ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.-

Αυτή την περίοδο ΌΛΑ είναι ασυμμάζευτα. Γενικώς η κατάσταση δε συμμαζεύεται, γράφω, σβήνω, ξαναγράφω, βαριέμαι να σβήσω τα προηγούμενα και τα παρατώ.
Πόσο με μισώ κάτι τέτοιες ώρες xD
Ναι, κάνω την χαρούμενη, έστω. Οπότε παίξτε το και σεις πως όλα είναι καλά. (Y)

α) Κάψιμο.
β) Αγαπώ όοοοολον τον κόσμο τελευταία.
γ) Τα πάντα φαίνονται ροζ, γαλάζια, μωβ και κίτρινα, με βούλες στο φόντο κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ.
δ) JACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACEJACE
JACEJACEJACE

JACEJACEJACE

JACE

ε) Τίποτα.
στ) Οι απελπισμένες προσπάθειες για last minute διάβασμα είναι αυτό ακριβώς. ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΕΣ.
η) Βαριέμαι.
θ) Panic! At The Disco <3
ι) Paramore <3
ια) THIRTY SECONDS TO MARS <3 <3 <3
ιβ) Μου την σπάει αυτός ο τρόπος αρίθμησης.
ιγ) Το Gossip Girl τελικά έχει και γαμώ τα OST. Σχεδόν περνάει το TVD αλλά το Skins δεν το φτάνει. Το αμερικάνικο όμως ίσως.
ιδ) Βαριέμαιιιιιι. Φέρτε μου κανά βιβλίο.
ιε) Headbanging on wall aaaaaall over again.
ιστ) Το ξέρω, την στιγμή που θα πατήσω post entry θα θυμηθώ όσα ήθελα να γράψω και θα νευριάσω πάλι. ΤΟ ΞΕΡΩ.

Περί κατ' επιλογήν ανύπαρκτης ερωτικής ζωής μου λόγω ανασφάλειας και φόβου απόρριψης...

...αποφάσισα πως δεν έχει σημασία. Για αυτό και δεν του λέω τίποτα.

Grotesque.

I have a dream...



No. Not that kind of dream. Μία απλή μεταφορά είναι, λόγω της πρόσφατης αλλαγής ενός μικρού δεδομένου, μίας μικρής μεταβολής ενός ασήμαντου γεγονότος.

Παράξενο πως μερικές φορές κάποια πράγματα αλλάζουν τα δεδομένα στην ζωή σου. Ακούγομαι κλισέ, ωστόσο μπορώ να πω με απόλυτη σιγουριά πως τα πράγματα για μένα άλλαξαν. Ένα πράγμα τουλάχιστον.

Έχω ακούσει για φιλίες ανυπέρβλητες, άφθαρτες από τον χρόνο. Συγκρίνοντάς τες σύντομα με τις δικές μου (δεν υπήρχαν και πολλά να συγκρίνεις, ωστόσο η συντομία ευθύνεται στον πρακτικό πλέον τρόπο σκέψης μου) δεν έβρισκα τίποτα το παρόμοιο.

Έχεις χάσει ποτέ έναν φίλο και μετά από καιρό, ακόμα να σκέφτεσαι τι κάνει; που είναι; αν είναι καλά χωρίς εσένα; Το χωρίς εσένα βέβαια ήταν μία μάλλον εγωιστική σκέψη, κάτι που αποδεικνύει το πόσο κακή φίλη είμαι. Δεν θα σε κουράσω με την καταστροφολογία μου απόψε, μην ανησυχείς. Απλά σκέψεις περνάνε σήμερα από το μυαλό μου με εκνευριστική ταχύτητα και απότομη κίνηση.

Καλό βράδυ. Ακόμα δεν μπορώ να γράψω όπως έγραφα κάποτε αλλά καλό βράδυ. Ίσως, όπως είπα, να είμαι επισκέπτης ακόμα και στο ίδιο μου το σπίτι. Βάρος μεγάλο οι σκέψεις και μερικές φορές κυριολεκτικά θέλω να κάνω το κεφάλι μου θρύψαλα χτυπώντας το στον τοίχο.

Ψιτ, και που 'σαι; Πάρε εσύ τηλέφωνο. Αν πάρω εγώ θα νομίζω πως δεν είναι αλήθεια...



No clouds in my storms
Let it rain, I hydroplane in the bank
Comin' down with the Dow Jones
When the clouds come we gone
We Rocafella
She fly higher than weather
And she rocks it better
You know me
An anticipation for precipitation, stacks chips for the rainy day
Jay, rain man is back with little Miss Sunshine
Rihanna where you at

You had my heart, and we'll never be world apart
Maybe in magazines, but you'll still be my star
Baby cause in the dark, we can't see shiny cars
And that's when you need me there
With you I'll always share
Because

Chorus
When the sun shine
We'll shine together
Told you I'll be here forever
Said I'll always be your friend
Took an oath imma stick it out 'till the end
Now that it's raining more than ever
Know that we still have each other
You can stand under my umbrella
You can stand under my umbrella
Under my umbrella
Under my umbrella
Under my umbrella

Fancy things, will never come in between
You're part of my entity, here for infinity
When the world has took it's part
When the world has dealt it's cards
If the hand is hard,
together we'll mend your heart
Because...

Chorus

You can run into my arms
It's okay don't be alarmed
Come into me
There's no distance in between our love
So go on and let the rain pour
I'll be all you need and more
Because...

Chorus

It's raining
Ooo baby it's raining
Baby come into me
Come into me
It's raining
Ooo baby it's raining
You can always come into me
Come into me
It's pouring rain
Ooo baby come into me


YΓ: Το πρώτο μου Όμορφο Πλάσμα, χωρίς να χρειαστεί να πω λέξη για αυτό.

Μακριά, στην Ισπανία... Όλε! :Ρ

Μακριά στην Ισπανία, όλε
Που χει ψηλά βουνά
και θάλασσα πλατιά
ο ήλιος λαμπερός
και το κρασί γλυκό
κιθάρες τραγουδούν
και τα πουλιά πετούν
Μακριά στην Ισπανία, όλε!

Καλησπέρα πανέμορφα πλάσματα της μπλογκόσφαιρας. Όπως βλέπετε τελευταία συνεχίζω να σπάω την υπόσχεση που 'δωσα να γράφω συχνότερα (όχι, δεν ξεχνάω τις υποσχέσεις μου, ειδικά αν δεν τις κρατάω) ωστόσο συνειδητοποίησα τουλάχιστον γιατί συμβαίνει αυτό. Τελευταία παίζει να 'χω ήπια μορφή κατάθλιψης, μιας και οι διαταραχές μου στον ύπνο, τη διατροφή και την διάθεση εντείνονται αλλά δεν μασάω. Είμαι σε φάση "σιγά μην αρχίσω να χαπακώνομαι", "όχι που θα τους κάνω την χάρη", "σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ \m/".
Υποθέτω πως καίγεστε να μάθετε γιατί έβαλα το παραπάνω άσμα ασμάτων αλλά γράφω τόσο όμορφα που έχετε απορροφηθεί από την αρτιότητα της γραφής μου. Ναι, το νιώθω. Δεν χρειάζεται να το αρνείστε. Μακριά στην Ισπανία, λοιπόν, πέφτει και η Καταλονία με πρωτεύουσα..; Την Βαρκελώνη, τον προορισμό που επιλέξαμε για εφταήμερη. Λίγο το γεγονός πως η έλλειψη σοβαρής προσωπικής ζωής, υποψίας κατάθλιψης και προετοιμασίας για μία λάμψη εφταήμερης χαράς αν όχι ευτυχίας, δεν έκατσα να γράψω. Επίσης έχω αρχίσει να υποπτεύομαι πως και το ίντερνετ το βαρέθηκα. Μάλλον επισκέπτης είμαι και δω, όπως παντού άλλωστε. Στο σχολείο, στο φροντιστήριο, στο θέατρο... στο ίδιο μου το σπίτι. Πνεύμα ανησυχίας :Ρ Έ ρε γλέντια...
Η ώρα είναι δώδεκα παρά τρία και στη μία έρχεται ο πατέρας μου. Δύο παρά τέταρτο έχουμε ραντεβού στο σχολείο και τεσσεράμιση έχει πτήση. Και ναι, παίζει να καταφέρω να βάλω στην τριπλή θέση εμένα, την Λίζα και τον Κρίστιαν. Να εξηγήσω.
Όπως κάθε ευηπόληπτο φύκι της κοινωνίας, διαβάζω βιβλία ασταμάτητα. Το 'ριξα στα βαμπίρια πάλι, μα τω θεώ όμως, φάση έχουν. Το Vampire Academy έχει να κάνει με βαμπίρ θνητά, βαμπίρ αθάνατα και μισά βαμπίρ-μισά ανθρώπους. Η Rose είναι της τελευταίας κατηγορίας και κολλητή με μία της πρώτης κατηγορίας, την Λίζα. Προσωπικά πάντα ένιωθα να ταυτίζομαι με την Rose. Και εδώ μπαίνει και το εξωτερικό στοιχείο. Περισσότερο βέβαια μοιάζουμε στο πρόσωπο παρά στο σώμα :Ρ Η Λίζα είναι ΙΔΙΑ η φίλη μου η Μαρία για αυτό και την λέω Λίζα. Αλλά η πραγματικά αξιοσημείωτη ομοιότητα είναι αυτή του Γιάννη (κολλητός του Καφράνταη, τον έχω αναλύσει και αυτό το παιδί) με τον Κρίστιαν. Όποιος έχει διαβάσει τα βιβλία αυτά και δει τον Γιάννη δεν θα διαφωνήσει. Για αυτό και τα φετινά μας μπλουζάκια είχαν ανάλογα ονόματα και λογότυπα:
Rose: Ι fucked your boyfriend :P
Lissa: <-They want to sleep with me->
Christian: Heaven does not accept me and hell thinks I'll take over
Και θεέ μου, πόσο τραγικά αστείο είναι :Ρ
Πέρα από όλα αυτά έκανα το διάβασμά μου: Πικάσσο, Νταλί, Μιρό, Γκαουντί. Να 'ναι καλά η μαμά που πήγε πέρσι και αγόρασε όλα τα σουβενίρ και τα βιβλία και εγώ μπορώ να γίνω όσο τσιγκούνα γουστάρω :Ρ

Τέλος, να σημειώσω τις τελευταίες δραστηριότητές μου: Mortal Instruments, Caster Chronicles, Fallen Series, The Hunger Games, Εχθροί εξ αίματος-Αρκάς. Το τελευταίο θέλω να το ανεβάσω με την θεατρική ομάδα οπώς και δήποτε.-
Επίσης το πισί μου κυριολεκτικά χέζει ταινίες μπροστά μου. Έχω δει όλες τις φετινές, τα πάντα μιλάμε. Η Πόρτμαν το άξιζε το Όσκαρ με τα χίλια. Τo Black Swan πάει κατευθείαν, όχι απλά στα αγαπημένα μου, αλλά ξεπερνάει και το the notebook. Από soundtracks πάλι ξεσκιστήκαμε, κυριολεκτικά. Mansel, Desplat, Rahman, γενικώς. Επίσης στα αγαπημένα OST το σόσιαλ νέτγουορκ. Από Α' αντρικού το ξέραμε πως ο Φέρθ θα το πάρει, και φυσικά και το άξιζε αλλά και πάλι χαλάστηκα που δεν το πήρε ο Φράνκο. Για Β' αντρικό καλός ο Bale, αλλά ο Rush ασυναγώνιστος. Αυτάαααα :Ρ
Κατά τα άλλα συνεχίζω να κατεβάζω pdf που πιθανότατα δεν θα διαβάσω ποτέ, συνεχίζω να ακούω μουσική που δεν προλαβαίνω να ακούσω όσο θα ήθελα, συνεχίζω να κατεβάζω ταινίες που θα μπουν σε αναμονή.
Αυτά τα συνταρακτικά μου νέα, και ναι, χάνομαι σε λογοτεχνικούς κόσμους για να μην ασχοληθώ με τα δικά μου. Νέα κάψα η φωτογραφία και ο κινηματογράφος, για την ώρα ταινίες μικρού μήκους. Ωωω, πόσο εναλλακτική και ίντι ροκ είμαι.
Μακριά, μακριά στην Ισπανία μπας και μου φύγει η κάψα να φωτογραφίσω πόρνες, να κάνω τριπλή σχέση και να δοκιμάσω καλό κρασί ακούγοντας ισπανικές κιθάρες ωσάν την ταινιάρα Vicky Christina Barcelona.

ΥΓ1: Πάνο, στο ορκίζομαι, αν το διαβάζεις αυτό θα πέσει ξύλο αν ξανακάνεις ρηχές σκέψεις για τον Γούντι Άλλεν.-
ΥΓ2: Έχω τρελή όρεξη. Απλά ευελπιστώ να μην μου φύγει.
ΥΓ3: Γενικώς τώρα νιώθω καλά. Πραγματικά προσπαθώ, όχι να σκέφτομαι θετικά, αλλά τουλάχιστον χωρίς καταστροφολογία. Ο κυνισμός πάντως δεν φεύγει.

Ecstatic

Μου φαίνονται όλα τόσο τετριμμένα που δεν ξέρω πλέον τι να πω, τι να γράψω, τι να σκεφτώ. Εκεί που λες όχι, αυτό δεν το περίμενα από τον τάδε, συνειδητοποιείς πως ακριβώς αυτό περίμενες. Δεν έχεις εκπλαγεί καθόλου.

Πως ονομάζεται αυτό; Ειρωνία της φύσης;

Εγώ η ίδια γκριζάρω την ζωή μου. Γνωρίζω ανθρώπους που τους κάνω στερεότυπα, μιλάω με κλισέ, μέχρι και η βαρεμάρα είναι ίδια. Οι ατάκες με κάνουν και βαριέμαι, γιατί πρόκειται για το ίδιο συναίσθημα ενθουσιασμού, τίποτα νέο.

Είμαι εγωίστρια και βρήκα τρόπο να θεωρώ τον εαυτό μου εντάξει, αυτοσαρκάζοντας έτσι ώστε να μην έχει κανείς άλλος το δικαίωμα να με κρίνει, χτίζοντας γύρω μου τον τοίχο αυτογνωσίας από ματαιοδοξία και μόνο.

Τρέλα. Καμία σχέση. Κανείς δεν είναι τρελός. Απλώς πολύπλοκος. Ό, τι κάνω είναι λογικότατο, μα κανείς δεν είπε πως το λογικό είναι πάντα σωστό.

Περηφάνεια. Το χειρότερο πράγμα μέσα μου, με τρώει χειρότερα και από οξύ.

Γεμίσαμε μελό, μέντορες και μαθητευομένους.

Η ίδια καλημέρα, ο ίδιος χαιρετισμός, το ίδιο πρόσωπο, η ίδια γκριμάτσα.

Το ίδιο είδος μετριότητας, η ίδια αίσθηση ενθουσιασμού όταν μιλάς με κάποιον πνευματικά ανώτερο.

Η ίδια προσβολή που υποτίθεται πως πρέπει να νιώσεις όταν σου μιλούν με θράσσος αλλά δεν προσβάλλεσαι, γιατί αυτό ακριβώς έμαθες να περιμένεις.

Τι ψάχνω απόψε; Γιατί γράφω; Ούτε που ξέρω. Δεν περίμενα καν να με βρω εδώ.

Ίσως απόψε γράφω για όλες εκείνες τις νύχτες που τα βρήκα όλα τόσο τετριμμένα και έκλεισα την φόρμα ανάρτησης χωρίς να γράψω κάτι.

Λίγο κράτησε και αυτή η στιγμή.

Στιγμές... απόλυτης διαφάνειας. Είναι σαν να αξίζεις να ζεις μόνο για αυτές, έτσι δεν είναι;

Μακάρι να κρατούσε κι άλλο. Θα έγραφα κι άλλο, ελεύθερη από κάθε πράμα που με κρατά δέσμια στον πολιτισμένο λόγο, στην διακριτικότητα και την διπλωματία (;)


ΥΓ: I don't need to explain myself. Για αυτό μείνετε με την απορία, όσοι ανασφαλείς.



I know you. I know you better than I know myself.