Θέλω.

Θέλω να κοιμάμαι.
Θέλω να μην σπαταλήσω ξανά λεπτό στον ύπνο. Θέλω να μάθω τα πάντα γιατί η γνώση είναι δύναμη και θέλω να μην ξέρω τίποτα γιατί η γνώση είναι βάρος. Θέλω να γνωρίσω νέο κόσμο και θέλω να μην ξέρω κανέναν. Θέλω να βγω έξω να δω και θέλω να μείνω μέσα να μη δω το φως του ηλίου. Θέλω να με μάθεις από την καλή και από την ανάποδη και τρέμω στην σκέψη να σου δείξω κάτι, γιατί πως θα μπορούσα να επιτρέψω κάτι τέτοιο.
Θέλω να με μάθεις. Θέλω να μην σου δείξω.
Θέλω να αγαπήσω και να αγαπηθώ. Θέλω να μην τολμήσει κανείς να με αγγίξει γιατί δεν αξίζω σε κανέναν, και γιατί αξίζω και δεν κάνει, ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ να σε μυρίσω, θέλω να σε καταλάβω αλλά αν το κάνω θα καταστραφείς, και θέλω να σε καταλάβω για να σε καταστρέψω γιατί μπορώ και θέλω εξουσία γιατί νιώθω μεθυσμένη, και δεν θέλω εξουσία γιατί σε λάθος χέρια δεν πρέπει να είναι και δεν θέλω εξουσία γιατί θέλω να είμαι συνηθισμένη και δεν θέλω να είμαι συνηθισμένη γιατί θέλω να είμαι ξεχωριστή και θέλω να είμαι ξεχωριστή και μοναδική και τέλεια αλλά αυτό είναι μεγάλο φορτίο και βαρέθηκα να προσδοκείς από μένα και βαρέθηκα να προσδοκώ από μένα.
Θέλω να μυρίσω τον κόσμο και δεν θέλω να ξαναβγώ από το σπίτι μου και θέλω να είμαι εξωστρεφής και να είμαι εσωστρεφής αλλά να μην μπορώ να διαλέξω γιατί έτσι είμαι και θέλω να αλλάξω αλλά να μην μπορώ γιατί δεν μπορώ να αλλάξω και μετά από χρόνια αυτοτιμωρίας να συνειδητοποιώ πως αλλάζω αλλά όχι όπως περίμενα και να νιώθω καλά με αυτό και να νιώθω άσχημα και να νιώθω τα πάντα και να νιώθω μηδέν και να νομίζω πως έχω το σύμπαν στις άκρες των δαχτύλων μου και να μην έχω τίποτα στην πραγματικότητα, πως θα μπορούσα ποτέ να έχω και στο τέλος να καταλαβαίνω πως μπορώ να κάνω τα πάντα γιατί μπορώ και να μην μπορώ γιατί αν επιτύχω δεν θα έχω στόχο, ποτέ δεν είχα, πάντα είχα, ήσουν εσύ, ήταν τα πάντα και να νομίζω πως είμαι κάποια ενώ δεν είμαι τίποτα.
Και να θέλω να μάθω 10 διαφορετικές γλώσσες που δεν θα μιλήσω ποτέ αλλά να με φαντάζομαι να τις μιλώ, και να πάω στο Λονδίνο και στο Παρίσι και στη Φλωρεντία και στη Βαρκελώνη και στο Βερολίνο και στη Νέα Υόρκη και στο Λος Άντζελες και να λέω πως το Λονδίνο είναι το σπίτι μου και να λέω πως η Φλωρεντία είναι το σπίτι μου και να είμαι πάντα ανήσυχη και να λέω πως επιτέλους ριζώνω και να μην μπορώ να ριζώσω ποτέ γιατί πως θα ριζώσω, ποτέ μου δεν ρίζωσα και να νομίζω πως είμαι καλά ενώ είμαι χάλια, και ποτέ να μην φτάνω αρκετά βαθιά για να πιάσω άμμο στα μικρά χεράκια μου και να μην αντέχω τον κόσμο αλλά να μην μπορώ πια μόνη και να μάθω κάθε άθλημα και να μάθω κάθε τέχνη και να γίνω ένα με αυτήν και να φτάσω την θέωση και να γίνω μάγισσα και να γίνω κάποια και να γίνω τα πάντα και να μην γίνω τίποτα γιατί έτσι πρέπει για μένα και να με αγαπώ εγωιστικά και να με μισώ και να με απογειώνω και να μην με αντέχω και να γυρνάω γύρω από τον εαυτό μου μέχρι να ξεράσω και να παρομοιάζω προβλήματα μαθηματικών και χημικές εξισώσεις και νόμους φυσικής με τα προβλήματά μου για να κάνω τα πράγματα καλύτερα γιατί ποιος δεν χρειάζεται λίγη σοκολάτα και να προσπαθώ να με καταλάβω και να με καταλαβαίνω και να νομίζω ότι με ξέρω και να είμαι τόσο αστοιχείωτη που αν με ήξερα θα γελούσα μαζί μου και να νομίζω πως δεν μπορώ να αγαπήσω γιατί άτομα σαν εμένα ποτέ δεν θα μπορούσαν γιατί είμαι καταραμένη και γιατί είμαι τέλεια και γιατί είμαι ένα σκουπίδι και γιατί μπορώ αλλά δεν μπορώ και να φάσκω και να αντιφάσκω και να ζωγραφίσω και να σπουδάσω και να μην σπουδάσω και να κάνω φίλους γιατί δεν πάει άλλο και να νιώθω πάλι μόνη, και να μην κάνω τίποτα και να νιώθω ένοχη και να πανικοβάλλομαι για το μέλλον και να νιώθω αβοήθητη, και να μην διαβάζω αυτά που πρέπει αλλά αυτά που θέλω και να βαριέμαι αυτά που θέλω και να με πιάνει εμμονή και να ενθουσιάζομαι και να νομίζω πως βρήκα αυτό που έψαχνα και να νιώθω πλήρης και να απογοητεύομαι και να με πειράζω ειρωνικά γιατί ποτέ δεν θα βρω τίποτα, πως θα μπορούσα ποτέ να βρω. Και να ικανοποιούμαι με όσα έχω και να τα πετάω όλα και να θέλω άλλα και να θέλω τα πάντα γιατί μπορώ να τα ζητήσω, μπορώ να τα έχω, μπορώ να τα απαιτήσω και να θέλω να σε σκοτώσω και να μην αντέχω που υπάρχεις και να θέλω να σε σπάσω στο ξύλο και να σε αγαπώ καταβάθος γιατί ποτέ δεν σε χρειάστηκα περισσότερο αλλά ποτέ δεν ήρθες και να έρθεις κάποια στιγμή αλλά τότε να είναι αργά και να μπλέκω σε μοτίβα συμπεριφορών και σε κυκλοθυμίες και ποτέ τίποτα να μην είναι αρκετό και να θέλω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο και να θέλω να ζήσω πολύ και να θέλω να ζήσω λίγο και να θέλω να μη ζήσω καθόλου γιατί δεν αντέχω, δεν μου αξίζει, είναι βάρος απίστευτο έστω και μία ανάσα και να θέλω να είσαι πάντα εκεί και να θέλω να μην σε ξαναδώ γιατί δεν σε αντέχω γαμώ την Παναγία μου, ποτέ δεν σε άντεξα, ποτέ δεν άντεξα κανέναν και ποτέ δεν πρόκειται, και να αντέχω τους πάντες και να τους καταλαβαίνω και να τους πονώ και να τους δικαιολογώ και να μην έχω κανένα ηθικό φράγμα απέναντί τους και να θέλω να είμαστε όσο κοντά γίνεται να είναι δύο άνθρωποι και ακόμα παραπάνω και να μην μπορώ γιατί ζητάω πολλά, γιατί είμαι άπληστη αλλά μπορώ και θέλω κιάλλοκιάλλοκιάλλοκιάλλοκιάλλο και δεν ντρέπομαι που θέλω το αίμα σου και την ουσία σου και να νιώθω ανασφαλής να στο ζητήσω γιατί δεν προσδοκώ να καταλάβεις την δίψα μου. Και να θέλω να κάνω σεξ για το υπόλοιπο της ζωής μου και να μην θελήσω να ξανακούσω αυτή την λέξη γιατί είναι καταδικαστέα και να είμαι ελεύθερη και να είμαι άνετη και να είμαι πουριτανή και να είμαι ανοιχτόμυαλη και να φοράω παρωπίδες και να μου επιτρέπω πράγματα και να μην μου επιτρέπω και να νομίζω πως μπορώ να πετάξω και να το προσπαθώ αλλά ξέρω πως τα πουλιά δεν θα μπορούσαν ποτέ να πετάξουν αν είχαν το βάρος των λέξεων και να νομίζω πως μπορώ να αψηφήσω την βαρύτητα και να σπάω το σώμα μου και οι απολήξεις των νεύρων μου να μου υπενθυμίζουν την ηλιθιότητά μου για το υπόλοιπο της ζωής μου και να θέλω εκδίκηση και να μην μπορώ να την πάρω γιατί "είμαι καλύτερη από αυτό" και να σε θέλω και να μην σε αντέχω και να θέλω να κοιμηθείς μέσα μου γιατί είμαστε τόσο κοντά και να φοβάμαι και να νιώθω αήττητη γιατί είμαι, γιατί πάντα ήμουν και να είμαι χάλια και να είμαι καλά και να είμαι ολόμαυρη και επικίνδυνη και να λάμπω σαν το πρωινό άστρο και να είμαι μικρή, μεγάλη, καλή, κακιά, άσπρο, μαύρο, με χρώμα ή χωρίς, άσχημη, όμορφη, έξυπνη, χαζή, υπέροχη, τέλεια και να είσαι εκεί και να μην είσαι γιατί ό, τι γίνεται στην ζωή μου είναι επιλογή μου και δεν μπορείς να περάσεις τα διόδια χωρίς να το δω γιατί μπορώ και είσαι ένα τίποτα εκτός αν επιτρέψω να είσαι. Και να νομίζω πως έχω φτάσει την σπουδαιότητά μου και να νομίζω ότι γράφω τέλεια και να νομίζω πως γράφω μαλακίες και να νομίζω πως είμαι κάτι και να είμαι υπέροχη και να νομίζω πως είμαι τρελή αλλά να είμαι πιο λογική από όλους και στην τελική να συνειδητοποιώ πως δεν υπήρξε ποτέ πιο τρελός άνθρωπος από μένα και να αγαπώ και να μισώ και να νιώθω και να αγνοώ και να ζήσω τα πάντα.

Πως;

Πώς;

Πώς μπορείτε να λέτε πως ο κόσμος είναι μόνο μαύρο κι άσπρο;

Πως μπορείτε να λέτε εσείς οι δήθεν ανοιχτόμυαλοι πως υπάρχει και το γκρι;


Κάθομαι εδώ και μισή ώρα μετά από την συνειδητοποίησή μου αυτή, του πόσο γελοίο είναι να πιστεύεις κάτι τέτοιο, και ακόμα γελώ!


Άκους εκεί γκρι...

Ο κόσμος είναι γεμάτος χρώματα.

Εντυπώσεις από τις εξετάσεις :)

Κατά τις 4 έδωσα για πρώτη φορά εξετάσεις στο Κρατικό Θεσσαλονίκης. Δεν το γράφω με ολόκληρη την ονομασία του γιατί δεν θέλω να φαίνεται σε μηχανές αναζήτησης.

Η επιτροπή μου φάνηκε ευγενική στην αρχή, κάπως... απαθής από την άλλη, καθώς προχωρούσε η εξέτασή μου. Ξεκίνησα με το δυνατό μου χαρτί, την πρώτη παράγραφο από το Υπόγειο του Ντοστογιέφσκι, είπα το ποίημα και τέλος το κλασσικό μου κομμάτι.

Είχα τρομερό άγχος, κάτι το οποίο από την μία καλυτέρεψε κάποια σημεία μου, ενώ χειροτέρεψε άλλα. Όπως και να χει, δεν νομίζω να περάσω.

Τα άλλα παιδιά ήταν σχετικά οκ... είχαμε καναδυό ψώνια να πω την αλήθεια, αλλά δεν στάθηκα και πολύ εκεί.

Δεν έχω πολλά να πω, αλήθεια. Θα κλείσω εδώ, παραθέτοντας το απόσπασμα που προανέφερα.


"Είμαι άρρωστος... είμαι κακός. Δεν είμαι καθόλου ευχάριστος. Νομίζω πως έχω μια αρρώστια του ήπατος. Μα δεν καταλαβαίνω τίποτα και δεν ξέρω που ακριβώς υποφέρω. Αν και εκτιμώ πολύ τους γιατρούς και την ιατρική, δεν πάω να με κοιτάξουν, και δεν πήγα ποτέ γιατί είμαι φοβερά προληπτικός, ή τουλάχιστον τόσο, που δεν πιστεύω στην ιατρική. (Η μόρφωσή μου δεν θα 'πρεπε να μου επιτρέπει να είμαι προληπτικός, ωστόσο είμαι.) Όχι, αν δεν φροντίζω για τον εαυτό μου, το κάνω από πείσμα μόνο. Ίσως δεν μπορείτε να το καταλάβετε αυτό. Ε λοιπόν εγώ το καταλαβαίνω. Δεν θα μπορούσα βέβαια να σας εξηγήσω από που προέρχεται το πείσμα μου. Καταλαβαίνω πολύ καλά πως μη φροντίζοντας να γιατρευτώ, δεν κάνω κακό σε κανένα, ούτε και στους γιατρούς. Και καλύτερα από κάθε άλλο στον κόσμο ξέρω πως μόνο τον εαυτό μου βλάπτω. Αδιάφορο΄ από πείσμα δεν γιατρεύομαι. Είναι αρρώστια του ήπατος. Ας είναι ό,τι θέλει, ας γίνει και χειρότερα ακόμη!"




Καλό βράδυ :)



ΥΓ: 18.

Πρωινό ξύπνημα.

Ωιμέ. Τι κάνω εδώ ένα τέταρτο πριν τις εννιά το πρωί;;
Μα φυσικά! Που να σας λέω όμως...

Αποφάσισα πως οι σκέψεις που κάνουμε τα πέντε-δέκα πρώτα λεπτά που έχουμε ξυπνήσει είναι τελείως μα τελείως ασύλληπτες. Εκείνα τα πέντε-δέκα πρώτα λεπτά δεν βρισκόμαστε στην μέηνστρημ σόσιαλ κοινωνιά αλλά σε κάποια σφαίρα φαντασίας άγνωστη ακόμα και για μας.
Για παράδειγμα, μόλις πριν από λίγο ολοκλήρωσα το επιχειρηματικό σχέδιο που επιβάλλει στο αρσενικό φύλο να ανεβάζει και να κατεβάζει το καπάκι της τουαλέτας πριν και μετά τη χρήση, χρησιμοποιώντας κλάσματα, τα οποία αν και τείνουν υπέρ της γυναίκας, ολοκλήρωσα ωστόσο με ένα πνεύμα ισότητας που δεν ισχύει.
Μιλάμε για απίστευτες καταστάσεις σας λέω, ασύλληπτες!
Αλλά βέβαια εγώ είμαι τρελή οπότε μικρό το κακό.

Ενόσω τα κατάλοιπα της μισοκοιμισμένης μου κατάστασης εγκαταλείπουν, καλά θα κάνω να μπω στο θέμα και γρήγορα.

Σε μιά φάση κάτι διάβαζα στο διαδίκτυο, κάπου σε σχόλια στο youtube, σε άλλο blog, κάπου τέλος πάντων, τα παρακάτω λόγια:

[...]και μετά το παίζουν δεμένοι με τους χαρακτήρες όπως την Effy και την Cassie. Εγώ έβλεπα Skins από το 2007, ναι ναι, ακριβώς, παλιοψευτοκουλτουριάρηδες.[...]


Και μια σειρά σκέψεων πυροδοτήθηκε μέσα στο ταπεινό μυαλουδάκι μου αλλά επειδή δεν θέλω να χάσω αναγνώστες (...θύμα της φήμης!) επέλεξα να θίξω το θέμα γενικά αντί να κάθομαι να βρίζω τον κάθε hipster.

Ok, έβλεπες Skins. Συγχαρητήρια, τζάμπα σερβιέτες για το υπόλοιπο της ζωής σου. Τι σε χάλασε δηλαδή που ο άλλος το βλέπει από το 2010;; Σου χαλά το κάρμα or smth? Μας κοκορεύεσαι πως δένεσαι με τους χαρακτήρες και σου την δίνει που άλλοι βλέπουν μερικά επισόδια και αμέσως δένονται. Μάντεψε, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα απολύτως για αυτό. Όπως επηρεάστηκες εσύ, έτσι θα επηρεαστεί και ο άλλος. Δεν σου ανήκει κιόλας η σειρά.

Γενικώς αυτό που με ενοχλεί με τους επονομαζόμενους "hipsters", συγχωρέστε μου κιόλας, μιας και δεν βρίσκω καταλληλότερη ονομασία τόσο νωρίς το πρωί είναι ότι όλη την ώρα περιφέρονται σαν αφεντικά λέγοντας πόσο τέλεια μουσική ακούνε και όταν κάτι underground γίνεται mainstream αμέσως το φασκελώνουν και λένε: "εγώ κάποτε τους άκουγα αλλά τώρα που γίναν mainstream, δε γουστάρω" και το λένε και με ένα ύφος... τι να πω. Μου αρέσει που κάποτε "η τέλεια μουσική τους" έγινε "mainstream και δεν γουστάρω" με τέτοια ευκολία. Μιλάμε τι δεμένοι που είστε με τα μουσικά σας πρότυπα, τρελαίνομαι, θέλω να σας πάρω αγκαλιά. Αυτή είναι η υποτιθέμενη πίστη σας στην μουσική σας.

Ok, ηρεμώντας, παίρνω κάτι από το αρχικό στάδιο που παρέλειψα. Υποτίθεται, υποτίθεται πάντα (θα καταλάβετε αργότερα γιατί το τονίζω) πως ο καθένας είναι ελεύθερος να ακούει ό, τι μουσική θέλει, να βλέπει ό, τι σειρά και ό, τι ταινία θέλει, να διαβάζει ή και να μην διαβάζει ό, τι βιβλίο του καπνίσει και να ντυθεί όπως του κάνει κέφι. Πιστέψτε με, ούτε εγώ τρελαίνομαι να βλέπω υπερβολικά μαυρισμένα "μουνιά" να πλατσουρίζουν από δω και από κει με ανύπαρκτα κομμάτια υφάσματος που αποκαλούν μαγιώ και να μωρουδίζουν "πότε θα πάμε να τα σπάσουμε και μειιιιιιιις;", ούτε ενθουσιάζομαι κιόλας από κάτι ντουλάπες που κυκλοφορούν και παίζουν και ρακέτες μπρος στη μάπα μου ενώ ήρθα στην θάλασσα να χαλαρώσω. Πήρα παραδείγματα βέβαια από το πρόσφατα τελειωμένο καλοκαίρι αλλά άμα προσπαθήσεις λίγο, βρίσκεις βλάκες παντού.
Το point μου είναι, δεν μπορείς με το ζόρι να τους βάλεις να ακούσουν μουσική της προκοπής όσο και να θες. Άρα συμβιβάσου. Όσο δεν σε ενοχλούν (δηλαδή να σε ψήνουν να πάτε Vogue ή Πύλη Αξιού, ή ακόμα και να σου επιβάλλουν να ακούσεις Πάολα στο διάλειμμα στο φροντιστήριο- α ρε Λ, ξύλο θες) δεν έχεις δικαίωμα να πεις και κουβέντα. Και εδώ φτάνω σε αυτό το υποτίθεται που λέγαμε πριν, γιατί μόνο αληθινά δεν είναι αυτά που είπα στην προηγούμενη παράγραφο, ότι δηλαδή μπορούμε να ακούμε ό, τι θέλουμε. Υποτίθεται πως μπορούμε, διότι αν ακούσουμε οτιδήποτε διαφορετικό σε ένα σύνολο θα φάμε δούλεμα. Τι εννοώ: σε μία παρέα που ακούει ως επί το πλείστον ό, τι δούνε στην τηλεόραση, άμα τους κάνεις λόγο για indie δεν θα σε καταλάβουν και θα σε δουλέψουν. Το ίδιο όμως ισχύει και αν αρχίσεις να σφυρίζεις Britney μπροστά στους hipsters. Με τις πέτρες θα σε πάρουν.
Άρα δεν υπάρχουν οι μεν και οι δε. Υπάρχουν νοσηρές νοοτροπίες, και υπάρχει και η ανθρώπινη βλακεία, καθώς και συμπλέγματα κατωτερότητας που οδηγούν πολύ κόσμο να ψάχνει πως να γίνει κουλ. Μουσική, δόξα τω Θεώ (δόξα τον Ύψιστο!) υπάρχει μπόλικη για όλους, μην πλακώνεστε.

Και κάτι τελευταία για τους ντεμέκ κουλ και hipsters και όλα αυτά... μόνοι σας την βάλατε την ταμπέλα πάνω σας, φάτε τα τώρα τα σκατά. Ποτέ μου δεν το κατάλαβα αυτό με τις ταμπέλες βέβαια, αλλά για να μην μακρολογώ, κουλάρετε λίγο. Μα συγχωρήστε μου, δεν ξέρω αν μπορείτε βέβαια να γίνεται πιο κουλ, αλλά για να σας δώσω να καταλάβετε, όπως και ένας καλός μου φίλος είπε...


Δεν είμαστε αναγκασμενοι να μετράμε τα μεγέθη όπως μας υποδεικνύουν, αντιθέτως θα ήταν πολύ καλύτερα αν μετρούσαμε έτσι όπως θέλουμε εμείς ώστε να αποκτήσει το καθε τι διαφορετικό χαρακτήρα και σημασία...


Άρα, σας ενδιαφέρει να μετράτε το πόσο κουλ είστε ανάλογα με το επίπεδο ασημότητας του καλλιτέχνη που ακούτε, ή να έχει νόημα για εσάς αυτό που ακούτε;



ΥΓ: Να θυμηθώ να θυμώσω του αδερφού μου για τρία πράγματα γιατί χάρη του έκανα. Επιτρέπεται δηλαδή να με ξυπνάς εμένα σέρνοντας την καρέκλα, χτυπώντας ντουλάπια και ρωτώντας τη μάνα σου αν πρέπει να βάλεις κοντομάνικο ή μακρυμάνικο; 20 είσαι γαμώ το φελέκι μου. Άχρηστε, ούτε επίτηδες να το έκανες.
ΥΓ2: (Άκους εκεί ketchup song...)
ΥΓ3: Κλείνω με ένα κομμάτι που επίσης τριβέλιζε το ταπεινό μυαλουδάκι μου σήμερα όταν ξύπνησα, που, ολώς παραδόξως, ταιρίαζει λίγο και με την κατάσταση.

You were my conscience, so solid now you're like water.
And we started drowning, not like we'd sink any farther.
But I let my heart go, its somewhere down at the bottom.
But I'll get a new one and come back for the hope that you've stolen.

I'll stop the whole world, I'll stop the whole world
From turning into a monster and eating us alive
Don't you ever wonder how we survive?
Now that you're gone, the world is ours.

Oh oh oh oh, oh oh oh oh

I'm only human, I've got a skeleton in me
But I'm not the villain despite what you're always preaching
Call me a traitor, I'm just collecting your victims
They're getting stronger, I hear them calling, them calling...

I'll stop the whole world, I'll stop the whole world
From turning into a monster and eating us alive
Don't you ever wonder how we survived?
Now that you're gone, the world is ours.

Well, you thought of straight big solutions, well I liked the tension
We're not always knowing the answers, you're gonna lose it, you're gonna lose it.

I'll stop the whole world, I'll stop the whole world
From turning into a monster and eating us alive
Don't you ever wonder how we survive?
Well, now that you're gone the world is ours.

I'll stop the whole world, I'll stop the whole world
From turning into a monster and eating us alive
Don't you ever wonder how we survive?
Well, now that you're gone the world is ours.

Madrugada

Madrugada is a Portuguese and Spanish word meaning "dawn".

I could use a dream or a genie or a wish
To go back to a place much simpler than this
Cause after all the partyin’ and smashin’ and crashin’
And all the glitz and the glam and the fashion
And all the pandemonium and all the madness
There comes a time where you fade to the blackness
And when you’re staring at that phone in your lap
And you hoping but them people never call you back

Somebody take me back to the days
Before this was a job, before I got paid
Before it ever mattered what I had in my bank
Yeah back when I was tryin’ to get a tip at subway
And back when I was rappin’ for the hell of it
But now a days we rappin’ to stay relevant
I’m guessin that if we can make some wishes outta airplanes
Then maybe yo maybe I’ll go back to the days
Before the politics that we call the rap game
And back when ain’t nobody listened to my mix tape
And back before I tried to cover up my slang



Μόλις το έκλεισα στον μοναδικό άνθρωπο ο οποίος έχει την οποιαδήποτε πιθανότητα να γίνει κολλητός μου. Είναι 14.

Από την μία βρίσκω σε αυτόν μία αθωότητα παιδική, ταιριαστή σαφώς της ηλικίας του θα 'λεγες. Φυσικό αφού είναι τόσο μικρός. Με την αθωότητα όμως πάει και η αφέλεια. Η περιέργεια, επίσης επακόλουθο. Δυστυχώς, δεν φοβάμαι για αυτόν, όπως θα έπρεπε μία σωστή φίλη. Ίσως γιατί έχω εγωισμό μόνο για μένα. Μην ξεφεύγω όμως με τον αναίσθητο χαρακτήρα μου.

Τον βλέπω που κάνει στραβοπατήματα και μου τη δίνει. Δεν θέλω να κάνει τα λάθη που έκανα και γω όταν νόμιζα πως στα 14 μου τα ήξερα όλα, ήμουν αήττητη, πανέξυπνη. Ακόμα και τώρα, που θεωρώ το μυαλό μου το μεγαλύτερο όπλο επιβίωσης, εγώ με το τεράστιο εγώ μου, άλλαξα γνώμη για μένα όταν ήμουν 14. Δεν ήμουν ούτε πανέξυπνη, ούτε αήττητη. Ή τουλάχιστον, αν είχα το μυαλό, δεν είχα την γνώση, την εμπειρία.

Πρέπει να πάθεις για να μάθεις. Δεν θέλω όμως να το μάθεις με τον άσχημο τρόπο, ακόμα και αν ο άσχημος είναι και ο μοναδικός τρόπος.

Με ενοχλούν πολλά πάνω σου, αλλά ακριβώς για αυτά σου μιλάω και μου μιλάς, και το ξέρεις αυτό. Αν δεν συμμερίζεσαι τα γούστα μου, το δέχομαι. Αν δεν σου αρέσει ο χαρακτήρας μου, το 'χω αντέξει και από χειρότερους. Αν δεν επικοινωνούμε λόγω ηλικίας, το καταλαβαίνουμε και οι δύο. Εσύ όμως δεν καταλαβαίνεις το γιατί.

Δεν έχω μιλήσει σε κάποιον άμεσα μέσω του μπλογκ μου αλλά έχω χάσει το στοιχείο έκπληξης προς τον εαυτό μου εδώ και καιρό, οπότε δεν εκπλήσσομαι.

Θες να φας τα μούτρα σου; Θες μερικά χρόνια μετά να μετανιώνεις; Να κάνεις κάποιες πράξεις τώρα; πράξεις, τα αντίκτυπα των οποίων θα νιώσεις χρόνια μετά; Δική σου επιλογή. Δουλειά μου είναι να σε προειδοποιήσω, να σε προστατέψω. Άλλο πράγμα που ποτέ δεν έχω κάνει για κανέναν πέρα από τον κώλο μου χωρίς κίνητρο. Ναι, σου ακούγομαι κλισέ, και είμαι, γιατί έτσι είναι τα πράματα. Υπάρχει λόγος που πράγματα ειπώνονται τόσες φορές. Ισχύουν.

Πάλι για μένα μιλάω... ίσως γιατί αν σου εξηγήσω εμένα, θα καταλάβεις. Ίσως γιατί όταν εξηγώ, αντλώ την γνώση μου από εμένα, όχι από κάποια δακρύβρεχτη, ξένη ιστορία. Ναι, αυτό θα 'ναι.

Καλό ξημέρωμα. Α, και μην ξαναπιείς... τόσο.

Waiting for... something

Καλησπέρα Βυθέ μου.
Έχω τόσο καιρό να γράψω που όταν logαρα φοβήθηκα στιγμιαία πως θα με είχες ξεγράψει και ο κωδικός μου θα ήταν invalid.

Αραχνιάσαμε δω μέσα.
Κι όμως, πραγματικά δεν έχω ούτε την όρεξη ούτε το κουράγιο να γράψω. Άσε που όσες ιδέες έχω μου βγαίνουν κλισέ και λέω κάαααποια στιγμή θα γράψω.
Έλεγα πάλι να πάω πίσω στην παλιά μου αγάπη, βάζοντας αλτέρνατιβ και εικόνες με φωτάκια αλλά πραγματικά, αυτή τη στιγμή είμαι σε άλλη φάση.
Ο καθηγητής κοινωνιολογίας μου την είπε και γω δίχως δισταγμό του την έφερα. Και συμφώνησα να του φέρω γραπτώς την ανάλυσή μου για την άποψή μου πως το σχολικό περιβάλλον δεν αποτελεί πλέον φορέα παιδείας. Μη φοβείσθε τέκνα μου, το γράφω και πορώνομαι.

Περνώντας σε κάτι πιο σημαντικό από τον σφιχτοκώλη νομικό που μας κότσαραν για καθηγητή ενός τόσο ενδιαφέροντος μαθήματος...

Νιώθω να αλλάζω. Δεν έχω σταματήσει να αλλάζω. Το ξέρω πως αυτό ισχύει για την κάθε μέρα αλλά νιώθω πολύ έντονα αυτή την αλλαγή. Δεν ξέρω τι γίνομαι. Ίσως κάτι σοβαρότερο, ωριμότερο, διαφορετικό. Με νοιάζει πολύ γιατί φοβάμαι μην γίνω κάτι άσχημο. Και δεν έχω χώρο και για άλλο αρνητικό χαρακτηριστικό στην προσωπικότητά μου. Sorry guys, next time.

Βαριέμαι κάπως να γράψω τα νέα μου. Άσε που δεν είμαι και τύπος που θα γράψει τα νέα του σε στυλ: Σήμερα η Βάσω είπε ΤΗΝ ατάκα. Πήρα τόσο στο τάδε διαγώνισμα. Δεν μου αρέσει το χρώμα των νυχιών μου. Έφαγα τορτελίνια για μεσημεριανό.

Ωωστόσο, θέλω να εστιάσω την προσοχή στο παρακάτω κομμάτι. Αν πραγματικά θέλετε να μάθετε τα νέα μου, δεν έχετε παρά να ακούσετε το παρακάτω κομμάτι και να διαβάσετε με προσοχή τους στίχους. Αυτό το κομμάτι ίσως να είναι το πιο self-explanatory κομμάτι που έχω ακούσει για μένα μετά το Creep.

Συνήθως βάζω σε bold τους αγαπημένους στίχους, αλλά το κομμάτι αυτό είναι απλώς... τόσο self-explanatory όπως είπα, που θα το βάλω όλο bold.

Ιδού, οι πιο μύχιες σκέψεις μου από ένα αγαπημένο συγκρότημα.

(Σημ. 1: Meteora... χαμένες δόξες :Ρ
Σημ. 2: Θα το βάλω και σε widget να το βλέπετε. Ό, τι ανάρτηση και να διαβάσετε εδώ μέσα θα είναι τελείως άχρηστη αν δεν ακούσετε μουσική και στίχους που παραθέτω. Σοβαρά τώρα.)

This is not the end, this is not the beginning
Just a voice like a riot, rocking every revision
But you listen to the tone and the violent rhythm
Though the words sound steady, something empty's withing 'em
We say yeah
With fists flying up in the air
Like we're holding onto something that's invisible there
'Cause we're living at the mercy of the pain and the fear
Until we dead it, forget it, let it all disappear

Waiting for the end to come
Wishing I had strength to stand
This is not what I had planned
It's out of my control
Flying at the speed of light
Thoughts were spinning in my head
So many things were left unsaid
It's hard to let you go...

I know what it takes to move on
I know how it feels to lie
All I wanna do is trade this life for something new
Holding on to what I haven't got

Sitting in an empty room
Trying to forget the past
This was never meant to last
I wish it wasn't so...

I know what it takes to move on
I know how it feels to lie
All I wanna do is trade this life for something new
Holding on to what I haven't got

What was left when that fire was gone
I thought it felt right but that right was wrong
All caught up in the eye of the storm
And trying to figure out what it's like moving on
And I don't even know what kind of things I said
My mouth kept moving and my mind went dead
Picking up the pieces, now where to begin?
The hardest part of ending is starting again.

All I wanna do is trade this life for something new
Holding on to what I haven't got

This is not the end, this is not the beginning
Just a voice like a riot, rocking every revision
But you listen to the tone and the violent rhythm
Though the words sound steady, something empty's withing 'em
We say yeah
With fists flying up in the air
Like we're holding onto something that's invisible there
'Cause we're living at the mercy of the pain and the fear
Until we dead it, forget it, let it all disappear

Για την σημερινή μέρα...

Προφανώς θα περιμένει κανείς άλλο ένα κείμενο για την 17 Νοέμβρη, για τους επαναστάτες, τους αριστερούς, τους φασίστες, τους δικτάτορες, τον Παπαδόπουλο.

Όχι.

Σήμερα απλώς ήθελα να μιλήσω για την σημερινή γιορτή στην οποία πήρα μέρος ως μέλος της χορωδίας και μία από τους 4 σολίστες. Είναι κάτι για το οποίο νιώθω περήφανη και αυτό φάνηκε από όλα τα συγχαρητήρια που λάβαμε. Σε όλη μου τη σχολική ζωή ήταν η καλύτερη γιορτή που είχα δει ή πάρει μέρος ποτέ.

Λίστα Κομματιών:

Για την Ελλάδα (Μάλαμας) Σόλο Λάκης, Κωνσταντίνα
Φοβάμαι (Παπακωνσταντίνου) Σόλο Λάκης, Αναστασία
Che Guevara, χορωδία
Τίποτα δεν Πάει Χαμένο (Αλεξίου) Σόλο Κωνσταντίνα + χορωδία
Σωτήρης Πέτρουλας (Φαραντούρη) Σόλο Αναστασία
Αρνιέμαι (Παπακωνσταντίνου), χορωδία
Μπήκαν στην Πόλη οι Οχτροί (Ξυλούρης), χορωδία
Υπάρχουν Χρυσόψαρα Εδώ (Πυξ Λαξ) Χορωδία + Αναστασία
Κάποτε θα'ρθουν (Σιδηρόπουλος) Σόλο Λίνα + Χορωδία
Νοέμβρης '90 (Νταλάρας) χορωδία

Ειπώθηκε και χρονικό καθώς και θεατρικό.
Σε γενικές γραμμές τα πήγαμε πολύ καλά. Εξεπλάγην που οι κάφροι από κάτω δεν γιουχάισαν...

Θα ήθελα να κλείσω με το κομμάτι που κλείσαμε στην γιορτή.

Η έξοδος από την ψευδαίσθηση ήτανε την Παρασκευή γύρω στις 7 η ώρα, όταν ήρθε στα γραφεία της συντονιστικής επιτροπής το θυμάμαι χαρακτηριστικά, δηλαδή τον είδα, τον είδα με τα μάτια μου ένας φοιτητής που ‘χε τα χέρια του μέχρι τους αγκώνες ματωμένα και μας έλεγε κλαίγοντας ότι:
Ξημέρωσε για μένα ο ήλιος δεν έλαμψε
Θυμάμαι χτες το κορίτσι που μου γέλασε
Και ντρέπομαι γιατί είχα δάκρυα στα μάτια
Την αντίκρισα σκυφτός κι η καρδιά μου ήταν κομμάτια
Θα ‘θελα «σ’αγαπώ» να της έλεγα
Όμως έπεσε νεκρή και στον ώμο της έκλαψα
Πώς να μην νιώσεις όσο κι αν φοβήθηκες για μένα
Εγώ είδα τα όνειρά μου να ‘ναι λερωμένα μ’αίμα
Είχα κλειστεί στη νομική το ’72
Ήμουν ο πρώτος επισκέπτης στο στρατοδικείο
Είδα το φίλο μου να πέφτει από αδέσποτη σφαίρα
Δακρυγόνα είδα, που έκαναν τη νύχτα μέρα
Κι όταν έψαξα ένα χάδι απ τον πατέρα μου να πάρω
Θυμήθηκα, ήταν εξόριστος στη Γυάρο
Σε θυμάμαι καλά, κάπου σε έχω ξαναδεί
Είσαι απ αυτούς που φωνάζαμε συνθήματα μαζί
Είσαι ο μπάτσος που με μανία με χτυπούσε
Κι όταν έπεσε η χούντα μαζί χειροκροτούσε
Σου ‘γραψα στον τοίχο «δε θα περάσει ο φασισμός»
Στ αυτιά μου ηχεί ακόμα ο φοιτητικός σταθμός

(εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο
Σας μιλάει ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών
Των ελεύθερων αγωνιζόμενων ελλήνων
«αδέρφια μας στρατιώτες, αδέρφια μας στρατιώτες
Πως είναι δυνατόν, πώς είναι δυνατόν να πυροβολήσετε τα αδέρφια σας;
Να χυθεί ελληνικό αίμα» )

Ξημέρωνε κι εγώ κρατιόμουνα ψηλά
Ήμουν στη πύλη που την έριξαν δειλά
Μάνα αν μ ακούς δεν θα γυρίσω ξανά
Τα φοιτητικά μου χρόνια τελείωσαν ξαφνικά… x2

Εφαρμογή του Συντάγματος του ‘67
Κι όλα αυτά σιγά, σιγά μην σπάσουν τα αυγά
Ένα κράτος βυθισμένο στο ψέμα, στο ψέμα
Διαδηλώσεις πολλές, πνιγμένες στο αίμα
Ποιος έβαψε, ποιος το φθινόπωρό μας άλικο
Και πόσοι αντίκρισαν κατάματα το άδικο;
Πως έγινε, πως αδέρφια να σκοτώνουν τ’αδέρφια τους
Φταίνε μαλάκες που δεν ξύπνησαν στα κέφια τους
Πως γίνεται ; πώς; Σε ρωτάω αν ξέρεις πες μου
Να προλάβω να πεθάνω πριν τελειώσω τις σπουδές μου
Ποιος γέλασε; Και μας είπε μειονότητα
Ελλάδα σε στιγμάτισαν μέσα στην ανθρωπότητα
Οι φωνές μας ζουν μέσα την ιστορία
«Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία»
Τα όνειρά μας, άθελά μας κάναμε στη μπάντα
Και πίσω απ όλα οι αμερικάνοι όπως πάντα
7 ολόκληρα χρόνια σ ένα κράτος φοβισμένων
Ελλάς, Ελλήνων, φυλακισμένων
Ήμουνα μέσα τη νύχτα εκείνη του 73 έχω βάψει με το αίμα μου τη λέξη ελευθερία

Ξημέρωνε κι εγώ κρατιόμουνα ψηλά
Ήμουν στη πύλη που την έριξαν δειλά
Μάνα αν μ ακούς δεν θα γυρίσω ξανά
Τα φοιτητικά μου χρόνια τελείωσαν ξαφνικά…

Ξημέρωνε κι εγώ κρατιόμουνα ψηλά...
Ξημέρωνε κι εγώ κρατιόμουνα ψηλά...
Στη πύλη που την έριξαν δειλά
Στη πύλη που την έριξαν δειλά
Μάνα αν μ ακούς δεν θα γυρίσω ξανά
Μάνα αν μ ακούς δεν θα γυρίσω ξανά...

A bouquet of fears...

Καλησπέρα.

Δεν ξέρω πως να αρχίσω είναι η αλήθεια. Απλώς σκεφτόμουν... διάφορα περιστατικά που με έφεραν εδώ και σήμερα.

Ο καιρός φαίνεται να περνάει απειλητικά γρήγορα όταν είσαι τρίτη λυκείου. Ακόμα πιο απειλητικά γρήγορα όμως περνάει όταν σου διαφεύγει το ίδιο το γεγονός.

Είμαι κουρασμένη... πολύ κουρασμένη. Περπατάω κουρασμένη, προσπαθώ να μην δείχνω κουρασμένη, αλλά είμαι. Εχτές ήταν μία από κείνες τις ευχάριστες ρομαντικές ημερούλες που η κούραση είναι όμορφη, γλυκιά. Εκείνη η κούραση του να έχεις περπατήσει όλη την πόλη και να επιστρέφεις σπίτι μισοϊδρωμένος και ζεσταμένος. Δεν ξέρω τι φταίει; Τα φώτα της πόλης, το αίσθημα της ζεστασιάς, ο ρομαντισμός... ό, τι και αν είναι, εχτές πέρασα καλά.

Κατέβηκα στο κέντρο, μιάς και δεν είχα φροντιστήριο, να συναντήσω την φίλη μου την Ρέα, που ανέβηκε από Αθήνα εδώ σε μία κολλητή της, αρνούμενη πεισματικά ένα sleepover στο σπίτι μου, ακατάδεχτη καθώς είναι. Ντροπή. Δεν φτάνει που την βγάλαμε στο Ντε Φάκτο, ένα από τα 10 μέρη που αξίζουν για καφέ στην Θεσσαλονίκη, μας θέλει Φάληρο και βλακείες. Από τις 6 ως τις 9 δεν βάλαμε γλώσσα μέσα, γνωστές γλωσσοκοπάνες και οι 2, και να φανταστείς πως ούτε τα μισά δεν είπαμε. Κυρίως μιλήσαμε για βιβλία, μουσική και σειρές όπως Gossip Girl και Vampire Diaries (θα κάνω ποστ κάποια στιγμή για το δεύτερο, αναμένετε). Μιλήσαμε όμως και για τα δικά μας... τους φίλους μας, τους νυν, τους πρώην και λοιπούς δεσμούς. :Ρ

Μετά πλάκωσα ένα πιτόγυρο στο νέο αγαπημένο μου (από χτες) γυράδικο με τους πιο αστείους υπαλλήλους. Γυρίζοντας σπίτι μου την έπεσα αλλά δεν κοιμήθηκα μέχρι τη μία.

Ξανά.

Που με φέρνει πίσω στο φλέγον θέμα.

Είμαι κουρασμένη. Πολύ κουρασμένη.

Καθώς η αδράνεια και τα λόγια καταρρέουν, βρίσκω τον εαυτό μου σε μία κατάσταση απόλυτου τίποτα. Μέχρι και η αδράνεια είναι κάτι. Αυτό όμως έχει ξεπεράσει τα όρια της αδράνειας.

Μπλόκα. Τίποτα. Μηδέν.

Και δεν είναι μόνο το μυαλό μου που παίρνει φθίνουσα πορεία εκεί που το χρειάζομαι, είναι και σωματικό το πρόβλημα. Τις 2 τελευταίες βδομάδες, τα βράδυα, πέρα από το ότι δεν μπορώ να κοιμηθώ περισσότερο από 5 ώρες, νιώθω μία απίστευτη ζέστη στα μάγουλά μου... στο μέτωπό μου... ένας πονοκέφαλος, περισσότερο ημικρανία. Νιώθω πως μέσα σε όλο αυτό καταρρέω. Έχει μειωθεί η αντίληψή μου στους ήχους και στην όραση περιστασιακά, ενώ πριν έπαιρνα εύσημα όσον αφορά την ευαισθησία μου στις αισθήσεις.

Χάνομαι... πνίγομαι σε μία θάλασσα, σε έναν χαώδη βυθό.

Οι κύκλοι στα μάτια μου ποτέ δεν είχαν φτάσει τόσο κάτω. Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Αδυνατώ. Πάω για ύπνο από τις δέκα μερικές φορές, προσπαθώντας να κοιμηθώ λίγο παραπάνω... αλλά με ακολουθεί αυτή η ζέστη, ο πονοκέφαλος, τα φώτα του δρόμου έξω τα οποία φαίνονται να με ενοχλούν όλο και περισσότερο, ό, τι είδους φως και αν είναι, ακόμα και του ήλιου μου προκαλεί αφόρητη ενόχληση... και δεν καταφέρνω να κοιμηθώ πολύ. Τι τρέχει με μένα; Εχτές πήρα την πρώτη μου απουσία και φρίκαρα.

Και όλα θολά, σαν σουρρεάλ, σαν να τα ζούσε κάποιος άλλος και όχι εγώ. Πρέπει να κοιμηθώ.... πρέπει.

Βλέπω άτομα, πράγματα που κάποτε με ενδιέφεραν και πλέον τα σιχαίνομαι... οι ίδιες πέντε ατάκες, οι ίδιες πέντε δημοφιλείς γκριμάτσες, τα ίδια πάνω κάτω ποστ...

Και κουράζομαι ακόμα περισσότερο από όλη αυτή τη ματαιότητα.

Τι θέλω και τα διαβάζω τα κωλοβιβλία; Τι την ακούω την σκατομουσική; Αφού πάλι θα μπω στον κύκλο του 99, θέλοντας αυτό-που-δεν-έχω. Κακό θα ταν να χα γεννηθεί σε κείνη την ευλογημένη άγνοια, κλειστόμυαλη και σκυλού; Μία γκόμενα σαν όλες τις άλλες.

Χαζή. Χαζή και αδαής για την αλήθεια.




Σήμερα όταν πήγα στο φροντιστήριο περίμενα να ξεκινήσει το μάθημα... ήμουν μέσα στο κτίριο και πλησίασα την γυάλινη πόρτα για να δω έξω. Πρόσεξα φευγαλέα κάποιον που ερχόταν και σχεδόν τρόμαξα. Και μόνο τότε παρατήρησα καλύτερα το πρόσωπο του άγνωστου. Φορούσε τα ρούχα μου, μιμούταν τα μαλλιά μου με εκνευριστικό τρόπο και είχε το ακουστικό στο αυτί όπως το χα και γω. Μα ήταν τα μάτια που βρήκα τόσο ξένα.

Και κατάλαβα ότι φοβόμουν μία ξένη. Εμένα.



Φώτα πάλι παρακαλώ.



"Και η γαρδένια, μπαμπά;" ρώτησα, γνωρίζοντας ήδη πόσο δύσκολο λουλούδι είναι.
"Η γαρδένια... είναι σαν εσένα, Κωνσταντίνα. Πρέπει να την φροντίσεις, να την ποτίσεις, να θυσιάσεις για κείνη ώστε να ανθίσει..."

I am the fold, in the wake
Watch me push her back and break
I lose all my friends, and wash away
All the fractures Ive displayed

But we still, hold on


Cause it was
All you wanted
And all I needed
But all I gave up, now
Could you hold me tighter
When worlds collide
Just hold me down right now

All these lines, in the air
I dont know if anyone would care
Im losing my friends, in the wave
Of all these fragments I cant fake

But we still, hold on

Cause it was
All you wanted
And all I needed
But all I gave up, now
Could you hold me tighter
When worlds collide
Just hold me down right now


Pull me in
Drown my fear
Could you wait another day,
knowing that Ill come back
Ill come back no fear

Cause it was
All you wanted
And all I needed
But all I gave up, now
Could you hold me tighter
When worlds collide
Just hold me down right now

Τι δεν καταλαβαίνεις; Κα-φρά-ντα-ης!

Καλησπέρα τέκνα του Θεού.

Σήμερα ήταν μία μέρα γεμάτη... κενά. Ριλάξ, 3 κενά μαθήματος, δεν γέμισα τρύπες αμέσως χυδαίοι. Απαξιώ πια.

... νομίζω πως το ειρωνικό και χυδαίο στοιχείο μέσα μου χειροτερεύει καθώς αναπτύσσομαι πνευματικά. Δεν βοηθάει το γεγονός πως κάνω παρέα με τον Καφράνταη. Speaking of... η σημερινή ανάρτηση αφιερώνεται στον lowlife. Δεν το πιστεύω πως του δωσα το λινκ μου. An eternity of being mocked... :P

Τη σήμερον ημέρα καλοκάγαθοι και καθωσπρέπει αναγνώστες μου έριξα τρελό γέλιο στο πρώτο 2ωρο κενών. Πέρα βέβαια από το γεγονός πως ανακάλυψα πως ο Καφράνταης έχει γούστο στη μουσική, είχα την ικανοποίηση να τον δω να φοράει την καμπαρντίνα του και τα κορίτσια που ήμασταν μαζί του να τον λούζουμε στα κοσμητικά επίθετα. Τώρα που το σκέφτομαι, ίσως του την χαρίσω την κωλοκαμπαρντίνα. Ποτέ δεν μου άρεσε το ροζ.




O άσχετος με το πράσινο είναι αυτό ακριβώς, άσχετος.
Εγώ πάλι, σαφώς ως καλλιτεχνική φύση τον έβγαλα και κάτι καλλιτεχνικές, μούρλια! Next top Model... τι μέτριοι διαγωνισμοί μπροστά στο μεγαλείο ενός και μοναδικού! :Ρ







Έπονται 2 καμμένες, όσοι ξενέρωτοι... ε, κλείστε τα μάτια σας, τι να σας κάνω.





Ο βλάχος με τις γυαλαμπούκες είναι ο Άλκης. :Ρ
Σαφώς εγώ δε θα μπορούσα να λείψω, ωστόσο, οι μισές φώτο βρίσκονται στα χέρια των ειδεχθών μοντέλων.
Εγώ όμως έχω τα βίντεο, μουαχαχαχαχαχα.
Αλλά βαριέμαι να τα ποστάρω, δεν τα χω ανεβάσει καν στο yt... και να φανταστείς πως ο Καφρ. τρώει βούτα με την μπάλα αεροβικής... :/
Άλλη φορά. :Ρ










Άλλαξα γνώμη.-






Αυτή που μιλάει όλη την ώρα όχι δεν είμαι γω. :Ρ



Αυτά για τώρα. Όταν βρω χρόνο να γράψω για κάτι που μου ήρθε πρόσφατα... θα το γράψω.

Post done.

Scratch that piece of paper.

Την καλησπέρα μου σε όσους εκεί έξω πιστεύουν ακόμα σε μένα, παρά την προβληματική αλλά και προβληματισμένη μου φύση, οφείλω να ομολογήσω.

Τις τελευταίες μέρες ήμουν κάπως. Αναστατωμένη, μπορώ να πω. Δεν μπορούσα να ηρεμίσω. Μία έκρηξη άσχημων συναισθημάτων, μία μελαγχολία... δε φταίω γω, οι ορμόνες μου φταίνε. Τα παράπονα σε αυτές.
Όπως και να χει, η περασμένη βδομάδα ήταν άλλη μία βδομάδα, ωστόσο, μπορώ να πω πως πέρασα καλά. Κάηκα παρέα με τον Καφράνταη, ο οποίος επιμένει να μην με βλέπει ως φίλη του αλλά ως σάκο του μποξ (εγώ και τόσες άλλες -.-) ωστόσο προσπαθεί να εξανθρωπιστεί με την βοήθειά μου. :Ρ
Κλασσικές συζητήσεις για anime που δεν έχω δει αλλά θέλω να δω, manga που δεν έχω διαβάσει αλλά θέλω να διαβάσω, σκίτσα του Καφράνταη από anime και manga ομοίως, και συναφείς requests της Ποπάρας να μου ζητάει κομμάτια, openings και endings από animes.
Αν και σαφώς περνάω καλά, ένα μέρος μου, ένα σημείο μέσα μου είναι σαν σκοτεινός κόμπος και όταν τον ψηλαφίζω απλώς χώνεται πιο βαθιά, σαν σε κινούμενη άμμο.
Αυτά όμως αργότερα. Για την ώρα θα σας διηγηθώ έναν ευχάριστο και ελαφρύ διάλογο:

Δευτέρα, φροντιστήριο:

Ε: Εγώ
Ψ: Φίλη της Χ. (Κλασσική ξανθιά, βάψιμο-σοβάς, μολύβι τρία μέτρα γραμμή από το μάτι)

Ε:Σήμερα θα έρθει η Χ;
Ψ:Δεν ξέρω.
Ε:Μήπως ετοιμάζεται για το χορό...;
Ψ:Είναι άρρωστη.

Τρίτη πρωί, μετά από το χορό, μόλις έχω ξυπνήσει.

Χ:Λοιπόν μαλακισμένο, πρώτη φορά εκνευρίζομαι τόσο με κάποιον. Θα κάθεσαι συ και θα με μειώνεις μπροστά στον καθηγητή για τον χορό και μαλακίες... τέτοιες πουστιές εγώ δε γουστάρω, έχεις δει τον εαυτό σου στον καθρέφτη, τι θα προσφέρεις στην κοινωνία, αντικοινωνικιά, άμα σε ξαναδώ μπροστά μου τη γάμησες...
Ε:Χ, έχεις διαβάσει ποτέ Μαρξ και Νίτσε να δεις εσύ τι θα προσφέρεις στην κοινωνία;
(Εδώ έπεται μάσημα λέξεων και αμέσως στροφή σε νέες υστερίες)

Και η κατάσταση απλώς συνεχίζεται, μέχρι που απλά της το κλείνω με την υπόσχεση πως θα κάνω σαν να μην υπάρχει.

Διάγνωση: Κόμπλεξ, ανασφάλεια και υστερία. 5/5 φίλες μου πέθαναν στα γέλια και γω μαζί τους.

Αυτά.

Έλεγα για κείνον τον κόμπο... όχι, μία Χ πιθανότατα δε θα μπορούσε να μου προξενήσει κάποιο συναίσθημα πέρα από οίκτο και αηδία, οπότε ας περάσουμε σε κάτι που με απασχολεί, δηλαδή τα συναισθήματά μου.

Μου λείπεις. Νομίζω, δηλαδή. Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν υπήρχες καν. Δεν ξέρω τι φταίει και μου ήρθε τέτοιο συναίσθημα τώρα. Ίσως απλά νιώθω μόνη και χρειάζομαι κάποιον δίπλα μου, και μην έχοντας άλλο δυνατό χαρτί, παίζω εσένα στο μυαλό μου. You are on display, πως το λένε. Δεν φταίς εσύ, η μουσική παρακάτω φταίει.

Τι κόσμος και αυτός... παράξενος. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί με γεμίζει θλίψη να κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Τι βλέπω; Τι να δω που δεν έχω δει; Τα πάντα και τίποτα....

Λυπάμαι.







Με λυπάμαι.

Car is parked, bags are packed, but what kind of heart doesn't look backAt the comfortable glow from the porch, the one I will still call yours?All those words came undone and now I'm not the only one
Facing the ghosts that decide if the fire inside still burns

All I have, all I need, he's the air I would kill to breathe
Holds my love in his hands, still I'm searching for something
Out of breath, I am left hoping someday I'll breathe again
I'll breathe again

Open up next to you and my secrets become your truth
And the distance between that was sheltering me comes in full view
Hang my head, break my heart built from all I have torn apart
And my burden to bear is a love I can't carry anymore

All I have, all I need, he's the air I would kill to breathe
Holds my love in his hands, still I'm searching for something
Out of breath, I am left hoping someday I'll breathe again

It hurts to be here
I only wanted love from you
It hurts to be here
What am I gonna do?

All I have, all I need, he's the air I would kill to breathe
Holds my love in his hands, still I'm searching
All I have, all I need, he's the air I would kill to breathe
Holds my love in his hands, still I'm searching for something
Out of breath, I am left hoping someday I'll breathe again
I'll breathe again.

Χρυσή αυγή ξημερώνει...

Και έλεγα που θα μου πάει, που θα μου πάει, θα ξεσπάσω και θα τα χώσω τελικά εκεί που ήθελα.

Δεν έγραφα τόσες μέρες, να δω πως θα πάει η κατάσταση, και μετά ίσως να έκανα ανάρτηση. Εμ, μιά ψυχή που είναι να βγει...

Την Παρασκευή, μιάμιση βδομάδα πριν, τελευταία ώρα στο σχολείο κάναμε αποχή. Για ποιό πράγμα; Μαντέψτε.

ΚΑΤΑΛΗΨΗ.

Τα αιτήματα συντάχθηκαν εντός πέντε λεπτών, μία εκνευριστική χαρτούρα-πάσο για να κάθεται το μισό σχολείο με φραπέ και κινητό στο χέρι. Γουάου φίλε μου. Κάνε κατάληψη. Επαναστάτησε. Αφού μπορείς! Όλοι μπορούνε.

Δεν θα αφιερώσω χρόνο καν για να πω τα αιτήματα, εκ των οποίων μερικά ήταν βλακώδη, άλλα πιπιλιζόντουσαν από τότε που οι ίδιοι οι καθηγητές ήταν λύκειο (τι να είναι αυτό το 5% στην παιδεία άραγε...) και άλλα της στιγμής.

5 μέρες κατάληψης, το Σάββατο πριν από 3 μερούλες δηλαδή ο διευθυντής μπήκε στο σχολείο και έσπασε την κατάληψη. Την Δευτέρα ήμουν ένα από τα 20 παιδιά που καθάρισαν το σχολείο και χαίρομαι για αυτό. Μέσα στο Σαββατοκύριακο μπήκαν φίλοι των υπέρ, εξωσχολικοί, άλλοι αναρχικοί άλλοι πιθανώς χρυσαυγίτες και έτσι απλά το σχολείο έχασε φωτοτυπικό, όλο τον αθλητικό εξοπλισμό και βιβλία της δανειστικής.

Επαναστάτησε. Μπορείς. Όλοι μπορούν.

Την Τρίτη έγινε για άλλη μισή ώρα κατάληψη (λουκέτα από 5 τυχαίους τριτοδεύτερους "επαναστάτες"-γυμνασιόπαιδα χωρίς βούληση) και σπάσαν πάλι τις κλειδαριές οι γονείς. Εισαγγελεία, σφυριά, συζητήσεις, πανό, χαμός σου λέω.

Χμ, κάτι μου λέει πως δεν πρέπει να συνεχίσω άλλο. Ήδη εκτέθηκε το σχολείο, μην το ξεφτιλίσω και γω.

Ίσως να ανέπτυσσα, αλλά δεν νομίζω πως αξίζει. Μαζί με την επέτειο ονόματι κατάληψη που γίνεται κάθε χρόνο (ένα μέσο το οποίο όταν θα θέλουμε να το χρησιμοποιήσουμε δεν θα μας παίρνουν στα σοβαρά) έρχονται και κάτι τέτοια μπινελικώματα και συζητήσεις με καθηγητές, και εγώ αυτή την επετειούλα, αυτό το πανηγυράκι δεν θα το ξανασυζητήσω.

Καλησπέρα σας φίλοι μου. :)

Transitioning from a child to an adult?

Καλησπέρααααααααα! Όχι, δεν έχω κέφια, και όχι δεν θέλω να πέσω από κανά γκρεμό, μπορείτε να διαβάσετε επιτέλους μία ανάρτησή μου χωρίς να με μισήσετε. :Ρ

Πιθανότατα μία ευκολοδιάβαστη ανάρτηση, αφού το περιεχόμενο είναι ελαφρύ, θέλω όμως την άποψή σας πάνω στο ερώτημα του τίτλου αφού διαβάσετε την ανάρτηση.

Αν και γουστάρω να γράψω μυθιστόρημα δεν θα το κάνω. Σήμερα απλά μου ήρθε να γράψω για το major clean-up που κάνω στο δωμάτιό μου. Έχει ζουμί το πράμα. 1 βδομάδα άδειαζα σαβούρες. Τα λεγόμενα τσιμσόνια (χαρτιά, χαλασμένα στυλό, ψεύτικα νύχια, κουτάκια, χρωματιστά ζελοτέιπ, παλιά αυτοκόλλητα, πούλιες, διακοσμητικά από μπομπονιέρες, σπασμένα γυαλιά μπάρμπι, οδηγός προφύλαξης από τον Η1Ν1 -ο_Ο-, οδηγός χρήσης προφυλακτικού -50 φυλλάδια ξεχασμένα από τους ανιχνευτές, εγώ βρήκα να τα κρατήσω Ο_Ο - κι όμως, το διάβασα! :Ρ- και λοιπές αηδίες όπως λαστιχάκια, κονκάρδες, περιτυλίγματα σοκολάτας κλπ) πήραν σχεδόν ολοκληρωτικά δρόμο από το δωμάτιό μου.
Τι ψέμα! :Ρ Πρέπει να ξεκαθαρίσω ένα βαλιτσάκι, να το αδειάσω, να το δώσω στη μαμά (που θα κρύβω τα τσιγάρα "μία στο τόσο" τώρα; ), να δω τι θα κάνω με ένα κουτί που έχει λίγα πράγματα αλλά σχετικά μεγάλα, να πάρω οπωσδήποτε νέα ββλιοθήκη γιατί με τα 1000 ζόρια χωράνε τα λίγα βιβλία μου σε αυτήν, έχω να πάρω και άλλα, τα SOUL που θα τα βάλω; Τα χω παίξει. Άσε που μου χουν μείνει και 2 απορίες για τον Λευτέρη αλλά σιγά μην καταδεχτώ να ρωτήσω, θα μείνω με την απορία.

Σε μία μικρή συρταριέρα βρήκα κάτι τετράδια που τα χα εδώ και χρόνια από όταν διάβαζα κατερίνα Ο_Ο με θέματα όπως rebelde way & HSM, χαχαχα! Εκεί είχα αφήσει και τα στοιχεία μιας ανίχνευσης (Παιχνίδι πόλεως) από την ΠΑΠΕ που πήγαμε Ρόδο αλλά τα πέταξα γιατί ποτέ δεν τα στείλαμε στην προθεσμία (αυτά πήγαιναν πακέτο με τα φυλλάδια προφυλακτικών, κάτι που με κάνει να αναρωτιέμαι γιατί το κάθε φυλλάδιο δεν είχε και δείγμα, τώρα θα είχα δικό μου εργοστάσιο durex :Ρ).

Επίσης μου χει μείνει να ξεσκαρτάρω κάτι σχολικά βιβλία (την υπόλοιπη βιβλιοθήκη την ετοίμασα όταν έφυγε ο αδερφός μου - ο πούστης είχε όλα τα καλά βιβλία που άφησε ο φάδερ όταν έφυγε και γω είχα όλη την πλέμπα και τις παιδικές εγκυκλοπαίδειες :| ) και αυτό συνεπάγεται να αδειάσω όλο το γραφείο, που, εκτός από τα μύρια corpus έχω ένα συρτάρι τίγκα σε κολαριστά και τριζάτα τετράδια. Να αδειάσω την θήκη πάνω δεξιά, να πετάξω ή να χαρίσω μία συλλογή βαζάκια, πασαρισμένη από τη γιαγιά μου ο_Ο και κάτι φυτά που άφησαν την τελευταία τους πνοή όταν αποφάσισα να φύγω κατασκήνωση χωρίς να δώσω οδηγίες στο σκυλί να τα φροντίσει. Ένας πίνακας μικρός και μία μεγάλη αφίσα καθώς και το γιγάντιο χαρτί (όλα με θέμα τον κλασσικό χορό) πρέπει να χρησιμοποιηθούν, καθώς και το πορτραίτο που μου καναν στο Fontana di Trevi με μαλλί γαμάτο, στήθος μεγέθους Πάμελα Άντερσον, μέση δαχτυλίδι και πόδι 2 μέτρα (τα τελευταία 2 αποτελούν και τα ρεαλιστικότερα στοιχεία του έργουν όμως.-) πρέπει να το στρώσω κάπως και να το κρεμάσω κάπου.

Ακόμα να πετάξω τις Μπάρμπι μου ή να τις δώσω Ο_Ο (τώρα είναι γυμνές στο συρτάρι καθώς από τα 9 μου σκηνοθετούσα λεσβιακά και μη όργια-οι action man του αδερφού σου πάντα ήταν χρήσιμοι {που τους θυμήθηκα τώρα αυτούς!}). 2 πίνακες, ο ένας δικός μου (όλος πράσινος, από τα 6 φαινόμουν Σλίθεριν εγώ) με ανάγλυφες πεταλούδες, ο άλλος του αδερφού μου (παίζει αυτός να γκαντέμιασε τους γονείς μου με διαζύγιο τόσο σκατά που μας ζωγράφισε :Ρ) για κρέμασμα. Αρωματικά μαντιλάκια για χρήση, κορδόνια και θήκες κλειδιών για πέταμα ή χάρισμα, ένα χριστουγεννιάτικο στολίδι ακόοοοοομα εδώ, παλιές τσάντες και κάτι λούτρινα χωμένα στα πάνω ντουλάπια, να αδειάσω τον κάδο, μία ψάθα ένας θεός ξέρει από ου και πότε, και τέλος να ξεδιαλέξω τα τωρινά μου μπιζού και καλλυντικά (εγώ η κοκκέτα :Ρ) από τα παιδικά μου (εκ των οποίων μερικά χαρίζονται, άλλα πετιούνται και εκλεκτά κομμάτια πασάρονται στην μαμά, να τα βλέπει μαζί με τα βαφτιστικά μου και την φώτο μου από το μαιευτήριο όταν θα ναι 60 ναι κλαίει- τρεις Οκτώβρη έγινε πενήντα, περιμένω δώρα, κάρτες, ευχές και τούρτα.-).

Επίσης να δω τι CD αξίζει να κρατήσω, να δω αν θα πετάξω την μπέτσι (τεράστια λούτρινη κούκλα ομγκ) και ένα smart της μπάρμπι, το κεφάλι κομμωτικής και μακιγιάζ της μπάρμπι πάλι, και το άλογο με την άμαξα της ραπουνζέλ. Άλλοι 2 πίνακες ζωγραφικής δικοί μου και τοι αδερφού μου, ένας πίνακας με φελλό, ένα εικόνισμα άγνωστης προελεύσεως, το 2ο συρτάρι της ντουλάπας που χει από πιστολάκια μέχρι κάρτες, τσαντάκια, πορτοφολάκια, φυλλάδια, εώς και τράπουλα συλλεκτική από το "Γλυκιά μου Ίρμα" και -finally!- να αδειάσω το μπλε κουτί που έχει μέσα performer's κορδέλες, τις πουέντ μου και τα μαλακά παπουτσάκια χορού, κάτι καπέλα, μία στολή σύγχρονου χορού (Καφαντάρη rules.-) και παπούτσια κάρακτερ χορού.

Αυτάααααααα! Από ρούχα τα ξεδιάλεξα, μένουν κάτι λίγα χειμερινά και είμαι οκ. Θεέ μου, τι υλίστρια που είμαι!
Τελικά έγραψα μυθιστόρημα. :Ρ

ΥΓ: Να βρω χώρο για τα επιτραπέζια που σκονίζονται πάνω από την ντουλάπα, να πετάξω κάτι βιβλία ή μάλλον να τα πασσάρω στη βιβλιοθήκη του αδερφού μου διότι δεν πετάω ούτε άρλεκιν -κι ας έχω μόνο ένα :Ρ :|) να πετάξω το παλιό έπιπλο deckstop γιατί μου τρώει χώρο καθώς και τη μικρή συρταριέρα.
No wonder why I wanna stay a teen forever. Ακόμα δεν έχω κάνει εφηβική διακόσμηση δωματίου. :Ρ

ΥΓ2:Να ψήσω επιτέλους τη μαμά να πάρουμε τα καινούρια έπιπλα που μου χει τάξει (συρταριέρα, ντουλάπα, γραφείο, βιβλιοθήκη -το τελευταίο το πα ξανά :Ρ) μιάς και τα παλιά δεν είναι καν δικά μου. '.'

Και για να μαι και επίκαιρη...



ΥΓ3: Να πετάξω μία ροζ ρόμπα Ο_Ο πασαρισμένη από την άλλη γιαγιά, να αλλάξω κουρτίνες και χρώμα στους τοίχους και να βάλω επιτέλους αφίσες.

ΥΓ4: Να επιστρέψω τον ταμπουρά στον Γιάννη.

ΥΓ5: Να ιδρύσω νέα θρησκεία.

Σήμερα...

Surprised to see me? Awwww... Ha! Me neither.

Σήμερα πήρα χαμπάρι πως η ανελέητη καφρίλα παραμένει καφρίλα, ακόμα κι αν είσαι καλλιεργημένος, για αυτό και σήμερα δεν πήρα μέρος στο πάρτι παλιμπαιδισμού του σχολείου, που έβριζε, κάφριζε και σχολίαζε ανελέητα τους καθηγητές.

Σήμερα επίσης πήρα χαμπάρι πως η σχέση μαθητών κ καθηγητών στο θέμα "Γελοία-ελληνική-παιδεία-το-κράτος-φταίει-για-όλα" είναι αμφίδρομη. Όχι, δεν μπορεί ο καθηγητής να κάνει διακρίσεις ανάλογα με τον αριθμό piercing, αλλά ούτε μπορεί ο μαθητής να γιουχάρει την καθηγήτρια και να την καθιστά ελλιπή ως καθηγήτρια βάσει του κριτιρίου του πόσο καιρό έχει να κάνει σέξ η καθηγήτρια.

Σήμερα επίσης πήρα την κοινωνιολογία και καθώς την ξεφύλλιζα συνειδητοποίησα πως μου άρεσε υπερβολικά πολύ.

Σήμερα παρατήρησα πως σε μερικά σημεία το σύστημα πράγματι έχει γ@μηθεί. Αλλά όχι μόνο αυτό. Και οι μαθητές. Προτιμάει ο καθείς να μπαίνει faKebook στο μάθημα επιλογής αντί να ξεστραβωθεί να πάρει το μάθημα της λογικής. Οξύμωρο; Ναι. Μία τρελή δήλωσε Λογική. Εύγε μου.

Σήμερα τέλος, πάλι άλλαξαν όλα.



Και δεν έπρεπε.

I love the way you lie...

Just gonna stand there and watch me burn
Well that's alright because I like the way it hurts
Just gonna stand there and hear me cry
Well that's alright because I love the way you lie
I love the way you lie

I can't tell you what it really is
I can only tell you what it feels like
And right now there's a steel knife in my windpipe
I can't breathe but I still fight all I can fight
As long as the wrong feels right it's like I'm in flight

High off of love, drunk from my hate
It's like I'm huffin' paint and I love her
The more I suffer, I suffocate
Right before I'm about to drown, she resuscitates
Me, she fuckin' hates me and I love it, Wait!
Where you going? I'm leaving you.
No you ain't. Come back. We're running right back

Here we go again, it's so insane
'Cause when it's going good, it's going great
I'm Superman with the wind in his back
She's Lois Lane, but when it's bad, it's awful
I feel so ashamed, I snapped, "Who's that dude?"
I don't even know his name
I laid hands on her, I'll never stoop so low again
I guess I don't know my own strength

Just gonna stand there and watch me burn
Well that's alright because I like the way it hurts
Just gonna stand there and hear me cry
Well that's alright because I love the way you lie
I love the way you lie
I love the way you lie

You ever love somebody so much,
you could barely breathe when you with 'em?
You meet, and neither one of you even know what hit 'em
Got that warm fuzzy feeling, yeah, them chills, used to get 'em
Now you gettin' fuckin' sick of lookin' at 'em
You swore you'd never hit 'em, never do nothing to hurt 'em
Now you're in each other's face spewing venom in your words when you spit 'em
You push, pull each other's hair, scratch, claw, bit 'em
Throw 'em down, pin 'em, so lost in the moments when you're with 'em

It's the fate that took over, it controls you both
So they say, you're best to go your separate ways
Guess that they don't know you 'cause today,
That was yesterday, yesterday is over, it's a different day
Sound like broken records playing over
But you promised her, next time you'd show restraint
You don't get another chance
Life is no Nintendo game, but you lied again
Now you get to watch her leave out the window
Guess that's why they call it "window pane"

Just gonna stand there and watch me burn
Well that's alright because I like the way it hurts
Just gonna stand there and hear me cry
Well that's alright because I love the way you lie
I love the way you lie
I love the way you lie

Now I know we said things, did things that we didn't mean
And we fall back into the same patterns, same routine
But your temper's just as bad as mine is
You're the same as me
When it comes to love you're just as blinded

Baby, please come back, it wasn't you, Baby, it was me.
Maybe our relationship isn't as crazy as it seems
Maybe that's what happens when a tornado meets a volcano
All I know is I love you too much to walk away though
Come inside, pick up your bags off the sidewalk
Don't you hear sincerity in my voice when I talk?
Told you this is my fault, look me in the eyeball
Next time I'm pissed, I'll aim my fist at the drywall
Next time? There won't be no next time
I apologize, even though I know it's lies
I'm tired of the games, I just want her back. I know I'm a liar
If she ever tries to fuckin' leave again,
I'ma tie her to the bed and set this house on fire
I'm just gonna

Just gonna stand there and watch me burn
Well that's alright because I like the way it hurts
Just gonna stand there and hear me cry
Well that's alright because I love the way you lie
I love the way you lie
I love the way you lie


Την καλησπέρα μου. Πρώτη φορά ξεκινώ με τραγούδι. Θα σας πω αργότερα περί τίνος πρόκειται. Απλά ήθελα να το ακούσω άλλη μία φορά. Και μετά ξανά. Και ξανά. Και ξανά...

Γύρισα από την βαθύτατα θρησκευτική κατασκήνωση, με πέντε δώρα, έναν σταυρό, και μερικά καλοδιαλεγμένα σχόλια παραπάνω. Πέρα από το γεγονός πως η μισή μου μέρα καταναλωνόταν στην ίδια την κατανάλωση (φίλε, όταν γύρισα απλά ήθελα να φάω ό, τι πιο πρόχειρο και junk υπάρχει, δευτερόλεπτο δεν μας άφησαν να πεινάσουμε) πέρασα πολύ καλά μπορώ να πω. Και αυτό γιατί έκανα παρέα με ένα μάτσο θρησκόληπτα φτωχαδάκια. (<--- και μη φτωχαδάκια but that's hardly the point). Κλασσικά εγώ ανέλαβα την αρχισύνταξη της εφημερίδας αν και ήθελα να πάω θέατρο, θα ζήσουμε όμως. Κλασσικά πάντα. Αρχίζω και καταλαβαίνω την Blair και την Gossip Girl. Φαντάζομαι είναι μεγαλύτερη ευχαρίστηση το να βγάζεις τα αγόρια της κατασκήνωσης (που ήρθαν για φάρσα) ένα μάτσο πυρολάτρεις-σατανιστές-κομπλεξικούς και λοιπές ιστορίες πράγματα, με πρόφαση μόνο ένα πανό που κάψανε από το να παίζεις στο θεατρικό. Όχι πως ήταν άσχημο το δεύτερο. Η Ελίζα έδωσε ρεσιτάλ ως Πάρης σε αναζήτηση ωραίας Ελένης, ακόμα και ΧΩΡΙΣ την καθοδήγησή μου, την οποία βέβαια ζήτησε αλλά εγώ ως καλό παιδάκι που γίνομαι όταν βρίσκομαι κοντά σε σταυρούς (όλοι ξέρουμε πως αν αγγίξει το δέρμα ενός βρικόλακα θα αρχίσει να καίγεται) δεν πρόλαβα να δώσω. Πέρα από αυτό πέρασα τέλεια. Πάλι ήμουν στην μεγαλύτερη ομάδα που σημαίνει ένα ταξίδι στο ποτάμι και βόλτα στην πόλη. Φώτοζ παρακαλώ (σε άκυρη σειρά γιατί βαριέμαι να τα βάζω στην σωστή) :

Εδώ η νέα μόδα... οι κοπέλες του μορφωτικού ντυμένες με τις βαλίτσες τους στο νεξτ τοπ μόντελ της κατασκήνωσης. Ως γνήσια κάφρος εγώ τους καραέβρισα, λέγοντας πως η επίδειξη σαρκός με τέτοια μέσα είναι ανεπίτρεπτη στην ενορία μας (2 προσκεκλημένοι γονείς με επαίνεσαν να δεις :Ρ). Θεες, θεες, αλλά η ομάδα μας καλύτερη. Β)

Η αγαπημένη μου φώτο, μιας και εδώ παίζει να βρίσκονται τα 3 αγαπημένα μου άτομα. Από τα δεξιά η κολλητή μου η Ιωάννα (θηλυκή εκδοχή του Jake αλλά και γκόμενά του- μέχρι και στην κατασκήνωση είδα όνειρο πως η Ιωάννα τα χει μαζί του, άσε), η Ελίζα (ναι, η καταπληκτική ηθοποιός) και η Ειρήνη, η περίεργη μίξη ενός βαθιά θρησκευόμενου αλλά και καμμένου μυαλού. Θεά όμως.-

Ίσα, ίσα. Εδώ είμαι γω. :Ρ Εκτός από τον τοίχο έβαψα και το χέρι της Ιωάννας. Ξέχασα να αναφέρω πως είχαμε περιοδική λειψυδρία και ακριβώς αφού έβαψα το χέρι της κόπηκε το νερό. :Ρ Όχι πως αυτό εμπόδισε και εμένα να βάψω το δικό μου για να αφήσω το αποτύπωμά μου. :Ρ

Κόκκινο χέρι στέλνει χαιρετισμό προς χλωμό πρόσωπο. :Ρ

Από τα αριστερά: Γεωργία (προσωπική μασέρ), Ειρήνη, Παρασκευή (κοντή με μπούκλες. Και έχει και... :Ρ), Δανάη που κρύβεται πίσω από την Μία και Μοναδικότατη, Θεά και τελειότατη ομαδάρχισσά μας Δέσποινα Τσακμάκα. :Ρ Ε, και μετά είμαι γω. :Ρ

Η βαλίτσα της Ιωάννας. Αντάξια βαλίτσας Τζέικ. :Ρ Το θεώρησα μεγάλη σπατάλη αν άφηνα αυτή την φώτο ανεκμετάλλευτη. :Ρ

Όλη η 1η (και θεική) ομάδα. Εγώ, Ιωάννα (να κάνουμε κλαμπ στο pathfinder να φοράει φορέματα πιο συχνά), Χρυσή (μιλάμε για καταπληκτική κοπέλα και με γούστο στην μουσική, από τις λίγες εκεί μέσα) Παρασκευή (κλάσσικά παραμένει κοντή με μπούκλες :Ρ) Κατερίνα (η μανταμίτσα της υπόθεσης, όταν στο έξαθλο της έφυγε η παντούφλα είχαμε ξεραθεί στα γέλια με την Ειρήνη και της χώναμε τρελό δούλεμα :Ρ) κάτω κλασσικά η ασήμαντη Δέσποινα, η Έφη (άλλο ψώνιο και αυτή, στην αρχή δεεεεεεεεεν, αλλά μετά το συμπάθησα το κορίτσι :Ρ), Ειρήνη και τέλος Ελίζα. (Επίσης να κάνουμε κλαμπ στο Pathfinder ώστε να την πείσουμε να σταματήσει να φουσκώνει κι άλλο τα μαλλιά της. :Ρ)

Δολοφόνος με παντόφλα και πετσέτα, η Έφη και η Χρυσή σπεύδουν να σώσουν την βαλίτσα της Δέσποινας από μία άτυχη μελισσούλα που μπήκε στον δρόμο της αδυσώπητης πρώτης ομάδας. :Ρ

Εδώ είναι η Στεφανία. Από τις μορφωτικιές είναι και έκανε το κακό μπαλαντέρ σε ένα παιχνίδι με χρώματα. 2 φορές πήγε οικειοθελώς για να με σβήσει, είχα ξεσκιστεί να τρέχω. :Ρ

Χρυσή, Ελίζα, Δέσποινα, Παρασκευή, Κατερίνα. Και μετά λένε εμένα κολλημένες με τον υπολογιστή. Πουλάκια μου...

Ξέχασα να αναφέρω πως η Έφη και η Ειρήνη είναι κολλητές. Τέτοια αγάπη μεταξύ τους, πρώτη φορά βλέπω. :Ρ

Ετούτη εδώ είναι η ζουμερή, ζουπηχτή, πεντανόστιμη κρέπα που αγοράσαμε για την γιατρό μας όταν κατεβήκαμε στην πόλη και μετά στο νοσοκομείο της πόλης για να της την φέρουμε.

Α ναι, και κείνη η κοπελιά με τα μπλε η γιατρός είναι. :Ρ

Αυτάαααααα. :Ρ

Ουπς, ξέχασα τα σχόλια. :Ρ

Πήγαμε σε μιά φάση στη μονή και μου λέει ο Γέροντας (βλέποντας την Πεντάλφα στον λαιμό μου):

[Αργά αργά και με χαμηλή φωνή]
-Παιδί μου... τι είναι αυτό το σύμβολο που φοράς στον λαιμό σου;
-Μία πεντάλφα, γέροντα.
-Αυτό είναι Εβραικό σύμβολο, παιδί μου!
[Και με κοιτά με ένα ύφος σοφό. :Ρ)
-Α, όχι γέροντά μου, είναι μία πεντάλφα.
-Μα εγώ ξέρω πως είναι σύμβολο των Εβραίων... [η φωνή του χάνεται σιγά σιγά:Ρ)
Εγώ δεν απάντησα, σαν καλό παιδάκι. :Ρ

Αυτά για την κατασκήνωση. Από κει και πέρα... ίσως κάνω κάποια στιγμή ανάρτηση για κάτι που με προβληματίζει.

Καλό σας βράδυ.

ΥΓ: Το τραγούδι το έβαλα για 2 λόγους. 1) επειδή η Ελίζα και η Έφη μου το κόλλησαν (καταπληκτική η εκδοχή τους τραγουδώντας τον Έμινεμ :Ρ) και 2)... δεν είμαι σίγουρη. Μου θυμίζει την κατασκήνωση αλλά είναι ένα κομμάτι διαφορετικό από τα άλλα... άσε που ταιριάζει και στην περίπτωσή μου.

Οπότε θα με συγχωρήσετε. Θα το βάλω άλλη μία φορά να παίζει, να μου θυμίζει...:

I can't tell you what it really is, I can only tell you what it feels like...



Just gonna stand there and watch me burn... well that's alright because I like the way it hurts
Just gonna stand there and hear me cry... well that's alright because I love the way you lie...
I love the way you lie.

Creep goes camping!

Μόνο λίγες γραμμές πριν φύγω... κυριολεκτικά γράφω την ανάρτηση τελευταία στιγμή. Σε 1 ωρίτσα πρέπει να βρίσκομαι εκκλησία, από όπου θα φύγουμε πάνω κάτω 50 άτομα για κατασκήνωση. Και εδώ είναι το hint: η εκκλησία.
Σίγουρα το να σε παρακαλάνε οι κοπέλες της θρησκευτικής κατασκήνωσης να πας ξανά στην θρησκευτική κατασκήνωση μιας και περάσατε τόσο καλά πέρσι που σε τράβηξαν με το ζόρι δύο φίλες σου είναι κολακευτικό, το να σε δωροδοκεί με τον έπαινο "Μορφή της κατασκήνωσης" η αρχηγός, ακόμα περισσότερο (πραγματικός τίτλος όμως. Ούτε γω το περίμενα 0_0), αλλά και πάλι είχα ξενερώσει αρκετά αυτές τις μέρες για να έχω κάθε λόγο να πάω... και όχι.
Τον εαυτό μου κοροιδεύω, βασικά, τα αγαθά χριστιανάκια καταφέρνουν να με βγάλουν έξω από το σπίτι μου ενώ τα επικείμενα γενέθλια του πρώην δεν με δελεάζουν να πάω να βρω κάτι να του πάρω. Δικαιολογία; Δεν θα το δεχτεί.- Λες και θα δεχόταν οτιδήποτε ως δώρο βέβαια, but that's my lamest excuse for not goin out. Αν ήθελα να βγω θα το χα ήδη κάνει. (And that's the part you admit how lazy you are, even when it comes to your own wants. ;) ).
Duh... θέλω να κοιμηθώ. Σαφώς και δεν έχασα άλλο ένα βράδυ καψίματος στο pc απλά και μόνο επειδή έπρεπε σήμερα να σηκωθώ από τις 6. Μουαχαχαχα. -.-

Πέρα από αυτά, χοροπηδάω. Ο τύπος στην φώτο 2 αναρτήσεις πιο πριν (a.k.a. father in teenage crisis-θα έφτιαχνα ολόκληρο καφρομπλόγκ βασισμένο στην very same pixture of his) μετά από παρακάλια, εκβιασμούς, 2-3 δολοπλοκίες κλασσικού creepισμού (έχω το δικό μου κίνημα πια-μπορώ και γω με το kandoo!) πήγε και μου αγόρασε το "Άγγελοι" της Lauren Kate. Κάτι μου λέει πως θα το λατρέψω αυτό το βιβλίο, μιας και του έριξα μιά ματιά στα αγγλικά. Βέβαια αυτό ήταν, χωρίς net και κατ' επέκταση google translator, και μονάχα λίγες μέρες αφού είχα τσακίσει το Vampire Academy series (5έπη φίλε μου) στα αγγλικά, σε pdf και φυσικά, στο Pc. Speaking of which, έδωσα τα House of night series σε pdf πάντα στην μία κια μοναδική cold-hearted bitch no2 να τα διαβάσει για μένα. :Ρ Βρήκα μία λίστα και άρχιζα να κατεβάζω pdf αβέρτα. Like, wtf is "vampire kisses" series?
Σοβαρά, ούτε και γω περιμένω από τον εαυτό μου να διαβάσει όσα κατάβασα, οπότε νομίζω πως της Lauren Kate μου φτάνει για την κατασκήνωση, με την προυπόθεση πως δεν θα το ανοίγω πάνω από 2 ώρες την μέρα, αυτές του απογευματινού ύπνου που οι πιστές κάνουν δέρμα (μπουαχαχαχα, γέλασα και πάλι). Πάλι τον εαυτό μου κοροιδεύω. Σε ένα 5ωράκι θα το χω χτυπήσει το βιβλίο. Well, ας ελπίσω πως θα πάρω και πάλι το μεγαλύτερο κομμάτι της εφημερίδας της κατασκήνωσης για να χω κάτι να ασχολούμαι. Τώρα θα μου πεις, τι σκατά εφημερίδα ρε μεγάλε;
Έννοια σου. Θα ρθούνε 2 φορές και τα αγόρια (από αντίστοιχη κατασκήνωση) και κάθε φορά κάνουμε άρθρα με το πως θα τους κάνουμε σκόνη σε αγώνα αντιλογίας.
Well, yeah, you actually DO know you love me.

Αυτά. Note: Πατέρα όταν σε ξαναβρώ στο ορκίζομαι θα σε πηδήξω με 10 διαφορετικούς τρόπους. Τι χάλι είναι αυτό στο οποίο μου φερες το βιβλίο; Δεν το πρόσεξες λίγο; Γαμώ το ψιλό-(ευτυχώς.-) τσαλάκωμά του γαμώ. Να σαι περήφανη που δεν χρειάστηκε να πάω πανεπιστήμιο για να μάθω να διορθώνω τέτοιες καταστάσεις, γιατί πίστεψέ με, είναι ολόκληρη επιστήμη. :@

Πάρτε το εξώφυλλο γιατί το λάτρεψα, και ένα κομματάκι, όποιο μου ρθε, no copyright infridgement intended πάντα. *rolling eyes*



Δεν είναι τέλειο; Δεν είναι; Δεν είναι;



Still mad about you? I don't think so. :)

PS:Την ξαναείδα. 4 χρόνια μετά πάλι την ξανάδα. Μπλε φτερό, ασημένια μύτη μπροστά. Am I fallin for a quil? :S
Τώρα θα μου πεις, άλλο να γράφεις στο Pc άλλο στο χαρτί... χωρίς αυτό να κάνει κάποιο από τα 2 λιγότερο απολαυστικό από το άλλο.
Και ναι, ενώ την κοιτούσα πάλι σκεφτόμουν τα όνειρά μου.
Whatever. I guess I'll pass. :/
ΥΓ2: Άλλαξα επιτέλους mixpod. Χαίρε Καίσαρα!

Ερωτήσεις. Ερωτήσεις παντού! :Ρ

Λοιπόοοοοοοοοοον! Καλησπέρα κόσμε!
Καλησπέρα στην υφήλιο, θερμούς χαιρετισμούς στους φίλτατους θαυμαστές μου!



Οκ, ας ξεκινήσω με την ανάρτηση. :Ρ

Όπως βλέπετε τελευταία είμαι τελείως στα ντάουν μου (μάναααααααμ, δεν μπορώ χωρίς αυτόν, ψώνια, πονάω, ψώνια, ίντερνετ, ψώνια, and so on :P) έτσι λέω να αφήσω τον ωχαδελφισμό μου ελεύθερο να καλπάσει ως την άκρη του ορίζοντα μιάς και είναι της ηλικίας και της περίστασης.

Βρήκα λοιπόν ένα ερωτηματολόγιο το οποίο προσφέρεται ακριβώς για κάψιμο, που σημαίνει πως σήμερα θα γελάσουμε.

Αποκλειστική συνέντευξη του Royal Majesty εαυτού μου, prepare yourselves!

1. Όνομα: Κοίτα... όχι, κοίτα, πραγματικά είναι μπερδεμένο το πράμα. Πολλοί με ξέρουν ως Creep. Από κει και πέρα υπάρχει και το θέμα με ένα φόρουμ στο οποίο έμπαινα κάποτε περισσότερο, στο οποίο έχω πολλάααα ονόματα. (Λόγω της πολλαπλής προσωπικότητας. :Ρ) Ξεκίνησε ως Connie Cullen, μετά το στρεψα σε Κόνι Ζάντρια Ριντλ, Κώνστανς (ο Σίμος είναι ο ΜΌΝΟΣ που μπορεί να με λέει Κωνστάνς -όνομα και αυτό, γαλλίδας πόρνης. :Ρ. Όχι πως δεν έχω παίξει την γαλλίδα πόρνη με τον παλιό μου κολλητό τον Γιώργο στην κατασκήνωση στα Πετροκέρασα. :Ρ Σίμο, shut up. :@) Από κεί και πέρα το ξαναγύρισα σε Κόνι Κάλλεν αλλά βλέποντας πως τα Κουλλένια αν και νόστιμα είναι μούφα, αποφάσισα να το αφήσω σκέτο Κόνι, μέχρι που μία μέρα αποφάσισα το Morgan Le Fay. Soοοοοοοοο totally me. Αλλά το Creep παραμένει. Κοινώς όμως, με λένε Κόννι. Από κει και πέρα, το όνομα με το οποίο με βάφτισε η καλή μου η μανούλα (<---I need my Vallium. Είπα καλό λόγο για τη μάνα μου) είναι το ένα, και μοναδικό, και θρυλικό Κωνσταντίνα. Hurray!
Update: Η καλή βαφτισημιά μου μου θύμισε και το θρυλικό Σοκόνι. :Ρ
Και μιάς και το θυμήθηκα, να προσθέσω και το Βυθόνι, ονομασία που έλαβα από ένα ξωτικό, πως το λένε να δεις...; Α, ναι, Μέρλιν. :Ρ

2. Γενέθλια: 1.9.93 Επική ημερομηνία, ο Παρθένος είναι το πιο εγωιστικό, κάφρικο και ψωνίστικο ζώδιο έβερ. Για αυτό ακριβώς με λατρεύω. Γιατί ξέρω τι σκατοχαρακτήρας είμαι. :Ρ
Ένσταση, η μάνα μου με μισεί. Με έβγαλε από την κοιλιά της 15 μέρες νωρίτερα για να μην κάνει εγγραφές στο φροντιστήριό της με κοιλιά βαρέλι. (Κι ας βγήκα 3 κιλά και 300 γραμμάρια. σνιφ)

3. Ζώδιο: Είπαμε. ΠΑΡΘΕΝΟΣ. (Όχι ότι μένει ποτέ ο Παρθένος παρθένος. Β) ) Περισσότερες πληροφορίες στο μπλογκ της Ρέας της μικρής. :Ρ 2 ολόκληρες αναρτήσεις με ζώδια! :Ρ

4. Χρώμα μαλλιών: Μελί. *πσςς*

5. Χρώμα ματιών: Likewise *φσς*

6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Μακάρι να μην είχα ερωτευτεί ποτέ, αλλά να είχα αγαπήσει. Πφ, προχωράω, this is after all μία κάφρικη ανάρτηση, σωστά; (Σωστά, σκάσε και συνέχα. Υστερία στα πλήθη!)

7. Είδος μουσικής που ακούς; ΑΠΟ ΟΛΑ. Εκτός από τα γελοία σκυλάδια, τεκτόνικ, τρανς ελέκτρο and all that crap. Α! Και κάτι άλλο. ΜΙΣΩ τον Justin Bibier! Θάνατος! Μυγόσκατο θα μου πεις εσύ για έρωτα!

8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross: Εντελώς μεροληπτική η κρίση μου, δεν έχει μέρα που είδα το Toy story. Λατρεύω Buzz. Και ο Woody καλός είναι, ο Buzz όμως έχει γαματότερο χιούμορ. :Ρ
To infinity... and beyond! (RE: Reach for the sky! :P)

9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά; Η Χριστιάννα. Κύπρο. Δεν είναι κιόλας πως είμαστε κολλητές, αλλά ναι, μένει Κύπρο. Το ίδιο και η Μαριλένα... Βέβαια, όταν λες μακρυά, έχει σημασία πως το εννοείς. Πιο μακρυά μένει ο Σίμος. Εκατομμύρια χιλιόμετρα μακρυά...

10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις; Πολλά. Εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα πριν σε χτυπήσει η πραγματικότητα είμαι πράγματι μία καταξιωμένη καλλιτέχνις και επιστήμονας, άλλες φορές νιώθω πως μπορώ να σκοτώσω μία ορδή κακών βαμπίρ, άλλες πάλι σκέφτομαι εντελώς άκυρα πράματα, ή τα όνειρά μου. Εκείνον όμως σπάνια πια. Δεν έρχεται...

11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι; Εδώ και αρκετό καιρό την πεντάλφα που είχα τάξει αλλού αλλά δεν έτυχε ποτέ να δώσω. Παλιότερα, την στρατιωτική του ταυτότητα, αλλά έπρεπε να σταματήσω να την φοράω. Καιρός ήταν πια... ίσως θα πρεπε να του την γυρίσω. Από κει και πέρα, κυκλοφορώ με όλα μου τα όργανα, τα χέρια μου, τα πόδια μου, τον τεράστιο, πλήρως ενημερωμένο, ανοιχτόμυαλο και κίνκυ εγκέφαλό μου, και φυσικά την μαύρη, πετρωμένη, δηλητηριασμένη από δίψα για εξουσιά καρδιά μου. (Μέσα στην μπηχτή και σήμερα. Εύγε!)

12. Τι έχεις στον τοίχο σου; Αίμα. Σαν τι να χω δηλαδή; Αφίσες; Θέλε. Κανένα είδωλο δεν μπορεί να επισκιάσει εμένα. Πφ, αν βγει πάντως αφίσα με την Rose Hathaway, θα την βάλω ως ισάξιά μου. :Ρ Ίσως να βάλω και μία της Katherine Pierce. Η αλήθεια είναι πως αν αρχίσω να κολλάω αφίσες δεν θα μείνει χιλιοστό ελεύθερο. Συγκροτήματα, ταινίες (LotR <3) και πολλάαααα άλλα. Είμαι ανάμεσα σε αυτό και στο να γεμίσω όλους τους τοίχους με πίνακες ή να αρχίσω να σχεδιάζω αναρριχώμενες τριανταφυλλιές. Πάντα το θελα.

13. Τι έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου; Σκόνη. Ο_Ο

14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει, τι θα έκανες; Α, αυτό μου χει συμβεί και το αγνόησα εντελώς. Την επόμενη φορά, αν η σπείρα βιαστών έρθει στο δωμάτιό μου, πρώτα θα τελειώσω ό, τι geekness κάνω στο pc και μετά θα ασχοληθώ μαζί τους. Στην τελική ο βιασμός δεν είναι βιασμός αν συναινούν όλοι. Θα περάσω καλά. :Ρ

15. Αγαπημένος αριθμός: 3 Β). Πσς, αμέσως όλοι σας. :Ρ Το 13 για προσωπικούς λόγους. Το 4 πάντα μου φαινόταν σπαστικό, αλλά το 8 ακόμα περισσότερο. Δεν έχω κάποια προτίμηση. Ίσως κάτι με πολλά μηδενικά από πίσω.

16. Αγαπημένο όνομα: Do I really need to answer that question? *rolling eyes*
Αν και δεν λέω όχι στο Adrian. Ο τύπος είναι ο νέος Kaname. <3

17. Τα χόμπυ σου: Πολλά. Από μουσική (κάτι το οποίο περιλαμβάνει μουσική, μουσική, μουσική και μουσική), τέχνη σε κάθε μορφή, μέχρι και μελέτη blueprints ή ναυπηγική. Δεν λέω όμως όχι σε πολεμικές τέχνες. Πρέπει επιτέλους να μάθω. :Ρ Τότε μόνο θα γίνω πραγματικός φύλακας των θνητών βρυκολάκων! Ζήτω! Είμαστε ήρωες!

18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα; Πολλά μέρη. Για αρχή ας κάνω ταξίδι σε κάθε χιλιοστό του πλανήτη (χωρίς πλάκα όμως) και μετά μάλλον στην παραλία με τον Σίμο.

19. Μια ευχή για το μέλλον: Πολλά ρωτάς. Μία ευχή; Θέλω 100 ευχές.

20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες; Βικτωριανή. Αν είχα την ευκαιρία, θα ξεκινούσα από την προιστορία. Θέλω να τα δώ όλα μέχρι το σήμερα. Να δω όλες τις εποχές, την τέχνη, την τεχνολογία, τα πάντα.-

21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Σβήνω την φωτιά. Με τίποτα δεν θα άφηνα τα βιβλία που υπάρχουν στο σπίτι να καούν. Ο αδερφός και η φουκαριάρα η μάνα μου ας πάθουν ό, τι θέλουν. Μακρυά όμως από τα βιβλία. Και το σκυλί μου.-

22. Αγαπημένο λουλούδι: Λευκή ροδόδαφνη. Είναι και δηλητηριώδης. Αλλιώς ένα scarlet carson δε με χαλάει. Ούτε μία γαρδένια...

23. Αγαπημένη σειρά: Πολλές. 24 by far βέβαια, αλλά είναι πολλές.

24. Αγαπημένη ταινία: Χμ. Πολλές και αυτές. :/ Amelie ίσως.

25. Αγαπημένο τραγούδι: Ούτε αυτό νομίζω θέλει απάντηση. *rolling eyes again*\

26. Aγαπημένο βιβλίο: Πολλά λέμε. Αυτή την περίοδο Vampire Academy. Εντελώς διαφορετικό από την pop κουλτούρα που έχει απλωθεί μετά το λυκόφως. Όχι πως είναι άσχημο και αυτό. Κάποτε το λάτρευα. Πλέον τρώγεται απλώς.

27. Αγαπημένο ζώο: Εγώ και ο Σίμος. Καλύπτουμε κάθε είδος, και ειδικά τα γουρούνια που έχουν 30 λεπτά οργασμό. Βέβαια δεν λέω όχι και στην Παναγίτσα τον ιππόκαμπο, που για να εκσπερματώσει πρέπει να το αποκεφαλίσει το θηλυκό. Το πάνω κεφάλι πάντα.

28. Αγαπημένο ρούχο: Τα ρούχα του έρωτα. Γυμνιά. :Ρ
Βασικά όχι, το πουκάμισο. Κάνει μία γραμμή...

29. Αγαπημένος καλλιτέχνης: Άντε πάλι...
Ας πω Depp.

30. Αγαπημένο χρώμα: Μαύρο, γκρί, μπλε... το καθένα έχει διαφορετική αξία για μένα. Ένας όμως είναι ο βασιλιάς. ΠΡΑΣΙΝΟ.-
Και όσοι του γκρίφιντορ δεν το αντέχετε, τσακίδια.

31. Αγαπημένο φαγητό: Θες απάντηση; Το γλυφιτζούρι. Πάρτα και σκάσε.

32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon ταυτίζεσαι; Δεν το χω πολυσκεφτεί... με τον Ντέξτερ ίσως. :Ρ

33. Κακή συνήθεια: Αναρίθμητες. Δεν φαντάζομαι να περιμένετε να τις γράψω. Μεγαλύτερος εθισμός μου ο κυνισμός.

34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Τα πάντα όλα. Ασχέτως του τρόπου με τον οποίο τα χρησιμοποιώ.

35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Το ίδιο. ;)

36. Συνηθισμένη ατάκα: Fuck off. Ναι, είμαι αγαθό παιδί εγώ.

37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Ηθοποιός, τραγουδίστρια, rocket scientist. Πολλάαααααααα...

38. Μεγαλύτερος φόβος: Ο καθρέφτης. Και όσοι με κοιτάνε πίσω από αυτόν περιμένοντας να καμφθώ από αυτό που βλέπω.

39. Η καλύτερη pizza: Dude, I am a sucker for peperoni.


Φτάνουν, δεν φτάνουν;
Φτάνουν.

Όσοι ακόμα έχετε ερωτήσεις για την περσόνα μου, οι 683727834 ατζέντες μου θα μου τις μεταφέρουν από το μέιλ μου.

Κλείνω με ένα βιντεάκι και μιά αφιέρωση.
Η ανάρτηση αυτή πάει στον Αντρέα και τον Λάζαρο, και το βίντεο επίσης στον Αντρέα, ο οποίος τώρα θα αναγκαστεί να το δει *evil* αλλά και σε όσους από εσάς μέσα σας κρύβετε έναν καμμένο εγκέφαλο...

Α, και που 'σαι; Καλό μήνα.

Ζντοιιιιιιιιιιιιιιιιιιιινγκ.

Από πότε λέω γω καλό μήνα;

Πφ, βαρέθηκα κιόλας. :Ρ
Δεν έχω κάτι να πω, απλά πέρασα να δώσω σημεία ζωής σε όλους τους φανατικούς θαυμαστές μου που περιμένουν διακαώς να χαθούν μέσα στην νιρβάνα της μεθυστικής μου ικανότητας στο γράψιμο. Το ξέρω, σας λείπω. Το ξέρω, ανησυχείτε σαν τρελοί για μένα τώρα που δεν είμαι στα high μου. Το ξέρω, με αγαπάτε.

Ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!
(-Με αγαπάνε;
-Μπα, κανείς δεν σε πάει.
-Εγώ δεν αγαπάω κανένα.
-Εντελώς απροσδόκητο! Έχω μείνει.
-Oh shut up.
-Βαριέμαι.
-Μέχρι και να σκάσεις βαριέσαι;
-Ναι.
-Απλό είναι. Μπούμ!
-Φσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσς. Ό, τι να ναι.
-Λέω να την σβήσω την ανάρτηση.
-Δεν θα την σβήσεις. Θέλει περισσότερη δουλειά να την σβήσεις παρά να την αναρτήσεις.
-Δίκιο έχεις μαλάκα.
-Πάντα έχω. Αφού είμαι εγώ, η Κόννι Ζάντρια Ριντλ Κάλλεν, λαβωμένη κατσαρίδα-αδελφή-δολοφόνου-με-παντόφλα.
-Λες;
-Λέω.
-Τότε ας την αναρτήσω.
-Άντε μπράβο. Βαρέθηκα να πληκτρολογώ.)



Αυτά τα συνταρακτικά μου νέα κυρίες και κύριοι. Πιο αναλυτικά στο επόμενο δελτίο ηδύσεων (<---Πσσσς), όταν δεν θα θέλω... πως το χα πει; Α ναι, όταν δεν θα περιμένω το τέλος του κόσμου για να βγω από την κρύπτη μου να χαρώ την μυρωδιά του θανάτου να πλανάται στον αέρα και τα ουρλιαχτά σας να μου ακούγονται σαν χαρμόσυνη μελωδία. Και που 'στε; Καλό μήνα. Και χρόνια πολλά στον ένα και μοναδικό πατέρα μου, για τον οποίο ελπίζω να πεθάνει με στυλ πρωτού φτάσει τα 50. Δεν έχω καμία πρόθεση να τον δω να γερνάει. Είναι εντελώς ενάντια στους φυσικούς νόμους ο πατέρας μου να γίνει ένας σεβάσμιος ηλικιωμένος φορώντας γυαλιά πρεσβυωπίας και κοτλέ παντελόνια.

^Τρανή απόδειξη των λεγομένων μου. Μην μου πάτε κόντρα, τζάμπα κόπος.
Άντε και καλά μας κόλυβα.



PS: Βαριέμαι να αλλάζω mixpod. Κάααααποια στιγμή όμως θα το κάνω.

I am stuffing at you. Big time.

Καλησπέρα. Πρωτού ξεκινήσω να τονίσω πως ο τίτλος είναι εντελώς συμβολικός. Μπορείτε να το πείτε ιδιωτικό μυστικό. Δεν πρόκειται με τίποτα να καταλάβετε την έννοια.


Αυτή μου η ανάρτηση δεν θα ναι τα γνωστά μου παραμύθια και όνειρα, δεν θα ναι πολιτικό ξέσπασμα, δεν θα ναι κάφρικη ανάρτηση. Θα ναι μπινελίκωμα. Big time.
Λίγο από όλα θα ναι. Just to be clear. Ωραίο πάντως δεν θα ναι.
Όσοι λοιπόν δεν γουστάρετε, από σας που με "ξέρουν" καλά, μπορείτε να μου πάτε στον διάολο. Και σας ικετεύω να μην ξαναγυρίσετε. It's for your own sake.


Οι τελευταίες μέρες ήταν γελοίες. Ελεεινά ποταπές και βαρετές. Κι όμως, οι τελευταίες μέρες ήταν άκρως ενδιαφέρουσες.



Μου έστειλες μήνυμα. Εγώ σε μισώ; Εγώ; Και γιατί πρέπει εγώ να σε πήρα τηλέφωνο; Τόση σημασία έχω πια για σένα, αμέσως σε πήραν με απόκρυψη και σε βρίσανε και πρώτη εμένα σκέφτηκες; Μπράβο. Εύγε. Με βοηθάς πάρα πολύ να αδιαφορήσω για σένα.
Σου λείπω. Ψέμα. Ποτέ δεν σου λειψε κανένα πιόνι που εκμεταλλευόσουν.
Μακάρι να μην ήμουν και γω ένα από όλα αυτά αλλά τελικά έτσι φαίνεται πως ήμουν.


Η ειρωνία, φίλοι μου είναι πως αυτό το άτομο θα μπορούσε άνετα να είναι η αδελφή ψυχή μου. Τελικά άνετα δεν το λες, γιατί τα ελαττώματα αυτού του ατόμου κάνουν λίστα, την οποία, αν την συγκρίνεις με την αντίστοιχη δική μου, θα έβρισκες τεράστιες ομοιότητες. Το ίδιο συμβαίνει και με τα υπέρ μας.
Θέλω να πιστεύω πως είμαι αρκετά μοιρολάτρις ώστε να καταφέρω να αποκοπώ εντελώς από αυτό το άτομο. Η επικοινωνία μας είναι χαμένη προ πολλού, μόνο που μερικές φορές με πιάνω να σκέφτομαι αυτό το άτομο, να το μισώ, να το νοιάζομαι, ούτε ξέρω και γω τι. Whatever. Just... stay away from me. Δεν μπορώ να ασχοληθώ με πόνο ξανά.
Ίσως έπρεπε να υποκριθώ. Θα ταν πιο αστείο και πιο εύκολο.

__________________________________

Πως είσαι; την ρώτησα.
-Καλά. απάντησε γρήγορα και τυπικά. Χωρίς συναισθήματα.
-Πως είσαι; ξαναρώτησα.
-Καλά. Ο ίδιος τόνος με πριν. Ακόμα πιο κοφτερός.
Σιωπή έπεσε και γω κοιτούσα το παράθυρο χωρίς να ξέρω πως να συνεχίσω την κουβέντα. Αποφάσισα πως θα της το λεγα.

-Για σένα ήρθα στην συνάντηση με τα παιδιά. Για σένα. Καμία όρεξη δεν είχα να υποκριθώ πως περνάω καλά, πως είμαι καλά. Έριξα τα πρώτα αστεία που βρήκα και αυτό ήταν. Να με θεωρούν την τρελή κάφρο και όλα αυτά. Για σένα ήρθα.
Δίστασε.
-Θα ακουστεί κάπως ωμό αυτό που θα πω...
-Πες το.
-Δεν βγήκες έξω με παρέα.
Σιωπή.
Χαμογέλασα καθώς της απαντούσα.
-Ξέρεις κάτι; Έχεις δίκιο.
Πήρα πάλι το βλέμμα μου και κοίταξα το παράθυρο. Συνειδητοποίησα όμως πως ακόμα με κοιτούσε. Έστρεψα το βλέμμα μου πάλι σε αυτήν. Δεν μπορούσα να το ερμηνεύσω. Ήθελα να πιστεύω πως ήταν ένα βλέμμα κατανόησης. Μάλλον όμως ήταν ένα βλέμμα οίκτου, που να με ρωτούσε "Πως τα κανες έτσι;"
Αν και δεν θόλωσαν τα μάτια μου, τα ιγμόρια στην μύτη μου έτσουξαν και πήρα γρήγορα το βλέμμα μου ξανά. Πρόλαβα καθώς κοιτούσα το παράθυρο να αφήσω τα δάκρυα να στεγνώσουν, ευτυχώς ακόμα κολλημένα στα μάτια μου.


Μέχρι και κανά δυό ώρες μετά, όταν έφευγα, η κατάσταση δεν είχε αλλάξει.

-Θες να έρθω αύριο;
-Θα το σκεφτώ.
Περίμενα λίγο μέχρι να απαντήσω.
-Ξέρεις τι; Πραγματικά προσπάθησα. Τόσην ώρα είμαι εδώ και δεν έχεις ιδέα πόσο προσπάθησα. Μπορεί ό, τι είπα να το πα με λάθος τρόπο, ωστόσο ήταν σωστό.
-Μπορεί να ήταν σωστό... όπως και να το πάρεις ήταν κουλό.
Δεν ήμουν σίγουρη τι ένιωθα. Από τη μία οργή. Ήμουν τόσο σίγουρη πως είχα δίκιο εκείνη τη φορά. Αλλά τι κάνουν οι φίλοι; Το βουλώνουν σε τέτοιες ώρες ή τα λένε χύμα; Από την άλλη... λυπόμουν.
-Καληνύχτα, είπα και τράβηξα με γρήγορα βήματα να φύγω.
Ίσως έπρεπε να υποκριθώ. Θα ταν πιο αστείο και πιο εύκολο.
______________________________


Το τελευταίο με έχει κουράσει απίστευτα πολύ. Το περνάω ακόμα καρέ καρέ στο κεφάλι μου μερικά βράδια.
Αμφιβολίες, πιθανά ψέματα, απόκρυψη αλήθειας, ψεύτικη ίσως αδιαφορία για το καλό μου, αληθινή ίσως γιατί με είχε ξεπεράσει. Μακάρι να μην ήσουν τόσο καλός ψεύτης μάτια μου. Ποτέ δεν μπορώ να καταλάβω. Χαμογέλα τώρα. ;) Ό, τι και αν κάνεις, πιάνει.
Ίσως και γω θα πρεπε να υποκριθώ. Θα ταν πιο αστείο και πιο εύκολο.




Crap again. Πάλι βλέπω τον εαυτό μου να κοιτάζει πίσω σε σπασμένες σχέσεις, φιλικές ή ερωτικές, δεν έχει σημασία. Βλέπω τον εαυτό μου, όχι να μετανιώνει, αλλά να ήλπιζε να μπορούσε να υποκριθεί αντί να ξεσπάσει ενάντια σε υποκριτές φίλους και μη. Αντί να δίνει επιχειρήματα και να της απαντάνε με ειρωνία, να κρατούσε το στόμα της κλειστώ.

Αν έχει σημασία δεν ξέρω. Μερικές φορές με νοιάζει λυσσαλαία, άλλες φορές καθόλου.
Αυτό που έχει σημασία είναι ότι πονάω. Κάποιος να το σταματήσει.

Ναι, μου λείπεις. Μακάρι να πίστευα στην μετάνοιά σου. Θα θελα να πιστέψω, αλλά μοιάζει ουτοπικό. Και κάνω την μεγάλη μαλακία να στο λέω πως μου λείπεις. Ίσως απλά ήθελες να με δεις αδύναμη. Here I am. Και πάλι δεν θα αλλάξει τίποτα.

Ναι, και συ μου λείπεις. Κι όμως, δεν μπορώ να πιστέψω πως... δεν ξέρω. Δεν είσαι αυτή που ήσουν.

... εσύ σίγουρα μου λείπεις. Μερικές φορές το να βρίσκομαι μακρυά σου είναι αδύνατο. Τα χείλη σου ώρες ώρες είναι εφιάλτης. Συγγνώμη, μα δεν ξέρω τα κίνητρά σου. Ό, τι κι αν είναι όμως αυτό που κάνεις για να μείνω μακρυά σου πιάνει. Αποτελεσματικά. Μπράβο. ;)


... ίσως τελικά θα πρεπε να υποκριθώ και τώρα. Πως δεν πονάω. Πως όλα είναι καλά. Πως δεν σας χρειάζομαι.
Θα ταν... πιο εύκολο.

A heart that's full up like a landfill,
a job that slowly kills you,
bruises that won't heal.
You look so tired-unhappy,
bring down the government,
they don't, they don't speak for us.
I'll take a quiet life,
a handshake of carbon monoxide,

with no alarms and no surprises,
no alarms and no surprises,
no alarms and no surprises,
Silent silence.

This is my final fit,
my final bellyache,

with no alarms and no surprises,
no alarms and no surprises,
no alarms and no surprises please.

Such a pretty house
and such a pretty garden.

No alarms and no surprises,
no alarms and no surprises,
no alarms and no surprises please.

Edit: Προς την πρώτη περίπτωση---> Τελικά ποτέ σου δεν εννοείς τίποτα από όσα λες. Μέχρι και το κομμάτι που γράφω για σένα βαριέμαι να βγάζω, οπότε, get a life.