Σάββατο, 19 Ιουνίου 2010

Ηρεμία

Few times in my life I have had moments of absolute clarity. When for a few, brief seconds, silence drowns out the noise and I can feel, rather than think. And things are so sharp... and the world seems so fresh. It's as though as it all have just come to existance.

I can never make these moments last. I cling to them, but like everything else they fade.

I've lived my life in these moments. They pull me back to the present. And I realise that everything is exactly the way it's meant to be.

And just like that...

he came.


Oh, and in a manner of speaking...



In a manner of speaking
I just want to say
That I could never forget the way
You told me everything
By saying nothing

In a manner of speaking
I don't understand
How love in silence becomes reprimand
But the way that i feel about you
Is beyond words

Oh give me the words
Give me the words
That tell me nothing
Oh give me the words
Give me the words
That tell me everything

In a manner of speaking
Semantics won't do
In this life that we live we only make do
And the way that we feel
Might have to be sacrificed

So in a manner of speaking
I just want to say
That just like you I should find a way
To tell you everything
By saying nothing.

Oh give me the words
Give me the words
That tell me nothing
Oh give me the words
Give me the words
Give me the words .....


Το να μιλάς σε ψευδαισθήσεις δεν βοηθά. Ούτε η απίστευτη ηρεμία της απογοήτευσης. Και σίγουρα όχι η ελπίδα που φουντώνει σαν φλόγα. Αλλά δεν γαμείς... θα επιβιώσω. Δεν θα ζήσω.
Θα επιβιώσω.

4 σχόλια:

Dream Girl είπε...

Ζω - επιβιώνω, το ίδιο πράγμα είναι , ξέρεις εσύ.

Το να μιλάς σε ψευδαισθήσεις όντως δε βοηθά. Αλλά η ηρεμία της απογοήτευσεις ίσως σε κάνει να σκεφτείς. ;)
Για την ελπίδα... δε θα το αναλύσουμε εδώ. :Ρ

Καλό βράδυ. :)

PS. Thanks για το βραβειάκι.

Creep είπε...

Η ηρεμία της απογοήτευσης είναι αρκετά δυνατή ώστε να μην μπορώ να σκεφτώ κάτι παραπάνω από την ίδια την απογοήτευση. Άλλωστε, εσύ περισσότερο από όλους ξες σε τι προβληματικιά έχεις πέσει.
Φιλιά μικρή. Το βραβειάκι δεν ήταν τίποτα. ;)

Marsy είπε...

Αυτή η ανάρτηση μου αρέσει περισσότερο από πολλές:D
Μόνο σταμάτα να μιλάς με ψευδαισθήσεις και κοίτα να ζήσεις, επιτέλους. Κάνε πράγματα που σου αρέσουν, πέρνα καλά, και θα δεις, θα φύγει αυτή η κατάσταση...Η μελαγχολία...Όλα.
Φιλιά.

Creep είπε...

^Χμ... αν έκανα πράγματα που ήθελα δεν θα είχα τίποτα. Γουάτεβερ, θα δούμε...