Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

To all those poor, unfortunate souls out there...

Μία φορά κι έναν καιρό... ήμουν εγώ με μισοχαλασμένο πλήκτρο του τόνου. Αρκετά εκνευριστικό βέβαια, αλλά προσπαθεί κανείς. Ήμουν λοιπόν μία φορά και έναν καιρό εγώ, που επειδή διάβασα εδώ και καιρό μία πανέμορφη ιστορία αποφάσισα να την διηγηθώ εδώ. Την εξέθεσε ο Χόρχε Μπουκάι στο "Ιστορίες να σκεφτείς".

Σ΄ ένα μαγεμένο βασίλειο όπου οι άνθρωποι δεν μπορούν ποτέ να φτάσουν, ή ίσως όπου οι άνθρωποι μεταφέρονται αδιάκοπα χωρίς να το καταλαβαίνουν …Σ΄ ένα βασίλειο μαγεμένο όπου τα αφηρημένα πράγματα γίνονται χειροπιαστά …
΄Ηταν μια φορά κι έναν καιρό μια πανέμορφη λίμνη
΄Ηταν μια λίμνη με νερά κρυστάλλινα και καθαρά όπου κολυμπούσαν ψάρια όλων των χρωμάτων, κι όπου όλες οι αποχρώσεις του πράσινου λαμπύριζαν διαρκώς…Σε εκείνη τη μαγική και διάφανη λίμνη έφτασαν η θλίψη και η οργή για να κάνουν μπάνιο παρέα.
Κι οι δυο έβγαλαν τα ρούχα τους και, γυμνές, μπήκαν στη λίμνη.
Η οργή, που βιαζόταν (όπως συμβαίνει πάντα στην οργή χωρίς να ξέρει γιατί), έκανε μπάνιο στα γρήγορα, κι ακόμα πιο γρήγορα βγήκε από το νερό …
Αλλά η οργή είναι τυφλή – ή, τέλος πάντων, δεν βλέπει ξεκάθαρα την πραγματικότητα. ΄Ετσι, γυμνή και καθαρή, φόρεσε βγαίνοντας από το νερό, το πρώτο ρούχο που βρήκε…
Και συνέβη εκείνο το ρούχο να μην είναι το δικό της αλλά της θλίψης…
Κι έτσι, ντυμένη θλίψη, η οργή έφυγε.
Πολύ ήρεμη, πολύ γαλήνια, διατεθειμένη όπως πάντα να παραμείνει σε όποιο μέρος βρίσκεται, η θλίψη τελείωσε το μπάνιο της και – χωρίς καμιά βιασύνη – ή, καλύτερα, χωρίς συναίσθηση του χρόνου που περνάει, τεμπέλικα και αργά, βγήκε από τη λίμνη.
Στην αρχή συνειδητοποίησε ότι τα ρούχα της δεν ήταν πια εκεί.
΄Όπως όλοι ξέρουμε, αν υπάρχει κάτι που δεν αρέσει καθόλου στη θλίψη, είναι να μένει γυμνή. ΄Ετσι φόρεσε το μοναδικό ρούχο που υπήρχε δίπλα στη λίμνη: το φόρεμα της οργής.
Λένε ότι από τότε, πολλές φορές συναντάμε την οργή τυφλή, σκληρή, τρομερή, θυμωμένη. Αλλά αν σταματήσουμε για λίγο και κοιτάξουμε καλύτερη, καταλαβαίνουμε ότι αυτή η οργή που βλέπουμε είναι μόνο μια μεταμφίεση, κι ότι πίσω από την όψη της οργής, στην πραγματικότητα, κρύβεται η θλίψη.


Μην μισείτε ο ένας τον άλλον. Κατά βάθος θλιμμένοι είστε. Είμαστε.

Kαι επειδή θλίψη γυμνή δεν νοείται...



This my excavation and today is kumran
Everything that happens is from now on
This is pouring rain
This is paralyzed
I keep throwing it down two-hundred at a time
It's hard to find it when you knew it
When your money's gone
And you're drunk as hell
On your back with your racks as the stacks as your load
In the back and the racks and the stacks are your load
In the back with your racks and you're un-stacking your load
I've twisting to the sun I needed to replace
The fountain in the front yard is rusted out
All my love was down
In a frozen ground
There's a black crow sitting across from me; his wiry legs are crossed
And he's dangling my keys he even fakes a toss
Whatever could it be
That has brought me to this loss?
On your back with your racks as the stacks as your load
In the back and the racks and the stacks of your load
In the back with your racks and you're un-stacking your load
This is not the sound of a new man or crispy realization
It's the sound of the unlocking and the lift away
Your love will be
Safe with me


ΥΓ1: Είπα να βάλω ρετρό και το γάμησα. Τζάμπα ψαχνετε χρονολογική σειρα στα κομματια.

ΥΓ2: Δεν είμαι θλιμμένη. Απλώς μου λείπεις.




Στον Σ.

10 σχόλια:

Νυχτερινή Πένα είπε...

Ωραία ιστορία, ευχαριστούμε που τη μοιράστηκες μαζί μας.
Να προσέχεις κοριτσάκι.

Creep είπε...

Πολλά φιλάκια Πένα μου. Σε λατρεύω :)

Art. είπε...

Πράγματι, πολύ ωραία ιστορία.

(Αυτό το Σ. το ξέρω ή μπα; :P)

Marsy είπε...

Πολύ ωραία σειρά βιβλίων :)
και η επιλογή της ιστορίας σου.

Τσακίδια, κριπ.

Creep είπε...

Αυτόν τον ξες ;)
Σε ευχαριστώ Αρτ. Γύρνα πίσω στο μπλόγκινγ και παράτα τις προγραμματικές δηλώσεις :Ρ

Creep είπε...

Ωω, ναι, τον λάτρεψα τον Μπουκάι, κι ας τον μισεί ο Τομ. :Ρ

Τσακίδια, γριά :*

Amaranth είπε...

Απλά υπέροχο και τόσο αληθινό...
Φιλιά :]

Coula είπε...

Μας χάρισες μια από τις πιο ουσιαστικές ιστορίες!
Οργή και θλίψη, δυο έννοιες που συχνα οδηγούν στην μάνα μελαγχολία.
Αλλά όοοοοοχι δε θα πέσουμε εμείς...
θα γίνουμε λίμνη και θα απαιτήσουμε κάθαρση!

φιλιά πολλά σοφό μου Creepάκι

Καλημερα

Creep είπε...

Σε ευχαριστώ Άμαρανθ :) Νομίζω σου έχω πει ποσο όμορφο είναι το nick σου...

Creep είπε...

Καλά Κούλα, το χιούμορ σου είναι ένα πραμα απίστευτο, ε; :Ρ