρό, οπότε δεν εκπλήσσομαι.
Θες να φας τα μούτρα σου; Θες μερικά χρόνια μετά να μετανιώνεις; Να κάνεις κάποιες πράξεις τώρα; πράξεις, τα αντίκτυπα των οποίων θα νιώσεις χρόνια μετά; Δική σου επιλογή. Δουλειά μου είναι να σε προειδοποιήσω, να σε προστατέψω. Άλλο πράγμα που ποτέ δεν έχω κάνει για κανέναν πέρα από τον κώλο μου χωρίς κίνητρο. Ναι, σου ακούγομαι κλισέ, και είμαι, γιατί έτσι είναι τα πράματα. Υπάρχει λόγος που πράγματα ειπώνονται τόσες φορές. Ισχύουν.
Πάλι για μένα μιλάω... ίσως γιατί αν σου εξηγήσω εμένα, θα καταλάβεις. Ίσως γιατί όταν εξηγώ, αντλώ την γνώση μου από εμένα, όχι από κάποια δακρύβρεχτη, ξένη ιστορία. Ναι, αυτό θα 'ναι.
Αν και περιοδικά σκέφτομαι πως κάποια πράγματα έχουν περισσότερη σημασία από ό, τι φαίνεται να έχουν, συνεχίζω να το ξεχνάω εφόσον παραμένω σωστή κυνική.
Το να έχεις κάποιον να μιλάς και να ξαλαφρώνεις... ναι, ακούγεται κλισέ, τετριμμένη ατάκα, αλλά τουλάχιστον δεν σε κάνει να θέλεις να κλάψεις... όσο ήθελες πριν. Προσπαθώ να βρω έναν πιο... περίτεχνο τρόπο να το πω, ωστόσο προτιμώ να είμαι ο λιγότερο μαλάκας εαυτός μου αυτή τη στιγμή και να μπω στην θέση του εφήβου που έχω το δικαίωμα να είμαι.
Σύντομη και αυτή η καταχώρησή μου μεν, περιεκτική δε.
Σε ευχαριστώ που είσαι στην ζωή μου, νονά. Τίποτα άλλο. Είσαι από τους ανθρώπους για τους οποίους είναι περιττό να πλέξεις εγκώμιο.
Παράξενοι τελικά οι άνθρωποι. Σκοτώνουν για το τίποτα. Χρησιμοποιούν. Χρησιμοποιούνται. Αγαπούν με σθένος, μισούν παθιασμένα... Την μία στιγμή είναι φίλοι σου και την άλλη σου μιλούν με αξιοθαύμαστο μίσος... και εκπλήσσεσαι γιατί τους ήξερες. Και σε ήξεραν. Περνούσατε μαζί τα βράδια λέγοντας τους φόβους και τα όνειρά σας στον άλλο. Όχι, δεν είμαι λυπημένη. Όχι σήμερα. Είμαι απλώς... σαστισμένη. Ναι, αυτή είναι η σωστή λέξη. Νόμιζα πως πλέον οι άνθρωποι δεν θα αποτελούσαν έκπληξη... τι λάθος που έκανα.
Διάβασα πριν από δυο τρεις μέρες ένα βιβλίο που είχα διαβάσει ξανά, αλλά είναι τόσο όμορφο... ονομάζεται "Το σώμα" της Στέφενι Μάιερ. Και απορώ. Πως γίνεται μία γυναίκα να γράφει μία τετραλογία μέτρια, (κάποια μέρα θα το αναλύσω αυτό) και μετά να γράφει ένα τέτοιο αριστούργημα; Δεν θα γράψω τι συμβαίνει στο βιβλίο τώρα, αλλά ήθελα να αναφερθώ σε αυτό. Μην αφήσετε το Λυκόφως να σας αποτρέψει από το να διαβάσετε αυτό το βιβλίο. Η ηρωίδα είναι ένα από τα πιο καλά, τα πιο αγνά άτομα στον πλανήτη. Μακάρι να ήταν υπαρκτή. Δεν θα υπήρχε καλύτερη φίλη, καλύτερη σύντροφος, καλύτερος άνθρωπος από αυτήν.
Περνώντας κάπως απότομα οφείλω να ομολογήσω στα νέα μου... δεν είναι και τα καλύτερα. Οι πανελλαδικές ήρθαν κι έφυγαν, με μέτρια αποτελέσματα πιστεύω... Όπως και να χει, θα περιμένω να τα δω και μόνη μου πριν σκεφτώ τις επιλογές μου. Όσον αφορά τα προσωπικά μου, πρόσφατα συνέβησαν κάποια γεγονότα τα οποία ευθύνονται για το πρώτο μέρος της ανάρτησής μου. Τουλάχιστον, έχω να παρηγορώ τον εαυτό μου για πολλά. :)
Να σας πω την αλήθεια, σήμερα σκεφτόμουν να κάνω μία ανάρτηση για νέα αρχή αλλά δεν βρίσκω λόγο. Αν το έκανα άλλωστε, πάλι θα έκανα τρεις μήνες να γράψω, απλά και μόνο για να έχω κάτι να απογοητέψω τον εαυτό μου.
Αυτό το καλοκαίρι προμυνήεται ήσυχο... κάτι ακόμα καλύτερο, όμορφο. Κανονικό. Όπως το θέλω εγώ. Μόλις τώρα συνειδητοποιώ πόσο χρόνο σπατάλησα στα λάθος άτομα, τα ακραία, και δεν έδωσα σημασία σε πραγματικούς φίλους, σε κανονικά, απλά άτομα που το μόνο που μου ζήτησαν ήταν ένα ζευγάρι πρόθυμα αυτιά και χείλη για να ακούω και να μιλάω μαζί τους. Να μοιράζομαι μαζί τους. Να ανακαλύπτω μαζί τους. Να μαθαίνω.
Δεν θα μπορούσα να είμαι πιο ήρεμη αυτή τη στιγμή. Σε καλό μου βγήκε και δεν μετανιώνω τίποτα. Ούτε πρόκειται όμως να ανακυκλώσω παλιά λόγια. Προχωράω μπροστά. Μπορείτε να μείνετε εσείς στα παλιά, να έχετε εμένα να βρίζετε, να συνεχίσετε αυτό που θεωρείτε σωστό. Δεν πρόκειται να ξανασχοληθώ όπως πέρσι. Κακώς το έκανα.
Από την άλλη όμως, γνώρισα καινούρια άτομα... νέες προσωπικότητες, νέες ιδέες, νέους φίλους. Φίλος, μεγάλη λέξη τελικά. Ίσως είναι άδικο, από την στιγμή που ποτέ δεν πρόκειται να γίνω μια καλή, μία ασφαλής φίλη για κάποιον, να ζητάω φίλους. Έμαθα να μην τους ζητάω, αλλά τελευταία φαίνεται πως δεν μπορώ να το αποφύγω. Διάολε, αν αποτύχω, θα χω τουλάχιστον νέο υλικό για να με βρίζω :)
Αυτά για την ώρα. Ξαναλέω, το καλοκαίρι μου φαίνεται πως θα είναι ενδιαφέρον, γεμάτο μουσική, ταινίες, βιβλία, θέατρο, deviantART και tumblrs. Και όλα τα συναφή :)
Ελπίζω να είστε όλοι καλά. Από σήμερα κιόλας θα αρχίσω να ξαναπερνάω σε σας να βλέπω τα νέα σας :)
...όχι, δεν ξέχασα να βάλω μουσική :D Νέο κόλλημα οι Panic! At The Disco. Θα γράψω έπος ποστ για αυτούς σύντομα. Για την ώρα, ένα κομμάτι τους που πάντα μου φτιάχνει τη διάθεση το πούστικο, από το πιο πρόσφατο δίσκο τους, Vices and Virtues.
You got these little things that you've been running from You either love it or I guess you don't You're such a pretty thing to be running from anyone a vision with nowhere to go So tell me right now ya think you're ready for it I wanna know why you got me going so lets go Well take it outta here I think I'm ready to leap I'm ready to live
I'm ready to go (get me out of my mind, get me out of my mind) I'm ready to go (ohh uoohhhhhh [x2])
You got these little things you wanted something for em You'll either get it or guess you won't what does it really mean To get nothing from anyone there's a million ways it could go So tell me right now ya think your ready for it I wanna know Why you got me going so lets go Well take it outta here
I think I'm ready to leave I'm ready to live I'm ready to go (get me out of my mind, get me out of my mind) I'm ready to go (ohh uoohhhhhh [x2])
I think I'm ready I think I know I'm ready I know I think I'm ready I think I know I'm ready I know I think I'm ready I think I know I'm ready I know I think I'm ready I think I know
I'm ready to go (get me out of my mind, get me out of my mind) I'm ready to go (ohh uoohhhhhh [x2]) I'm ready to go (I think I'm ready I think I know I'm ready I know I think I'm ready I think I know I'm ready I know I think I'm ready I think I know I'm ready I know I think I'm ready I think I know) (Get me out of my mind)
I'm ready to go (ohh uoohhhhhh [x2]) I'm ready to go (get me out of my mind, get me out of my mind) I'm ready to go (ohh uoohhhhhh [x2])
Σήμερα αποφάσισα πως είμαι πράγματι, το χειρότερο άτομο στον κόσμο. Εκτός από τους εγκληματίες, νομίζω πως δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο ελεεινό πλάσμα από μένα. Δεν το λέω ούτε με αυτολύπηση, ούτε με αυτοκαταστροφή. Ό, τι κάνω, δεν το κάνω με καλό κίνητρο. Και αποφάσισα πως με μισώ. Όλα αυτά που λένε, αγάπα τον εαυτό σου, οι μλκίες σου σε κάνουν αυτό που είσαι, είναι ΛΑΘΟΣ. Οι μαλακίες μου είναι χειρότερες από ό, τι μπορεί να αντέξει ο οποιοσδήποτε. Ούτε γω, ούτε οι γονείς μου, ούτε οι πιο κοντινοί μου φίλοι. Κανείς.
No. Not that kind of dream. Μία απλή μεταφορά είναι, λόγω της πρόσφατης αλλαγής ενός μικρού δεδομένου, μίας μικρής μεταβολής ενός ασήμαντου γεγονότος.
Παράξενο πως μερικές φορές κάποια πράγματα αλλάζουν τα δεδομένα στην ζωή σου. Ακούγομαι κλισέ, ωστόσο μπορώ να πω με απόλυτη σιγουριά πως τα πράγματα για μένα άλλαξαν. Ένα πράγμα τουλάχιστον.
Έχω ακούσει για φιλίες ανυπέρβλητες, άφθαρτες από τον χρόνο. Συγκρίνοντάς τες σύντομα με τις δικές μου (δεν υπήρχαν και πολλά να συγκρίνεις, ωστόσο η συντομία ευθύνεται στον πρακτικό πλέον τρόπο σκέψης μου) δεν έβρισκα τίποτα το παρόμοιο.
Έχεις χάσει ποτέ έναν φίλο και μετά από καιρό, ακόμα να σκέφτεσαι τι κάνει; που είναι; αν είναι καλά χωρίς εσένα; Το χωρίς εσένα βέβαια ήταν μία μάλλον εγωιστική σκέψη, κάτι που αποδεικνύει το πόσο κακή φίλη είμαι. Δεν θα σε κουράσω με την καταστροφολογία μου απόψε, μην ανησυχείς. Απλά σκέψεις περνάνε σήμερα από το μυαλό μου με εκνευριστική ταχύτητα και απότομη κίνηση.
Καλό βράδυ. Ακόμα δεν μπορώ να γράψω όπως έγραφα κάποτε αλλά καλό βράδυ. Ίσως, όπως είπα, να είμαι επισκέπτης ακόμα και στο ίδιο μου το σπίτι. Βάρος μεγάλο οι σκέψεις και μερικές φορές κυριολεκτικά θέλω να κάνω το κεφάλι μου θρύψαλα χτυπώντας το στον τοίχο.
Ψιτ, και που 'σαι; Πάρε εσύ τηλέφωνο. Αν πάρω εγώ θα νομίζω πως δεν είναι αλήθεια...
No clouds in my storms Let it rain, I hydroplane in the bank Comin' down with the Dow Jones When the clouds come we gone We Rocafella She fly higher than weather And she rocks it better You know me An anticipation for precipitation, stacks chips for the rainy day Jay, rain man is back with little Miss Sunshine Rihanna where you at
You had my heart, and we'll never be world apart Maybe in magazines, but you'll still be my star Baby cause in the dark, we can't see shiny cars And that's when you need me there With you I'll always share Because
Chorus When the sun shine We'll shine together Told you I'll be here forever Said I'll always be your friend Took an oath imma stick it out 'till the end Now that it's raining more than ever Know that we still have each other You can stand under my umbrella You can stand under my umbrella Under my umbrella Under my umbrella Under my umbrella
Fancy things, will never come in between You're part of my entity, here for infinity When the world has took it's part When the world has dealt it's cards If the hand is hard, together we'll mend your heart Because...
Chorus
You can run into my arms It's okay don't be alarmed Come into me There's no distance in between our love So go on and let the rain pour I'll be all you need and more Because...
Chorus
It's raining Ooo baby it's raining Baby come into me Come into me It's raining Ooo baby it's raining You can always come into me Come into me It's pouring rain Ooo baby come into me
YΓ: Το πρώτο μου Όμορφο Πλάσμα, χωρίς να χρειαστεί να πω λέξη για αυτό.
Μου φαίνονται όλα τόσο τετριμμένα που δεν ξέρω πλέον τι να πω, τι να γράψω, τι να σκεφτώ. Εκεί που λες όχι, αυτό δεν το περίμενα από τον τάδε, συνειδητοποιείς πως ακριβώς αυτό περίμενες. Δεν έχεις εκπλαγεί καθόλου.
Πως ονομάζεται αυτό; Ειρωνία της φύσης;
Εγώ η ίδια γκριζάρω την ζωή μου. Γνωρίζω ανθρώπους που τους κάνω στερεότυπα, μιλάω με κλισέ, μέχρι και η βαρεμάρα είναι ίδια. Οι ατάκες με κάνουν και βαριέμαι, γιατί πρόκειται για το ίδιο συναίσθημα ενθουσιασμού, τίποτα νέο.
Είμαι εγωίστρια και βρήκα τρόπο να θεωρώ τον εαυτό μου εντάξει, αυτοσαρκάζοντας έτσι ώστε να μην έχει κανείς άλλος το δικαίωμα να με κρίνει, χτίζοντας γύρω μου τον τοίχο αυτογνωσίας από ματαιοδοξία και μόνο.
Τρέλα. Καμία σχέση. Κανείς δεν είναι τρελός. Απλώς πολύπλοκος. Ό, τι κάνω είναι λογικότατο, μα κανείς δεν είπε πως το λογικό είναι πάντα σωστό.
Περηφάνεια. Το χειρότερο πράγμα μέσα μου, με τρώει χειρότερα και από οξύ.
Γεμίσαμε μελό, μέντορες και μαθητευομένους.
Η ίδια καλημέρα, ο ίδιος χαιρετισμός, το ίδιο πρόσωπο, η ίδια γκριμάτσα.
Το ίδιο είδος μετριότητας, η ίδια αίσθηση ενθουσιασμού όταν μιλάς με κάποιον πνευματικά ανώτερο.
Η ίδια προσβολή που υποτίθεται πως πρέπει να νιώσεις όταν σου μιλούν με θράσσος αλλά δεν προσβάλλεσαι, γιατί αυτό ακριβώς έμαθες να περιμένεις.
Τι ψάχνω απόψε; Γιατί γράφω; Ούτε που ξέρω. Δεν περίμενα καν να με βρω εδώ.
Ίσως απόψε γράφω για όλες εκείνες τις νύχτες που τα βρήκα όλα τόσο τετριμμένα και έκλεισα την φόρμα ανάρτησης χωρίς να γράψω κάτι.
Στιγμές... απόλυτης διαφάνειας. Είναι σαν να αξίζεις να ζεις μόνο για αυτές, έτσι δεν είναι;
Μακάρι να κρατούσε κι άλλο. Θα έγραφα κι άλλο, ελεύθερη από κάθε πράμα που με κρατά δέσμια στον πολιτισμένο λόγο, στην διακριτικότητα και την διπλωματία (;)
ΥΓ: I don't need to explain myself. Για αυτό μείνετε με την απορία, όσοι ανασφαλείς.
Καλησπέρα. Καλησπέρα, καλησπέρα, καλησπέρα. Ελπίζω να είστε... καλά. Δεν ξέρω τι άλλο να πω.
Περνάει ο καιρός, τόσο γρήγορα που δεν το συνειδητοποιώ. Και μαζί με κάθε δευτερόλεπτο, αλλάζω, πιο γρήγορα από κάθε μορφή ζωής πάνω σε αυτόν τον πλανήτη, μέσα μου αλλάζω. Καθόμουν και το σκεφτόμουν δύο μέρες τώρα, και, αν και το πρώτο μου ποστ έβερ ήταν απλό και λιτό, νομίζω πως δεν έχουμε συστηθεί. Και έπρεπε να περιμένω πάνω από ογδόντα αναρτήσεις για να το κάνω αυτό. Σημειωτέον, συνεχίζω να αλλάζω. Απλώς σήμερα είχα διάθεση να πατήσω κανά πλήκτρο και να εξωτερικεύσω το τι ανακάλυψα για τα μούτρα μου, που και αυτά φαίνονται να αλλάζουν. Διαφορετικοί τρόποι να χαμογελάς, να κλαις, να κατσουφιάζεις. Those are brand new eyes.
Καλησπέρα λοιπόν. Ονομάζομαι Κωνσταντίνα και μένω στη Θεσσαλονίκη. Είμαι μαθήτρια τρίτης λυκείου. Διαβάζω πολλά βιβλία, ακούω υπερβολικά πολλή μουσική για το καλό μου και διαβάζω και κάνα κόμιξ ή graphic novel όταν είμαι στην ανάλογη φάση. :P
Κάνω άθλιες προσπάθειες να μάθω πέντε πράματα για την ιστορία του κινηματογράφου (long live Meliès :P) αλλά από σειρές σκίζουμε. Ανέφερα μήπως το Skins? Όχι; Κρίμα. Skins, skins, skins...
Επίσης γουστάρω τρελά να βλέπω animations και να διαβάζω manga με ιδιαίτερη προτίμηση στα πρώτα.
Είμαι κυνική, αντιφατική, σεσημασμένη psycho και σε ανησυχητικά μεγάλο βαθμό καμμένη καθώς και υπερβολικά χυδαία. Ωστόσο συνεχίζω να σκέπτομαι πως είμαι πανέξυπνη και αγαπητότατη σε όλους, ακριβώς επειδή είμαι τέτοιος μαλάκας. :P
Τέλος να σημειώσω πως διαβάζω SOUL, έχω παράξενα γούστα στο φαγητό, έχω τρομερό κόλλημα με τη γοτθική και βικτοριανή κουλτούρα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν μου αρέσουν όλα τα άλλα και just for the record, αγαπάμε Νικόλ κι ας μην έχει πατήσει πόδι εδώ μέσα.
Αυτό εδώ είναι το νέο μου προφίλ από δω και πέρα. Αναπτύσσοντας όμως λίγο, θα ήθελα να πω πως πέρα από το γεγονός πως είμαι όλα αυτά τα πράγματα, είμαι εγώ. Ψώνιο και γουστάρω, ρεαλίστρια την ίδια στιγμή, αλλά ελπίζω χωρίς λόγο, όπως κάθε άλλο κορίτσι άλλωστε και πάνω από όλα ποτέ δεν θα σταματήσω να είμαι καμμένη. Αυτό θέλω να το τονίσω. Α, και κάτι άλλο. Πρόσφατα συνειδητοποίησα πως το να έχεις κουλτούρα δεν σε κάνει κουλτουριάρη. Το να το παίζεις κουλτουριάρης σε κάνει κουλτουριάρη. Ο όρος είναι τόσο τετριμμένος που έχει καταντήσει fake. Και γω ποτέ δεν είπα πως είμαι κάτι τέτοιο. Είμαι ένας άνθρωπος, σαν όλους τους άλλους, με τις ανασφάλειές του, τα κόμπλεξ του, τους φόβους του, τις wannabe-ές του. Οπότε μην το παίζουμε χαλαροί τύποι και δεν τρέχει κάτι.
Άλλωστε ποτέ δεν είχα πρόβλημα με τα κόμπλεξ. Νομίζω μάλιστα πως κάνουν τους ανθρώπους ενδιαφέροντες. Και όπως είπα στην ανάρτηση των γενεθλίων μου... αν ο άνθρωπος ήταν τέλειος, δεν θα ήταν αρεστός. Απλώς λατρεύουμε να βρίσκουμε ατέλειες στους ανθρώπους, είτε για να τους κάνουμε τέλειους με την αγάπη και το ενδιαφέρον μας είτε για να τους προσκομίζουμε τα δικά μας λάθη. Δεν είναι ειρωνία αυτό που είπα. Είναι η αλήθεια. Και αυτό είμαστε εμείς. Ο άνθρωπος θα συνεχίσει να αγαπά, να μισεί, να έχει τα πάνω του και τα κάτω του, να κλαίει και να χαίρεται, να βρίζει και να φωνάζει, να μιλά γλυκά, να τραγουδά, κάνει νέες αρχές, γνωρίζει τα ίδια άτομα από την αρχή, όλα αυτά. Έτσι είναι η ζωή. Απλά.
Καιρό έχω να γράψω... ακόμα περισσότερο να σας επισκεφτώ. Δεν λυπάμαι. Θα έρθει η μέρα που θα γυρίσω να σας γνωρίσω ξανά, από την αρχή... γιατί έτσι δεν κάνουν οι άνθρωποι; :)
Δεν σας αφήνω ποτέ χωρίς μουσική. Ακούστε την με προσοχή. I've been dying to use this track in a post.
Oh, and just to be clear... I never really claimed to be a saint. :)
Bury all your secrets in my skin.
Come away with innocence, and leave me with my sins.
The air around me still feels like a cage
And love is just a camouflage for what resembles rage again...
So if you love me, let me go.
And run away before I know.
My heart is just too dark to care.
I can't destroy what isn't there.
Deliver me into my Fate -
If I'm alone I cannot hate
I don't deserve to have you...
Ooh, my smile was taken long ago,
If I can change I hope I never know.
I still press your letters to my lips
And cherish them in parts of me that savor every kiss.
I couldn't face a life without your light,
But all of that was ripped apart, when you refused to fight.
So save your breath, I will not care.
I think I made it very clear.
You couldn't hate enough to love.
Is that supposed to be enough?
I only wish you weren't my friend.
Then I could hurt you in the end.
I never claimed to be a Saint...
Ooh, my own was banished long ago,
It took the Death of Hope to let you go
So break yourself against my stones
And spit your pity in my soul.
You never needed any help...
You sold me out to save yourself...
And I won't listen to your shame.You ran away, you're all the same.
Angels lie to keep control...
Ooh, my love was punished long ago,
If you still care, don't ever let me know...
If you still care, don't ever let me know...
Σε μισώ. Σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ, ΣΕ ΜΙΣΩ!
Which means I still fuckin care.
What started as a whisper, Slowly turned in to a scream. Searching for an answer Where the question is unseen. I don't know where you came from And I dont know where you've gone. Old friends become old strangers Between the darkness and the dawn
Amen omen,will I see your face again? Amen omen,can I find the place within To live my life without you?
I still hear you saying "All of life is chance, And is sweetest,is sweetest when at a glance" But I live, I live a hundred lifetimes in a day. But I die a little In every breath that I take.
Amen omen,will I see your face again? Amen omen,can I find the place within To live my life without you?
I listen to a whisper, Slowly drift away. Silence is a loudest, Parting word you never say. I put I put your world Into my veins Now a voiceless sympathy Is all that remains.
Amen omen,will I see your face again? Amen omen,can I find the place within To live my life without you?
You know, when you start with such a start for an entry... too bad for the ones who read it. I have no idea why I wish to write in English. Actually, I do. I am in big trouble.
Lately I've been reading and watching so many e-books and series in english that I have forgotten to express myself in greek. It's... aweful. Not the english part, I love that, it's the greek part. I 've had expression issues before, but now it's just... worse.
So, I 've been thinking. (Έεεεελα)
I've started to lose any hope and optimism I could possibly gather. Romantic? I used to be. Now I am startin to believe that emotions are useless. Only the idea of 'em is beautiful.
Sarcastic? No, just logical.
Why need love? It just.... tears you up and you are devastated when you could be having fun. Love exists only in books, movies and music. And the point where they end is because it's not an end. Fairytales have a happy ending because they haven't ended yet. You don't stay pale and young with red lips forever. You get old, tired, wrinkled and bored of the white prince and when your eye catches the bad boy you go straight for it.
I 'm getting all graphic again.
Every relationship is doomed to end, though. Nothing really lasts forever. No marriage, no relationship. I've been actually thinking that friendship lasts forever because it's not as strong a feeling (strong implies dangerous and harmful) as love.
Anyway, no matter what I say, it's not gonna change the fact that people will always fall in love, have faith in it again and then get torn apart again. The person is a humane glass ready to break over and over again until there's nothin left but shards of what they used to be. But that's the balance of life, isn't it? Sometimes losing balance over love is part of a balanced life.
I am off. Maybe I'll find my soul as I go home...
Go ahead, Stefan. Torture me. Keep me captive. Drain me of my blood until my body turns to dust but it will never change the truth. I never compelled your love. It was real. And so was mine.
Heaven A gateway to hope Just like a feeling I need, it's no joke
And though it hurts me To see you this way Betrayed by words I'd never heard Too hard to say them
Up, down, turn around; please don't let me hit the ground Tonight I think I'll walk alone; find my soul as I go home [2x]
Oh it's the last time, it's the last time Oh it's the last time, it's the last time
Each way I turn I know I'll always try To break the circle That has been placed round me
From time to time I find I lost Some meaning That was urgent To myself I do believe
Oh, up, down, turn around; please don't let me hit the ground Tonight I think I'll walk alone; find my soul as I go home [2x]
Oh it's the last time, it's the last time Oh it's the last time, it's the last time
And I've never met anyone quite like you before And I've never met anyone quite like you before [2x]
And I've never met anyone quite like you before Oh, up, down, turn around; please don't let me hit the ground Tonight I think I'll walk alone; find my soul as I go home
And I've never met anyone quite like you before Up, down, turn around; please don't let me hit the ground Tonight I think I'll walk alone; find my soul as I go home
Up, down, turn around; please don't let me hit the ground Tonight I think I'll walk alone; find my soul as I go home [2x]
Σε έβλεπα σήμερα... με την άκρη του ματιού μου... σε φανταζόμουν να χαμογελάς ενώ σε κοιτώ... χμ, ίσως ζητάω πολλά από σένα. Τι σκατά, χαμογελάς μήπως ποτέ σε κανέναν για να χαμογελάσεις σε μένα;
Αναρωτιέμαι αν σε έκανα ποτέ να γελάσεις. Λίγες φορές ναι, νομίζω πως σε έχω ακούσει. Αλλά δεν μιλώ για αυτό, μιλώ για εκείνο το άκυρο γέλιο, το απαγορευμένο, το καταδικαστέο. Από εκείνο που είσαι μέσα στο λεωφορείο, θυμάσαι κάποια βλακεία που είπα και σκας στα γέλια. Οι άλλοι σε κοιτάνε λες και μόλις λέρωσες τα παπούτσια τους και σταματάς απότομα, το χαμόγελο όμως παραμένει στα χείλη σου. Τέτοιου είδους γέλιο.
Και μιάς και ποτέ δεν συναντηθήκαμε για κείνη τη βόλτα στην παραλία... συναντήθηκα εγώ μαζί σου.
Για αρχή πήγαμε στο κέντρο... κάναμε μία μικρή βόλτα... εσύ δίπλα μου στην φαντασία μου... Πιο μετά κατεβήκαμε προς το Κρατικό. Εκεί βρήκαμε τους αριστερούς να κάνουν διάλεξη για τις εκλογές. Προχωρήσαμε, και φτάσαμε στον Λευκό Πύργο. Εκεί σου είπα πόσο μόνη νιώθω, και πόσο πονάει. Σου είπα πόσο υπέροχα ήταν να είσαι μόνος αλλά και το πόσο κενός νιώθεις... την αίσθηση του να έχεις φίλους... την έλλειψη αυτών...
Και μετά σου είπα πόσα σήμαινες για μένα. Και πόσα σημαίνει το ότι δεν είσαι εδώ.
Φτάσαμε στο Βασιλικό. Σου περιέγραψα τα όγδοα γενέθλιά μου πάνω στο μπαρ του θεάτρου. Το πόσο υπέροχα ήταν μα το πόσο άδοξα έληξε η βραδιά από τα σχόλια των χωρισμένων γονιών μου μεταξύ τους.
Σε έβλεπα σήμερα... με την άκρη του ματιού μου... σε φανταζόμουν να χαμογελάς ενώ σε κοιτώ... και τελικά μου χαμογέλασες.
...and all is well in the world.
don't know what to do anymore I've lost the only love worth fighting for I'll drown in my tear storming sea that would show you, that would make you hurt like me
all the same, I don't want mud-slinging games it's just a shame to let you walk away is there a chance, a fragment of light at the end of the tunnel, a reason to fight is there a chance you may change your mind or are we ashes and wine?
don't know if our fate's already sealed this day's a spinning circus on a wheel I'm ill with the thought of your kiss coffee-laced, intoxicating on her lips
shut it out, I've got no claim on you now I'm not allowed to wear your freedom down
is there a chance, a fragment of light at the end of the tunnel, a reason to fight is there a chance you may change your mind or are we ashes and wine?
I'll tear myself away if that what you need there is nothing left to say
is there a chance, a fragment of light at the end of the tunnel, a reason to fight is there a chance you may change your mind or are we ashes and wine? reduced to ashes and wine or are we ashes...
