Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 8 Απριλίου 2012

But I'm not givin' up, I'm just givin' in.

Ένα ευχαριστώ σε όσους συμμαθητές μου ταυτίστηκαν με το κείμενό μου, "Θέλω". Τελικά η Florence την κάνει την δουλειά της, και γω συνεχίζω να σιγοτραγουδάω: And the crashes are heaven, for a sinner like me, τhe arms of the ocean deliver me...











Looking out from underneath,
Fractured moonlight on the sea
Reflections still look the same to me,
As before I went under.

And it's peaceful in the deep,
Cathedral where you cannot breathe,
No need to pray, no need to speak
Now I am under.

And it's breaking over me,
A thousand miles onto the sea bed,
Found the place to rest my head.

Never let me go, never let me go.
Never let me go, never let me go.

And the arms of the ocean are carrying me,
And all this devotion was rushing out of me,
And the crashes are heaven, for a sinner like me,
The arms of the ocean deliver me.

Though the pressure's hard to take,
It's the only way I can escape,
It seems a heavy choice to make,
Now I am under.

And it's breaking over me,
A thousand miles down to the sea bed,
Found the place to rest my head.

Never let me go, never let me go.
Never let me go, never let me go.

And the arms of the ocean are carrying me,
And all this devotion was rushing out of me,
And the crashes are heaven, for a sinner like me,
The arms of the ocean deliver me.

And it's over,
And I'm going under,
But I'm not giving up!
I'm just giving in.

Oh, slipping underneath.
Oh, so cold, but so sweet.

In the arms of the ocean, so sweet and so cold,
And all this devotion I never knew at all,
And the crashes are Heaven, for a sinner released,
And the arms of the ocean,
Deliver me.

Never let me go, never let me go.
Never let me go, never let me go.

Deliver me.

Never let me go, never let me go.
Never let me go, never let me go.

Deliver me.

Never let me go, never let me go.
Never let me go, never let me go.

Never let me go, never let me go.
Never let me go, never let me go.

And it's over,
And I'm goin' under,
But I'm not givin' up!
I'm just givin' in.

Oh, slipping underneath.
Oh, so cold, but so sweet

Παρασκευή 30 Μαρτίου 2012

Bitch, pay me!

Αυτή η ανάρτηση χωρίζεται σε αρκετά μέρη τα οποία ακόμα δεν έχω γράψει για να γνωρίζω πόσα είναι.-


ΜΠΟΡΕΙΣ ΑΠΛΑ ΝΑ ΠΑΣ ΝΑ ΓΑΜΗΘΕΙΣ ΑΝ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ. ΑΠΟΔΕΙΞΕ ΤΟ ΚΩΛΟΚΟΜΠΛΕΞΙΚΕ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΤΡΙΨΕΙΣ ΣΤΗΝ ΜΟΥΡΗ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΠΙΟ ΕΞΥΠΝΟΣ ΑΠΟ ΕΝΑ 18ΧΡΟΝΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΝΟΙΑΣΤΗΚΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΑΠΟΤΙ ΕΣΥ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ONE NIGHT STAND ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙΣ ΤΗΝ ΜΙΣΣ ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑ 2000. ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΩΣ, GET SOME ΟΛΟΙ ΣΑΣ ΠΟΥ ΠΕΤΑΞΑΤΕ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΙΟ ΑΠΛΟ ΠΡΑΜΑ, ΚΩΛΟΑΖΩΟΙ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΤΕ ΚΑΙ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΤΣΑΤΑΛΙΑ. ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΕΤΕ ΤΩΡΑ, ΚΑΙ ΦΑΤΑ ΣΤΗΝ ΜΟΥΡΗ ΕΣΥ ΕΙΔΙΚΑ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΠΩΣ ΕΧΕΙΣ ΠΑΝΤΑ ΔΙΚΙΟ ΚΑΙ ΑΚΥΡΩΝΕΙΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΑΠΛΑ ΕΠΕΙΔΗ ΜΠΟΡΕΙΣ. ΣΤΟ ΛΕΩ,
ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ
ΜΕ ΜΕΓΑΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙΣ, ΚΩΛΟΦΕΗΛ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΑ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΩΣ ΚΑΤΩ.- ΑΝΤΕ ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΥ ΑΕΡΑ ΠΗΡΑΤΕ.

______________________________________________________________

Γυρνάω πίσω στο μπλογκ μου και προσπαθώ να αποφασίσω τι ήμουν και τι είμαι. Γενικώς, βλέπω βασικές αξίες, βλέπω άχαρες φάσεις οι οποίες όμως είχαν αποτέλεσμα στο να ανθίσω σχετικά υγιής. Το κομμάτι παίζεται ακόμα και επιτέλους νομίζω πως μπήκα στην ρυθμό και έμαθα και το ρεφρέν. Στιγμές. Στιγμές και ηρεμία. Και αυτό επιτυγχάνεται με υγιείς φιλίες, στιγμιαίες εξάρσεις θυμού, φάσεις και αντιφάσεις για να επιστρέψουμε στο "νόρμαλ", όσο νόρμαλ γίνεται δηλαδή, και μία ερωτική σχέση που να σε ικανοποιεί σωματικά, πνευματικά και συναισθηματικά. Γενικώς, να τα χεις βρει με τον εαυτό σου και με τους γύρω σου. Και τροφή για το πνεύμα.

________________________________________________________________

Πήγα Αθήνα τρεις μέρες και τολμώ να πω πως ήταν η καλύτερή μου επίσκεψη μπάη φαρ. Είχα γράψει εφτά σελίδες στο τετράδιό μου για αξιόλογες φιλίες, αλλά δεν πρόκειται να τις μεταφέρω. Κάποια πράγματα καλύτερα να μην ειπώνονται μέσω νετ. Η γνώμη μου άλλαξε για πολλούς, καλυτέρεψε για κάποιους, επιβεβαιώθηκε για μερικούς. Και με καλό, και με κακό τρόπο. Και γενικώς τους τρεις τελευταίους μήνες τα πράγματα γίνονται όλο και πιο ξεκάθαρα και αυτό μου αρέσει. Βαρέθηκα το εξτρά δράμα, βρήκα αυτά που ήθελα και έκοψα τα περιττά βάρη. Δεν επιδιώκω παρέα με ασταθή άτομα ή σχέσεις, έχω αυτά που χρειάζομαι.

"Please, please... I can give you anything... everything you want..."
"I have everything I want", Clary said as she drove down the dagger.



______________________________________________


Πόσο γαμάτες οι δύο τελευταίες ταινίες που είδα! Μιλώ για τις Repo! the Genetic Opera και Monty Python and the Holy Grail. Ειδικά η πρώτη, πράγματι, μιάμιση ώρα ταινία και κάψιμο για μια ζωή!

Δίνω το Zydrate Anatomy, το βασικό κομμάτι του Repo! αλλά σε λινκ γιατί ΚΑΠΟΙΟΣ έξυπνος αποφάσισε να απαγορεύσει το embedding.

http://youtu.be/aVTAf4FAXaU

Και δίνω το επόμενο πιο γαμάτο κομμάτι, από το οποίο είναι και ο τίτλος της ανάρτησής μου.





Και μην ξεχνάτε... Zydrate comes in a little glass vial!

Παρασκευή 23 Μαρτίου 2012

Winter Is Coming

Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα, μέχρι που ο ήλιος αποτόλμησε να δείξει το πρόσωπό του και τα πρώτα κοντομάνικα ήταν ξαφνικά ορατά κάτω από τις λεπτές ζακέτες.

Οι αλλαγές εποχών πάντα μου προκαλούσαν αναταραχή. Εκεί που συνηθίζω τον χειμώνα και αποφασίζω να εναρμονιστώ, λίγο ο ήλιος, λίγο οι βόλτες και οι βιαστικοί καφέδες (πλέον γρανίτες) στον Θερμαϊκό, λίγο η θάλασσα που γυαλίζει σαν πρώτη φορά με αναγκάζει να ακολουθήσω.

Φοράω κοντομάνικα τον χειμώνα και μάλλινα την άνοιξη, λες και κάτι με προκαλεί να αντιφάσκω και σιγά σιγά συνειδητοποιώ πως όσο αποδυναμώνομαι από τον ήλιο, άλλο τόσο ανθίζω μέσα στην ευδαιμονία του σιωπηλού και χρυσά φωτισμένου δωματίου μου. Σαν να αναρρώνω από την γρίπη ενώ έχει ζέστη έξω.

Winter is coming και λόγω πρόσφατων γεγονότων δυσκολεύομαι να ακολουθήσω τον ήλιο. Η ειρωνία είναι πως ενώ οι καταστάσεις σου έχουν παγώσει και ο χειμώνας έχει θρονιαστεί μέσα σου βαρύτερα από όλους τους κώλους των Targaryen που πέρασαν από τον Σιδερένιο Θρόνο, όλοι οι υπόλοιποι, σαν σκλάβοι στις αισθήσεις τους αποφασίζουν συνειδητά και μη να δεχτούν τον ήλιο και την ζέστη, να βάλουν γυαλιά και να βγουν με ελαφρύτερο μπουφάν. Ακόμα χειρότερα, είναι ο ίδιος ο καιρός τον οποίο νομίζεις πως ελέγχεις ή υποσυνείδητα απαιτείς να μείνει ως έχουν τα γεγονότα στην ζωή σου, ενώ εκείνος αλλάζει θρασύτατα χωρίς καν την άδειά σου, προχωρά είτε είσαι διατεθειμένος να ακολουθήσεις είτε όχι.

Winter was coming, μέχρι που οι πρώτες 200 σελίδες του GoT πέρασαν και το σύνθημα των Stark σταμάτησε να εμφανίζεται συχνά και ο ήλιος σε αναγκάζει καθώς μισοκλείνεις τα μάτια σου για να προστατευτείς, να χαμογελάσεις κιόλας, θες δε θες.

Στρίβω από την παραλία προς τα πάνω για να πάω στην σχολή μου. Μα καθώς ο ήλιος και ο Θερμαϊκός εξαφανίζονται, δίνοντας τη θέση τους στο τσιμέντο και τις πολυκατοικίες, εγώ δεν ξεχνώ την αίσθηση του ήλιου πάνω μου, ούτε αυτός ξεχνά εμένα. Καλώς ήρθες, άνοιξη.









Little darling, it feels like years since it's been here
Here comes the sun
Here comes the sun, and I say
It's all right

Little darling, the smiles returning to the faces
Little darling, it seems like years since it's been here
Here comes the sun
Here comes the sun, and I say
It's all right

Sun, sun, sun, here it comes
Sun, sun, sun, here it comes
Sun, sun, sun, here it comes
Sun, sun, sun, here it comes
Sun, sun, sun, here it comes

Little darling, I feel that ice is slowly melting
Little darling, it seems like years since it's been clear
Here comes the sun
Here comes the sun, and I say
It's all right

Here comes the sun
Here comes the sun, and I say
It's all right
It's all right

Τρίτη 10 Ιανουαρίου 2012

Θέλω.

Θέλω να κοιμάμαι.
Θέλω να μην σπαταλήσω ξανά λεπτό στον ύπνο. Θέλω να μάθω τα πάντα γιατί η γνώση είναι δύναμη και θέλω να μην ξέρω τίποτα γιατί η γνώση είναι βάρος. Θέλω να γνωρίσω νέο κόσμο και θέλω να μην ξέρω κανέναν. Θέλω να βγω έξω να δω και θέλω να μείνω μέσα να μη δω το φως του ηλίου. Θέλω να με μάθεις από την καλή και από την ανάποδη και τρέμω στην σκέψη να σου δείξω κάτι, γιατί πως θα μπορούσα να επιτρέψω κάτι τέτοιο.
Θέλω να με μάθεις. Θέλω να μην σου δείξω.
Θέλω να αγαπήσω και να αγαπηθώ. Θέλω να μην τολμήσει κανείς να με αγγίξει γιατί δεν αξίζω σε κανέναν, και γιατί αξίζω και δεν κάνει, ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ να σε μυρίσω, θέλω να σε καταλάβω αλλά αν το κάνω θα καταστραφείς, και θέλω να σε καταλάβω για να σε καταστρέψω γιατί μπορώ και θέλω εξουσία γιατί νιώθω μεθυσμένη, και δεν θέλω εξουσία γιατί σε λάθος χέρια δεν πρέπει να είναι και δεν θέλω εξουσία γιατί θέλω να είμαι συνηθισμένη και δεν θέλω να είμαι συνηθισμένη γιατί θέλω να είμαι ξεχωριστή και θέλω να είμαι ξεχωριστή και μοναδική και τέλεια αλλά αυτό είναι μεγάλο φορτίο και βαρέθηκα να προσδοκείς από μένα και βαρέθηκα να προσδοκώ από μένα.
Θέλω να μυρίσω τον κόσμο και δεν θέλω να ξαναβγώ από το σπίτι μου και θέλω να είμαι εξωστρεφής και να είμαι εσωστρεφής αλλά να μην μπορώ να διαλέξω γιατί έτσι είμαι και θέλω να αλλάξω αλλά να μην μπορώ γιατί δεν μπορώ να αλλάξω και μετά από χρόνια αυτοτιμωρίας να συνειδητοποιώ πως αλλάζω αλλά όχι όπως περίμενα και να νιώθω καλά με αυτό και να νιώθω άσχημα και να νιώθω τα πάντα και να νιώθω μηδέν και να νομίζω πως έχω το σύμπαν στις άκρες των δαχτύλων μου και να μην έχω τίποτα στην πραγματικότητα, πως θα μπορούσα ποτέ να έχω και στο τέλος να καταλαβαίνω πως μπορώ να κάνω τα πάντα γιατί μπορώ και να μην μπορώ γιατί αν επιτύχω δεν θα έχω στόχο, ποτέ δεν είχα, πάντα είχα, ήσουν εσύ, ήταν τα πάντα και να νομίζω πως είμαι κάποια ενώ δεν είμαι τίποτα.
Και να θέλω να μάθω 10 διαφορετικές γλώσσες που δεν θα μιλήσω ποτέ αλλά να με φαντάζομαι να τις μιλώ, και να πάω στο Λονδίνο και στο Παρίσι και στη Φλωρεντία και στη Βαρκελώνη και στο Βερολίνο και στη Νέα Υόρκη και στο Λος Άντζελες και να λέω πως το Λονδίνο είναι το σπίτι μου και να λέω πως η Φλωρεντία είναι το σπίτι μου και να είμαι πάντα ανήσυχη και να λέω πως επιτέλους ριζώνω και να μην μπορώ να ριζώσω ποτέ γιατί πως θα ριζώσω, ποτέ μου δεν ρίζωσα και να νομίζω πως είμαι καλά ενώ είμαι χάλια, και ποτέ να μην φτάνω αρκετά βαθιά για να πιάσω άμμο στα μικρά χεράκια μου και να μην αντέχω τον κόσμο αλλά να μην μπορώ πια μόνη και να μάθω κάθε άθλημα και να μάθω κάθε τέχνη και να γίνω ένα με αυτήν και να φτάσω την θέωση και να γίνω μάγισσα και να γίνω κάποια και να γίνω τα πάντα και να μην γίνω τίποτα γιατί έτσι πρέπει για μένα και να με αγαπώ εγωιστικά και να με μισώ και να με απογειώνω και να μην με αντέχω και να γυρνάω γύρω από τον εαυτό μου μέχρι να ξεράσω και να παρομοιάζω προβλήματα μαθηματικών και χημικές εξισώσεις και νόμους φυσικής με τα προβλήματά μου για να κάνω τα πράγματα καλύτερα γιατί ποιος δεν χρειάζεται λίγη σοκολάτα και να προσπαθώ να με καταλάβω και να με καταλαβαίνω και να νομίζω ότι με ξέρω και να είμαι τόσο αστοιχείωτη που αν με ήξερα θα γελούσα μαζί μου και να νομίζω πως δεν μπορώ να αγαπήσω γιατί άτομα σαν εμένα ποτέ δεν θα μπορούσαν γιατί είμαι καταραμένη και γιατί είμαι τέλεια και γιατί είμαι ένα σκουπίδι και γιατί μπορώ αλλά δεν μπορώ και να φάσκω και να αντιφάσκω και να ζωγραφίσω και να σπουδάσω και να μην σπουδάσω και να κάνω φίλους γιατί δεν πάει άλλο και να νιώθω πάλι μόνη, και να μην κάνω τίποτα και να νιώθω ένοχη και να πανικοβάλλομαι για το μέλλον και να νιώθω αβοήθητη, και να μην διαβάζω αυτά που πρέπει αλλά αυτά που θέλω και να βαριέμαι αυτά που θέλω και να με πιάνει εμμονή και να ενθουσιάζομαι και να νομίζω πως βρήκα αυτό που έψαχνα και να νιώθω πλήρης και να απογοητεύομαι και να με πειράζω ειρωνικά γιατί ποτέ δεν θα βρω τίποτα, πως θα μπορούσα ποτέ να βρω. Και να ικανοποιούμαι με όσα έχω και να τα πετάω όλα και να θέλω άλλα και να θέλω τα πάντα γιατί μπορώ να τα ζητήσω, μπορώ να τα έχω, μπορώ να τα απαιτήσω και να θέλω να σε σκοτώσω και να μην αντέχω που υπάρχεις και να θέλω να σε σπάσω στο ξύλο και να σε αγαπώ καταβάθος γιατί ποτέ δεν σε χρειάστηκα περισσότερο αλλά ποτέ δεν ήρθες και να έρθεις κάποια στιγμή αλλά τότε να είναι αργά και να μπλέκω σε μοτίβα συμπεριφορών και σε κυκλοθυμίες και ποτέ τίποτα να μην είναι αρκετό και να θέλω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο και να θέλω να ζήσω πολύ και να θέλω να ζήσω λίγο και να θέλω να μη ζήσω καθόλου γιατί δεν αντέχω, δεν μου αξίζει, είναι βάρος απίστευτο έστω και μία ανάσα και να θέλω να είσαι πάντα εκεί και να θέλω να μην σε ξαναδώ γιατί δεν σε αντέχω γαμώ την Παναγία μου, ποτέ δεν σε άντεξα, ποτέ δεν άντεξα κανέναν και ποτέ δεν πρόκειται, και να αντέχω τους πάντες και να τους καταλαβαίνω και να τους πονώ και να τους δικαιολογώ και να μην έχω κανένα ηθικό φράγμα απέναντί τους και να θέλω να είμαστε όσο κοντά γίνεται να είναι δύο άνθρωποι και ακόμα παραπάνω και να μην μπορώ γιατί ζητάω πολλά, γιατί είμαι άπληστη αλλά μπορώ και θέλω κιάλλοκιάλλοκιάλλοκιάλλοκιάλλο και δεν ντρέπομαι που θέλω το αίμα σου και την ουσία σου και να νιώθω ανασφαλής να στο ζητήσω γιατί δεν προσδοκώ να καταλάβεις την δίψα μου. Και να θέλω να κάνω σεξ για το υπόλοιπο της ζωής μου και να μην θελήσω να ξανακούσω αυτή την λέξη γιατί είναι καταδικαστέα και να είμαι ελεύθερη και να είμαι άνετη και να είμαι πουριτανή και να είμαι ανοιχτόμυαλη και να φοράω παρωπίδες και να μου επιτρέπω πράγματα και να μην μου επιτρέπω και να νομίζω πως μπορώ να πετάξω και να το προσπαθώ αλλά ξέρω πως τα πουλιά δεν θα μπορούσαν ποτέ να πετάξουν αν είχαν το βάρος των λέξεων και να νομίζω πως μπορώ να αψηφήσω την βαρύτητα και να σπάω το σώμα μου και οι απολήξεις των νεύρων μου να μου υπενθυμίζουν την ηλιθιότητά μου για το υπόλοιπο της ζωής μου και να θέλω εκδίκηση και να μην μπορώ να την πάρω γιατί "είμαι καλύτερη από αυτό" και να σε θέλω και να μην σε αντέχω και να θέλω να κοιμηθείς μέσα μου γιατί είμαστε τόσο κοντά και να φοβάμαι και να νιώθω αήττητη γιατί είμαι, γιατί πάντα ήμουν και να είμαι χάλια και να είμαι καλά και να είμαι ολόμαυρη και επικίνδυνη και να λάμπω σαν το πρωινό άστρο και να είμαι μικρή, μεγάλη, καλή, κακιά, άσπρο, μαύρο, με χρώμα ή χωρίς, άσχημη, όμορφη, έξυπνη, χαζή, υπέροχη, τέλεια και να είσαι εκεί και να μην είσαι γιατί ό, τι γίνεται στην ζωή μου είναι επιλογή μου και δεν μπορείς να περάσεις τα διόδια χωρίς να το δω γιατί μπορώ και είσαι ένα τίποτα εκτός αν επιτρέψω να είσαι. Και να νομίζω πως έχω φτάσει την σπουδαιότητά μου και να νομίζω ότι γράφω τέλεια και να νομίζω πως γράφω μαλακίες και να νομίζω πως είμαι κάτι και να είμαι υπέροχη και να νομίζω πως είμαι τρελή αλλά να είμαι πιο λογική από όλους και στην τελική να συνειδητοποιώ πως δεν υπήρξε ποτέ πιο τρελός άνθρωπος από μένα και να αγαπώ και να μισώ και να νιώθω και να αγνοώ και να ζήσω τα πάντα.

Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2011

Πως;

Πώς;

Πώς μπορείτε να λέτε πως ο κόσμος είναι μόνο μαύρο κι άσπρο;

Πως μπορείτε να λέτε εσείς οι δήθεν ανοιχτόμυαλοι πως υπάρχει και το γκρι;


Κάθομαι εδώ και μισή ώρα μετά από την συνειδητοποίησή μου αυτή, του πόσο γελοίο είναι να πιστεύεις κάτι τέτοιο, και ακόμα γελώ!


Άκους εκεί γκρι...










Ο κόσμος είναι γεμάτος χρώματα.











Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου 2011

Εντυπώσεις από τις εξετάσεις :)

Κατά τις 4 έδωσα για πρώτη φορά εξετάσεις στο Κρατικό Θεσσαλονίκης. Δεν το γράφω με ολόκληρη την ονομασία του γιατί δεν θέλω να φαίνεται σε μηχανές αναζήτησης.

Η επιτροπή μου φάνηκε ευγενική στην αρχή, κάπως... απαθής από την άλλη, καθώς προχωρούσε η εξέτασή μου. Ξεκίνησα με το δυνατό μου χαρτί, την πρώτη παράγραφο από το Υπόγειο του Ντοστογιέφσκι, είπα το ποίημα και τέλος το κλασσικό μου κομμάτι.

Είχα τρομερό άγχος, κάτι το οποίο από την μία καλυτέρεψε κάποια σημεία μου, ενώ χειροτέρεψε άλλα. Όπως και να χει, δεν νομίζω να περάσω.

Τα άλλα παιδιά ήταν σχετικά οκ... είχαμε καναδυό ψώνια να πω την αλήθεια, αλλά δεν στάθηκα και πολύ εκεί.

Δεν έχω πολλά να πω, αλήθεια. Θα κλείσω εδώ, παραθέτοντας το απόσπασμα που προανέφερα.


"Είμαι άρρωστος... είμαι κακός. Δεν είμαι καθόλου ευχάριστος. Νομίζω πως έχω μια αρρώστια του ήπατος. Μα δεν καταλαβαίνω τίποτα και δεν ξέρω που ακριβώς υποφέρω. Αν και εκτιμώ πολύ τους γιατρούς και την ιατρική, δεν πάω να με κοιτάξουν, και δεν πήγα ποτέ γιατί είμαι φοβερά προληπτικός, ή τουλάχιστον τόσο, που δεν πιστεύω στην ιατρική. (Η μόρφωσή μου δεν θα 'πρεπε να μου επιτρέπει να είμαι προληπτικός, ωστόσο είμαι.) Όχι, αν δεν φροντίζω για τον εαυτό μου, το κάνω από πείσμα μόνο. Ίσως δεν μπορείτε να το καταλάβετε αυτό. Ε λοιπόν εγώ το καταλαβαίνω. Δεν θα μπορούσα βέβαια να σας εξηγήσω από που προέρχεται το πείσμα μου. Καταλαβαίνω πολύ καλά πως μη φροντίζοντας να γιατρευτώ, δεν κάνω κακό σε κανένα, ούτε και στους γιατρούς. Και καλύτερα από κάθε άλλο στον κόσμο ξέρω πως μόνο τον εαυτό μου βλάπτω. Αδιάφορο΄ από πείσμα δεν γιατρεύομαι. Είναι αρρώστια του ήπατος. Ας είναι ό,τι θέλει, ας γίνει και χειρότερα ακόμη!"




Καλό βράδυ :)



ΥΓ: 18.

Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2011

Silence Is Deafening

...δεν περίμενα να με βρω εδώ σήμερα. Πραγματικά. Φρίκαρα κάπως. Μετά από αρκετό καιρό που έχω να πατήσω εδώ μέσα, είχα λίγο πολύ παραδεχτεί στον εαυτό μου πως είχα τελειώσει με την μπλογκόσφαιρα. Πήρα αυτά που ήθελα να πάρω κι έφυγα. Ωστόσο, δεν κατάλαβα πως συνέβη, αλλά βρίσκομαι εδώ. Κάτι που μου θυμίζει...

“Jace? Are you all right?”
“I don’t know,” he said in the dazed manner of someone just waking up from a dream. “I
wasn’t going to come here. I’ve been wandering around all night—I couldn’t sleep—and I
kept finding myself walking here.”


Δεν κατάλαβα τι ακριβώς συνέβη, αλλά ξαφνικά ένιωσα την ανάγκη να γράψω. Δεν ξέρω καν τι γράφω, δεν έχω κοιτάξει δεύτερη φορά την ίδια γραμμή, φοβάμαι μην το μετανιώσω.
Κάτι έγινε σήμερα. Κάτι που δεν μπορώ ακριβώς να προσδιορίσω. Κάτι που επίσης μου θυμίζει...

“Good luck, Ron,” said Hermione, standing on tiptoe and kissing him on the cheek.
Ron seemed to come to himself slightly as they walked back across
the Great Hall. He touched the spot on his face where Hermione had
kissed him, looking puzzled, as though he was not quite sure what had
just happened.



Δεν ξέρω τι τρέχει σήμερα με τις παραθέσεις. Ίσως είναι ένα τέχνασμα για να σας ξεγελάσω, να μην γράψω πάλι... αλλά κάτι μου λέει πως σήμερα δεν είναι. Πάντα ήθελα να αναφέρω αυτά τα 2 αποσπάσματα και μου δόθηκε η ευκαιρία να τα χρησιμοποιήσω και τα 2 μαζί. Η τύχη μου δεν θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη.

Ήμουν κάπως... εξαντλημένη τις τελευταίες μέρες. Σωματικά και συναισθηματικά. (Τι έκπληξις.) Μπορεί να μην είμαι καλά, είμαι όμως εδώ. Αυτό έχει σημασία. Και το οφείλω στον Σ.
Α, και κάτι ακόμα. Μ, μου λείπεις. Ξέρω πως δεν το βλέπεις αυτό, για αυτό και νιώθω τεράστια ανακούφιση που το λέω επιτέλους. Μου λείπεις όσο δεν μου έχεις λείψει ποτέ από τότε που γνωριστήκαμε. Μου λείπουν τα πάντα, οι κλήσεις στις 2 το πρωί, οι μαμάδες μας να μας ρίχνουν τρομερό βρισίδι, οι αδελφοί μας να μας πληγώνουν και εγώ να σου ανήκω ολοκληρωτικά, όπως και συ σε μένα. Και όσο κι αν πονούσε, μου λείπουν τα περσινά Χριστούγεννα.






Κυριακή 7 Αυγούστου 2011

Madrugada

Madrugada is a Portuguese and Spanish word meaning "dawn".

I could use a dream or a genie or a wish
To go back to a place much simpler than this
Cause after all the partyin’ and smashin’ and crashin’
And all the glitz and the glam and the fashion
And all the pandemonium and all the madness
There comes a time where you fade to the blackness
And when you’re staring at that phone in your lap
And you hoping but them people never call you back


Somebody take me back to the days
Before this was a job, before I got paid
Before it ever mattered what I had in my bank
Yeah back when I was tryin’ to get a tip at subway
And back when I was rappin’ for the hell of it
But now a days we rappin’ to stay relevant
I’m guessin that if we can make some wishes outta airplanes
Then maybe yo maybe I’ll go back to the days
Before the politics that we call the rap game
And back when ain’t nobody listened to my mix tape
And back before I tried to cover up my slang




Μόλις το έκλεισα στον μοναδικό άνθρωπο ο οποίος έχει την οποιαδήποτε πιθανότητα να γίνει κολλητός μου. Είναι 14.

Από την μία βρίσκω σε αυτόν μία αθωότητα παιδική, ταιριαστή σαφώς της ηλικίας του θα 'λεγες. Φυσικό αφού είναι τόσο μικρός. Με την αθωότητα όμως πάει και η αφέλεια. Η περιέργεια, επίσης επακόλουθο. Δυστυχώς, δεν φοβάμαι για αυτόν, όπως θα έπρεπε μία σωστή φίλη. Ίσως γιατί έχω εγωισμό μόνο για μένα. Μην ξεφεύγω όμως με τον αναίσθητο χαρακτήρα μου.

Τον βλέπω που κάνει στραβοπατήματα και μου τη δίνει. Δεν θέλω να κάνει τα λάθη που έκανα και γω όταν νόμιζα πως στα 14 μου τα ήξερα όλα, ήμουν αήττητη, πανέξυπνη. Ακόμα και τώρα, που θεωρώ το μυαλό μου το μεγαλύτερο όπλο επιβίωσης, εγώ με το τεράστιο εγώ μου, άλλαξα γνώμη για μένα όταν ήμουν 14. Δεν ήμουν ούτε πανέξυπνη, ούτε αήττητη. Ή τουλάχιστον, αν είχα το μυαλό, δεν είχα την γνώση, την εμπειρία.

Πρέπει να πάθεις για να μάθεις. Δεν θέλω όμως να το μάθεις με τον άσχημο τρόπο, ακόμα και αν ο άσχημος είναι και ο μοναδικός τρόπος.

Με ενοχλούν πολλά πάνω σου, αλλά ακριβώς για αυτά σου μιλάω και μου μιλάς, και το ξέρεις αυτό. Αν δεν συμμερίζεσαι τα γούστα μου, το δέχομαι. Αν δεν σου αρέσει ο χαρακτήρας μου, το 'χω αντέξει και από χειρότερους. Αν δεν επικοινωνούμε λόγω ηλικίας, το καταλαβαίνουμε και οι δύο. Εσύ όμως δεν καταλαβαίνεις το γιατί.

Δεν έχω μιλήσει σε κάποιον άμεσα μέσω του μπλογκ μου αλλά έχω χάσει το στοιχείο έκπληξης προς τον εαυτό μου εδώ και καιρό, οπότε δεν εκπλήσσομαι.

Θες να φας τα μούτρα σου; Θες μερικά χρόνια μετά να μετανιώνεις; Να κάνεις κάποιες πράξεις τώρα; πράξεις, τα αντίκτυπα των οποίων θα νιώσεις χρόνια μετά; Δική σου επιλογή. Δουλειά μου είναι να σε προειδοποιήσω, να σε προστατέψω. Άλλο πράγμα που ποτέ δεν έχω κάνει για κανέναν πέρα από τον κώλο μου χωρίς κίνητρο. Ναι, σου ακούγομαι κλισέ, και είμαι, γιατί έτσι είναι τα πράματα. Υπάρχει λόγος που πράγματα ειπώνονται τόσες φορές. Ισχύουν.

Πάλι για μένα μιλάω... ίσως γιατί αν σου εξηγήσω εμένα, θα καταλάβεις. Ίσως γιατί όταν εξηγώ, αντλώ την γνώση μου από εμένα, όχι από κάποια δακρύβρεχτη, ξένη ιστορία. Ναι, αυτό θα 'ναι.

Καλό ξημέρωμα. Α, και μην ξαναπιείς... τόσο.

Τρίτη 26 Ιουλίου 2011

Where is my mind..?

I walk through rusted leaves. I wield my toes to crush them over and keep moving towards the direction I am supposed to follow. Dark clouds cover the sky's lenghts. Although there still is light, I fear the worst.

The wind moves the leaves on the trees as much as the rusted ones. I stumble on them with my dress. My hair are mazy, a handful of leaves locked in the long curls. I feel cold, helpless. But still, I am sure of what I am doing. I have walked these woods since the beginning of time, since humans could never imagine a place like this in their heads; the beauty of the nature, the mystery of the woods, the clearness of the sky. Beauty I would soon be unable to remember myself.

While walking, I can feel the spirits of my ancestors, a race much better, much stronger, much calmer than the Dark Age that followed them. People-sized beings with gigantic power and enormous amount of knowledge. What an honor to be accompanied by such superior existances on my last journey. I see no sign of them. I merely feel them. What a feeling, though.

Suddenly, the wind blows harder, pushing me to a slight different direction. This is it, I think. It has finally come to an end. The wind keeps blowing harder and by now I am on the verge of losing my balance. I feel no fear now. I know what I am expecting. I am almost.... happy. A sweet numbness has taken over me.

Finally, I reach my destination. A small glade appears as I reach closer. A woman stands at the opposite edge. I move to reach her but she raises a hand and moves towards me. We meet in the middle. The wind has seazed.

I turn to look at her. We are identicals, as expected, with a difference or two. Her dress is black, opposite to my white one. Also, her eyes and hair are black as well, while mine are light brown. I remember my third father of the Dark Age telling me that I have the color of honey in me, and that it was revealed on my features. The woman standing opposite to me was different, pitch-black, blank, almost.

Her eyes sparkled, still blank, depthless. A contradiction. She smiled a beautiful smile and her gaze fell directly on me. Another contradiction, since I was under the impression she was looking at me from the moment I entered the glade.

I was the first to speak. "I am here."

She didn't respond immediately. Instead, she rose her head to the sky. It was dark now, something I hadn't noticed. I stared at the moon.

"You have indeed", she answered. I turned to look at her. "I hoped you would."
"You know I would. It is, after all, your job to know."
"You cannot escape your fate", she responded.
"I didn't want any of this to happen. I never wished for it. I dreaded it", I hurried, before she moved to do what she was about to do.
"Oh, I know. Nobody ever does. The ones that have are truelly fit for the place you fear you may go", she said in a serene tone, still smiling.
"Do you know? Where I am to go?" I asked quickly. I was afraid, but calm. I didn't know how it was managed. Maybe it was happening because I was around her.
She didn't answer my question. "Close your eyes, Morning Star" she said.
I did as instructed. All my senses were heightened. I could feel the brisk wind blowing back again. I could smell the dampness in the ground. I could hear my breath, fast and shallow, and hers almost inaudible.

I couldn't bear the pending. I peeked at her, and she gave me one last, tranquil smile and then I felt no more.










I was swimmin´ in the Carribean
Animals would hide behind the rocks.
Except the little fish
But he told me east was west
Tryin' to talk

With your feet in the air , and your head on the ground
Try this trick and spin it! Yeahh!
Your head will collapse, but there's nothing in it
And you'll ask yourself?

Where is my mind?
Where is my mind?
Where is my mind?
Way out, in the water see it swimmin´?

Παρασκευή 8 Ιουλίου 2011

Having someone to talk to.

Αν και περιοδικά σκέφτομαι πως κάποια πράγματα έχουν περισσότερη σημασία από ό, τι φαίνεται να έχουν, συνεχίζω να το ξεχνάω εφόσον παραμένω σωστή κυνική.

Το να έχεις κάποιον να μιλάς και να ξαλαφρώνεις... ναι, ακούγεται κλισέ, τετριμμένη ατάκα, αλλά τουλάχιστον δεν σε κάνει να θέλεις να κλάψεις... όσο ήθελες πριν. Προσπαθώ να βρω έναν πιο... περίτεχνο τρόπο να το πω, ωστόσο προτιμώ να είμαι ο λιγότερο μαλάκας εαυτός μου αυτή τη στιγμή και να μπω στην θέση του εφήβου που έχω το δικαίωμα να είμαι.

Σύντομη και αυτή η καταχώρησή μου μεν, περιεκτική δε.


Σε ευχαριστώ που είσαι στην ζωή μου, νονά. Τίποτα άλλο. Είσαι από τους ανθρώπους για τους οποίους είναι περιττό να πλέξεις εγκώμιο.

Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου 2010

To all those poor, unfortunate souls out there...

Μία φορά κι έναν καιρό... ήμουν εγώ με μισοχαλασμένο πλήκτρο του τόνου. Αρκετά εκνευριστικό βέβαια, αλλά προσπαθεί κανείς. Ήμουν λοιπόν μία φορά και έναν καιρό εγώ, που επειδή διάβασα εδώ και καιρό μία πανέμορφη ιστορία αποφάσισα να την διηγηθώ εδώ. Την εξέθεσε ο Χόρχε Μπουκάι στο "Ιστορίες να σκεφτείς".

Σ΄ ένα μαγεμένο βασίλειο όπου οι άνθρωποι δεν μπορούν ποτέ να φτάσουν, ή ίσως όπου οι άνθρωποι μεταφέρονται αδιάκοπα χωρίς να το καταλαβαίνουν …Σ΄ ένα βασίλειο μαγεμένο όπου τα αφηρημένα πράγματα γίνονται χειροπιαστά …
΄Ηταν μια φορά κι έναν καιρό μια πανέμορφη λίμνη
΄Ηταν μια λίμνη με νερά κρυστάλλινα και καθαρά όπου κολυμπούσαν ψάρια όλων των χρωμάτων, κι όπου όλες οι αποχρώσεις του πράσινου λαμπύριζαν διαρκώς…Σε εκείνη τη μαγική και διάφανη λίμνη έφτασαν η θλίψη και η οργή για να κάνουν μπάνιο παρέα.
Κι οι δυο έβγαλαν τα ρούχα τους και, γυμνές, μπήκαν στη λίμνη.
Η οργή, που βιαζόταν (όπως συμβαίνει πάντα στην οργή χωρίς να ξέρει γιατί), έκανε μπάνιο στα γρήγορα, κι ακόμα πιο γρήγορα βγήκε από το νερό …
Αλλά η οργή είναι τυφλή – ή, τέλος πάντων, δεν βλέπει ξεκάθαρα την πραγματικότητα. ΄Ετσι, γυμνή και καθαρή, φόρεσε βγαίνοντας από το νερό, το πρώτο ρούχο που βρήκε…
Και συνέβη εκείνο το ρούχο να μην είναι το δικό της αλλά της θλίψης…
Κι έτσι, ντυμένη θλίψη, η οργή έφυγε.
Πολύ ήρεμη, πολύ γαλήνια, διατεθειμένη όπως πάντα να παραμείνει σε όποιο μέρος βρίσκεται, η θλίψη τελείωσε το μπάνιο της και – χωρίς καμιά βιασύνη – ή, καλύτερα, χωρίς συναίσθηση του χρόνου που περνάει, τεμπέλικα και αργά, βγήκε από τη λίμνη.
Στην αρχή συνειδητοποίησε ότι τα ρούχα της δεν ήταν πια εκεί.
΄Όπως όλοι ξέρουμε, αν υπάρχει κάτι που δεν αρέσει καθόλου στη θλίψη, είναι να μένει γυμνή. ΄Ετσι φόρεσε το μοναδικό ρούχο που υπήρχε δίπλα στη λίμνη: το φόρεμα της οργής.
Λένε ότι από τότε, πολλές φορές συναντάμε την οργή τυφλή, σκληρή, τρομερή, θυμωμένη. Αλλά αν σταματήσουμε για λίγο και κοιτάξουμε καλύτερη, καταλαβαίνουμε ότι αυτή η οργή που βλέπουμε είναι μόνο μια μεταμφίεση, κι ότι πίσω από την όψη της οργής, στην πραγματικότητα, κρύβεται η θλίψη.


Μην μισείτε ο ένας τον άλλον. Κατά βάθος θλιμμένοι είστε. Είμαστε.

Kαι επειδή θλίψη γυμνή δεν νοείται...



This my excavation and today is kumran
Everything that happens is from now on
This is pouring rain
This is paralyzed
I keep throwing it down two-hundred at a time
It's hard to find it when you knew it
When your money's gone
And you're drunk as hell
On your back with your racks as the stacks as your load
In the back and the racks and the stacks are your load
In the back with your racks and you're un-stacking your load
I've twisting to the sun I needed to replace
The fountain in the front yard is rusted out
All my love was down
In a frozen ground
There's a black crow sitting across from me; his wiry legs are crossed
And he's dangling my keys he even fakes a toss
Whatever could it be
That has brought me to this loss?
On your back with your racks as the stacks as your load
In the back and the racks and the stacks of your load
In the back with your racks and you're un-stacking your load
This is not the sound of a new man or crispy realization
It's the sound of the unlocking and the lift away
Your love will be
Safe with me


ΥΓ1: Είπα να βάλω ρετρό και το γάμησα. Τζάμπα ψαχνετε χρονολογική σειρα στα κομματια.

ΥΓ2: Δεν είμαι θλιμμένη. Απλώς μου λείπεις.




Στον Σ.

Σάββατο 16 Οκτωβρίου 2010

Μεταμεσονύκτιοι παραλογισμοί...

Όμορφη η αποψινή νύχτα... πάλι με έπιασες να γράφω, να γράφω δίχως σταματημό, κι όμως, γράφω άκαρπα, μάταια. Δεν μπορώ να εκφράσω αυτά που θέλω και φοβάμαι πως δεν θα μπορέσω ποτέ...

Γιατί τα αστέρια να με γεμίζουν θλίψη; Το ίδιο και το φεγγάρι, και η νύχτα. Μικρή τα είχα για μικρά σημεία του ορίζοντα, μαγικά, γεμάτα μυστήριο. Γιατί πλέον με γεμίζουν θλίψη;

Φοβάμαι πως τελείωσε το κομμάτι και πατάω να το ξαναρχίσω, αλλά απλά είμαι ακόμα στην μέση του κομματιού.

Δίνουν ελπίδες, τα μπάσταρδα τα αστέρια, το φεγγάρι, η μαγεία της ψεύτρας της νύχτας... παίζουν μαζί μου ξέροντας πως θα αφεθώ, ρομαντική καθώς είμαι και πάλι θα βρει τα συντρίμια μου το ξημέρωμα.



Πονάω. Πονάω τόσο πολύ που νιώθω να διαλύομαι σαν πεσμένο φύλλο, από εκείνα τα πορτοκαλί, που σ αρέσουν κιόλας... από κείνες τις μικρές μελαγχολικές υπάρξεις του φθινοπώρου, της εποχής που γεννήθηκα, της εποχής μου. Πάντα το έλεγα πως το να γεννηθείς στην σηματοδότηση του φθινοπώρου είναι κάπως μελαγχολικό και μου αρέσει...

Πονάω, στο πα ήδη, μα θέλω να το εντυπωθείς σωστά, σαν να είσαι ένα μικρό παιδί και βλέπεις ένα θέαμα πρωτόγνωρο για σένα, ίσως ειδεχθές για την περίπτωσή μας... πάλι σε σένα μιλώ γιατί είναι σαν να μιλώ στον καθρέφτη μου... τον χειρότερο δηλαδή κριτή μου. Άρα είμαι πάλι εγωίστρια. That makes 2 of us.

Ο κόσμος αυτός είναι πολύ σκληρός για μένα. Δεν τον αντέχω. Έπρεπε να είχα γεννηθεί χαρακτήρας μέσα σε ένα βιβλίο... σαν να έχω πράγματι γεννηθεί εκεί και να πονάω που έχω φύγει από τον τόπο μου... ναι... αυτό είναι... πονάω, σαν άνθρωπο χωρίς οξυγόνο, ψάρι χωρίς νερό. Πρέπει να έχω γεννηθεί μέσα σε βιβλίο...

Σε σένα μιλώ πάλι, γιατί έμαθα να σε συνδέω με την ιδέα του ρομαντικού και μάλιστα επειδή και γω έτσι έχω μάθει να συνδέω το ρομαντισμό με μένα....

Πονάω γιατί μου λείπει ο ρομαντισμός και εσύ. Πράγματα διαφορετικά μεν, από άλλη άποψη όμως ίδια.

Ο κόσμος αυτός είναι πανέμορφος... αλλά δεν μπορώ να τον ζήσω... είμαι σπασμένη σε κομμάτια αλλά δεν ασχολούμαι με την κόλλα και το σελοτέιπ που καθημερινά μου προσφέρουν οι... φίλοι μου. Φίλοι μου; Φίλοι μου... Προτιμώ να μένω σπασμένη και να παρατηρώ τον κόσμο...

Πονάω. Όσο πιο όμορφη η νύχτα, τόσο περισσότερο πονάω, τόσο περισσότερο θλίβομαι τόσο περισσότερο μάχομαι στα δάκρυα.

Σήμερα όμως έχασα την μάχη.









"Θα 'θελα τόσο πολύ να σ' εντυπωσίασω. Η μοναδική μας νύχτα ήταν ξαφνική και σύντομη σαν μια μπόρα. Ούτε που πρόλαβα ν΄αρχίσω, ούτε που πρόλαβα να σου πω την μοναδική μου ιδιότητα: είμαι συλλέκτης. Μαζεύω το πιο σκληρό κι άγριο πράγμα του κόσμου...στιγμές. Όταν έχω αυτό τον ξαφνικό πόθο να πετάξω και δεν έχω που να πετάξω...κρύβομαι στη συλλογή μου, γεμάτη καφέδες, μποξέρ, χορευτές...τυχαία αγγίγματα, βρισιές, τρυφερούς παρανόμους, στοές, συναντήσεις, κραυγές...σιωπές, χωρισμούς, λόγια, λόγια λόγια...

Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα θα κυλήσουν όπως θέλουν αυτά. Η ζωή ξέρει κι εγώ την εμπιστεύομαι. Είμαι απ' αυτούς που πάντα κάπνιζαν φτηνά τσιγάρα".





-Με σκότωσε αυτή η ταινία...-


Σημ. 1: Ναι, την είδα την ταινία, μικρή Μ. Το ξέρεις πως ό, τι δεις θα το δω κι εγώ, ό, τι διαβάσεις, ό, τι ακούσεις, το ίδιο θα κάνω και γω, για να σιγουρευτώ για άλλη μιά φορά και να πω μέσα μου με σιγουριά πως με εκφράζεις. Ή τουλάχιστον αυτά που σε εκφράζουν εκφράζουν και μένα. Μα έμαθα να μη στο ξαναλέω. Και οι 2 μας έχουμε μία ανάγκη για μοναδικότητα... Δεν με νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι πια. Λυπάμαι μόνο που θα χάσω μερικούς επειδή αυτοί δεν κοιτούν στον δικό τους καθρέφτη. Λυπάμαι όμως που ίσως και συ να ξεχάσεις να το κάνεις και με κατακρίνεις...

Σημ. 2: Είμαι ο πιο αυστηρός κριτής του εαυτού μου. Και αυτό είναι που θα με σκοτώσει.

Σημ. 3: Από δω και πέρα θα γράφω χωρίς την σιωπηλή συγκατάθεση κανενός. Προσάψτε μου όποιο επίθετο προτιμάτε.

Τετάρτη 1 Σεπτεμβρίου 2010

Γιορτάζω τα λάθη μου...

Καλησπέρα. Σκεφτόμουν να κάνω κάτι μεγαλειώδες, αλλά μισώ τόσο πολύ τα κλισέ που όταν σκέφτομαι να κάνω κάτι τέτοιο, απλά δε μου βγαίνει. Ας πάει στο διάολο.

Σήμερα γίνομαι 17 χρονών, και το μπλόγκ μου ενός. Υποθέτω είναι κάτι για το οποίο πρέπει να χαίρομαι, δεν είναι; :)

Τον τελευταίο χρόνο... τα πράγματα ήταν πιο ενδιαφέρονται και διδακτικά από κάθε άλλο χρόνο, και αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε ένα ιστολόγιο... πως το λένε να δεις; Α ναι, Βυθός. Μέσα από τον εαυτό μου με με φίλους κατάφερα να κατανοήσω εμένα ως άτομο, να κοιτάξω στον καθρέφτη και να αναγνωρίσω μερικά χαρακτηριστικά, μία μικρή προοπτική πάνω στα ελαττώματά μου πως θα καταφέρω να τα χρησιμοποιήσω για καλό, και να καλυτερεύσω τον εαυτό μου. Που ξες; Ίσως τελικά να μην είμαι ο διάολος με σάρκα και οστά. Θα ήταν πολύ εγωιστικό να με σκέφτομαι έτσι, άλλωστε. Ήταν μια όμορφη και άσχημη χρονιά, διότι, όπως είπε και ο φίλος μου ο Φιοντόρ κάποτε (ναι, εκείνο το άπειρο και αμαθές παιδί)... Πείτε μου: Όποιος έχει γνωρίσει βαθιά τον εαυτό του, γίνεται να τον σεβαστεί; :)

Πάει λοιπόν και αυτό. Άρχισα και συνεχίζω να ονειρεύομαι, να σκέφτομαι, να γελάω, να κλαίω, να πονώ, να χαίρομαι, να ερωτεύομαι, να μισώ, να λατρεύω και να σιχαίνομαι την ζωή κατά περιόδους... Το μόνο μου παράπονο... πάει και αυτό. Μετά από την φετινή χρονιά... ξέρω πως μπορώ να το καταφέρω και αυτό. Και σε ευχαριστώ που μου το έδειξες.

Σας είπα ποτέ για...; Μάλλον όχι. Όχι, όχι, και μάλιστα ήθελα να το πω εδώ και καιρό. Νιώθω πως μερικές φορές γράφω και ξεχνάω τα μισά που θέλω να πω επειδή πλατειάζω και ξεφεύγω... χάνομαι... Θα σας το πω τότε σήμερα. Ας πάει στον διάολο και αυτό.

Ο άνθρωπος... τι είναι τελικά ο άνθρωπος; Η πιο τέλεια και ατελής μορφή, πίστευα κάποτε. Θα το παραφράσω όμως. Ή μάλλον θα το αλλάξω εντελώς.
Ο άνθρωπος, το πιο τέλειο πράγμα πάνω στην γη, ακριβώς επειδή έχει ατέλειες. Αν δεν είχε, δεν θα τον θέλαμε. Ακριβώς επειδή μισούμε και αγαπάμε με πάθος, ακριβώς για αυτό είμαστε επιθυμητοί στον άλλον. Ακριβώς επειδή μπορούμε να γίνουμε ανυπόφορα κουραστικοί και απελπιστικά γλυκανάλατοι κατά περιόδους... όλα αυτά.

Χμ... είναι ιδέα μου, ή έχω αρχίσει να βλέπω τον κόσμο γεμάτο χρώματα, ζωή και καρδούλες; Αν όχι, μήπως έχω αρχίσει να τον αντιμετωπίζω με ελπίδα;
Μάλλον ναι.

Αν είχα σαμπάνια θα έκανα πρόποση. Συνεχίζω όμως κολλημένη σε παλιές εμμονές... κόκκινο κρασάκι λοιπόν. Υποθέτω κάποιες εμμονές ίσως είναι καταδικασμένες να γίνουν βλαβερές και να σε βλάψουν μέχρι θανάτου. :)

Στον βυθό μου λοιπόν... και στο επόμενο σαχλό, ρομαντικό, κάφρικο, κυνικό, βαρετό, ενδιαφέρον, γεμάτο μουσική... και στο φθινόπωρο... την πιο όμορφη εποχή του έτους.



(<--Η εμμονή που λέγαμε)

ΥΓ: Συνεχίζεις να μου λείπεις. Κι ας μην επιτρέπω τον εαυτό μου να σε εμπιστευτεί. Ίσως απλά είμαι καταδικασμένη να μη με αφήνω να χαίρομαι σε κάθε... καλό που μου συμβαίνει. Μακάρι να είχες πάρει τηλέφωνο. Ας γιορτάσω λοιπόν πάλι το λάθος μου να σου το πω... μου λείπεις.

Παρασκευή 27 Αυγούστου 2010

I love the way you lie...



Just gonna stand there and watch me burn
Well that's alright because I like the way it hurts
Just gonna stand there and hear me cry
Well that's alright because I love the way you lie
I love the way you lie

I can't tell you what it really is
I can only tell you what it feels like
And right now there's a steel knife in my windpipe
I can't breathe but I still fight all I can fight
As long as the wrong feels right it's like I'm in flight

High off of love, drunk from my hate
It's like I'm huffin' paint and I love her
The more I suffer, I suffocate
Right before I'm about to drown, she resuscitates
Me, she fuckin' hates me and I love it, Wait!
Where you going? I'm leaving you.
No you ain't. Come back. We're running right back


Here we go again, it's so insane
'Cause when it's going good, it's going great
I'm Superman with the wind in his back
She's Lois Lane, but when it's bad, it's awful
I feel so ashamed, I snapped, "Who's that dude?"
I don't even know his name
I laid hands on her, I'll never stoop so low again
I guess I don't know my own strength

Just gonna stand there and watch me burn
Well that's alright because I like the way it hurts
Just gonna stand there and hear me cry
Well that's alright because I love the way you lie
I love the way you lie
I love the way you lie

You ever love somebody so much,
you could barely breathe when you with 'em?
You meet, and neither one of you even know what hit 'em
Got that warm fuzzy feeling, yeah, them chills, used to get 'em
Now you gettin' fuckin' sick of lookin' at 'em
You swore you'd never hit 'em, never do nothing to hurt 'em
Now you're in each other's face spewing venom in your words when you spit 'em
You push, pull each other's hair, scratch, claw, bit 'em
Throw 'em down, pin 'em, so lost in the moments when you're with 'em

It's the fate that took over, it controls you both
So they say, you're best to go your separate ways
Guess that they don't know you 'cause today,
That was yesterday, yesterday is over, it's a different day
Sound like broken records playing over
But you promised her, next time you'd show restraint
You don't get another chance
Life is no Nintendo game, but you lied again
Now you get to watch her leave out the window
Guess that's why they call it "window pane"

Just gonna stand there and watch me burn
Well that's alright because I like the way it hurts
Just gonna stand there and hear me cry
Well that's alright because I love the way you lie
I love the way you lie
I love the way you lie

Now I know we said things, did things that we didn't mean
And we fall back into the same patterns, same routine
But your temper's just as bad as mine is
You're the same as me

When it comes to love you're just as blinded

Baby, please come back, it wasn't you, Baby, it was me.
Maybe our relationship isn't as crazy as it seems
Maybe that's what happens when a tornado meets a volcano

All I know is I love you too much to walk away though
Come inside, pick up your bags off the sidewalk
Don't you hear sincerity in my voice when I talk?
Told you this is my fault, look me in the eyeball
Next time I'm pissed, I'll aim my fist at the drywall
Next time? There won't be no next time
I apologize, even though I know it's lies
I'm tired of the games, I just want her back. I know I'm a liar
If she ever tries to fuckin' leave again,
I'ma tie her to the bed and set this house on fire

I'm just gonna

Just gonna stand there and watch me burn
Well that's alright because I like the way it hurts
Just gonna stand there and hear me cry
Well that's alright because I love the way you lie
I love the way you lie
I love the way you lie


Την καλησπέρα μου. Πρώτη φορά ξεκινώ με τραγούδι. Θα σας πω αργότερα περί τίνος πρόκειται. Απλά ήθελα να το ακούσω άλλη μία φορά. Και μετά ξανά. Και ξανά. Και ξανά...

Γύρισα από την βαθύτατα θρησκευτική κατασκήνωση, με πέντε δώρα, έναν σταυρό, και μερικά καλοδιαλεγμένα σχόλια παραπάνω. Πέρα από το γεγονός πως η μισή μου μέρα καταναλωνόταν στην ίδια την κατανάλωση (φίλε, όταν γύρισα απλά ήθελα να φάω ό, τι πιο πρόχειρο και junk υπάρχει, δευτερόλεπτο δεν μας άφησαν να πεινάσουμε) πέρασα πολύ καλά μπορώ να πω. Και αυτό γιατί έκανα παρέα με ένα μάτσο θρησκόληπτα φτωχαδάκια. (<--- και μη φτωχαδάκια but that's hardly the point). Κλασσικά εγώ ανέλαβα την αρχισύνταξη της εφημερίδας αν και ήθελα να πάω θέατρο, θα ζήσουμε όμως. Κλασσικά πάντα. Αρχίζω και καταλαβαίνω την Blair και την Gossip Girl. Φαντάζομαι είναι μεγαλύτερη ευχαρίστηση το να βγάζεις τα αγόρια της κατασκήνωσης (που ήρθαν για φάρσα) ένα μάτσο πυρολάτρεις-σατανιστές-κομπλεξικούς και λοιπές ιστορίες πράγματα, με πρόφαση μόνο ένα πανό που κάψανε από το να παίζεις στο θεατρικό. Όχι πως ήταν άσχημο το δεύτερο. Η Ελίζα έδωσε ρεσιτάλ ως Πάρης σε αναζήτηση ωραίας Ελένης, ακόμα και ΧΩΡΙΣ την καθοδήγησή μου, την οποία βέβαια ζήτησε αλλά εγώ ως καλό παιδάκι που γίνομαι όταν βρίσκομαι κοντά σε σταυρούς (όλοι ξέρουμε πως αν αγγίξει το δέρμα ενός βρικόλακα θα αρχίσει να καίγεται) δεν πρόλαβα να δώσω. Πέρα από αυτό πέρασα τέλεια. Πάλι ήμουν στην μεγαλύτερη ομάδα που σημαίνει ένα ταξίδι στο ποτάμι και βόλτα στην πόλη. Φώτοζ παρακαλώ (σε άκυρη σειρά γιατί βαριέμαι να τα βάζω στην σωστή) :

Εδώ η νέα μόδα... οι κοπέλες του μορφωτικού ντυμένες με τις βαλίτσες τους στο νεξτ τοπ μόντελ της κατασκήνωσης. Ως γνήσια κάφρος εγώ τους καραέβρισα, λέγοντας πως η επίδειξη σαρκός με τέτοια μέσα είναι ανεπίτρεπτη στην ενορία μας (2 προσκεκλημένοι γονείς με επαίνεσαν να δεις :Ρ). Θεες, θεες, αλλά η ομάδα μας καλύτερη. Β)

Η αγαπημένη μου φώτο, μιας και εδώ παίζει να βρίσκονται τα 3 αγαπημένα μου άτομα. Από τα δεξιά η κολλητή μου η Ιωάννα (θηλυκή εκδοχή του Jake αλλά και γκόμενά του- μέχρι και στην κατασκήνωση είδα όνειρο πως η Ιωάννα τα χει μαζί του, άσε), η Ελίζα (ναι, η καταπληκτική ηθοποιός) και η Ειρήνη, η περίεργη μίξη ενός βαθιά θρησκευόμενου αλλά και καμμένου μυαλού. Θεά όμως.-

Ίσα, ίσα. Εδώ είμαι γω. :Ρ Εκτός από τον τοίχο έβαψα και το χέρι της Ιωάννας. Ξέχασα να αναφέρω πως είχαμε περιοδική λειψυδρία και ακριβώς αφού έβαψα το χέρι της κόπηκε το νερό. :Ρ Όχι πως αυτό εμπόδισε και εμένα να βάψω το δικό μου για να αφήσω το αποτύπωμά μου. :Ρ

Κόκκινο χέρι στέλνει χαιρετισμό προς χλωμό πρόσωπο. :Ρ

Από τα αριστερά: Γεωργία (προσωπική μασέρ), Ειρήνη, Παρασκευή (κοντή με μπούκλες. Και έχει και... :Ρ), Δανάη που κρύβεται πίσω από την Μία και Μοναδικότατη, Θεά και τελειότατη ομαδάρχισσά μας Δέσποινα Τσακμάκα. :Ρ Ε, και μετά είμαι γω. :Ρ

Η βαλίτσα της Ιωάννας. Αντάξια βαλίτσας Τζέικ. :Ρ Το θεώρησα μεγάλη σπατάλη αν άφηνα αυτή την φώτο ανεκμετάλλευτη. :Ρ

Όλη η 1η (και θεική) ομάδα. Εγώ, Ιωάννα (να κάνουμε κλαμπ στο pathfinder να φοράει φορέματα πιο συχνά), Χρυσή (μιλάμε για καταπληκτική κοπέλα και με γούστο στην μουσική, από τις λίγες εκεί μέσα) Παρασκευή (κλάσσικά παραμένει κοντή με μπούκλες :Ρ) Κατερίνα (η μανταμίτσα της υπόθεσης, όταν στο έξαθλο της έφυγε η παντούφλα είχαμε ξεραθεί στα γέλια με την Ειρήνη και της χώναμε τρελό δούλεμα :Ρ) κάτω κλασσικά η ασήμαντη Δέσποινα, η Έφη (άλλο ψώνιο και αυτή, στην αρχή δεεεεεεεεεν, αλλά μετά το συμπάθησα το κορίτσι :Ρ), Ειρήνη και τέλος Ελίζα. (Επίσης να κάνουμε κλαμπ στο Pathfinder ώστε να την πείσουμε να σταματήσει να φουσκώνει κι άλλο τα μαλλιά της. :Ρ)

Δολοφόνος με παντόφλα και πετσέτα, η Έφη και η Χρυσή σπεύδουν να σώσουν την βαλίτσα της Δέσποινας από μία άτυχη μελισσούλα που μπήκε στον δρόμο της αδυσώπητης πρώτης ομάδας. :Ρ

Εδώ είναι η Στεφανία. Από τις μορφωτικιές είναι και έκανε το κακό μπαλαντέρ σε ένα παιχνίδι με χρώματα. 2 φορές πήγε οικειοθελώς για να με σβήσει, είχα ξεσκιστεί να τρέχω. :Ρ

Χρυσή, Ελίζα, Δέσποινα, Παρασκευή, Κατερίνα. Και μετά λένε εμένα κολλημένες με τον υπολογιστή. Πουλάκια μου...

Ξέχασα να αναφέρω πως η Έφη και η Ειρήνη είναι κολλητές. Τέτοια αγάπη μεταξύ τους, πρώτη φορά βλέπω. :Ρ

Ετούτη εδώ είναι η ζουμερή, ζουπηχτή, πεντανόστιμη κρέπα που αγοράσαμε για την γιατρό μας όταν κατεβήκαμε στην πόλη και μετά στο νοσοκομείο της πόλης για να της την φέρουμε.

Α ναι, και κείνη η κοπελιά με τα μπλε η γιατρός είναι. :Ρ



Αυτάαααααα. :Ρ

Ουπς, ξέχασα τα σχόλια. :Ρ

Πήγαμε σε μιά φάση στη μονή και μου λέει ο Γέροντας (βλέποντας την Πεντάλφα στον λαιμό μου):

[Αργά αργά και με χαμηλή φωνή]
-Παιδί μου... τι είναι αυτό το σύμβολο που φοράς στον λαιμό σου;
-Μία πεντάλφα, γέροντα.
-Αυτό είναι Εβραικό σύμβολο, παιδί μου!
[Και με κοιτά με ένα ύφος σοφό. :Ρ)
-Α, όχι γέροντά μου, είναι μία πεντάλφα.
-Μα εγώ ξέρω πως είναι σύμβολο των Εβραίων... [η φωνή του χάνεται σιγά σιγά:Ρ)
Εγώ δεν απάντησα, σαν καλό παιδάκι. :Ρ

Αυτά για την κατασκήνωση. Από κει και πέρα... ίσως κάνω κάποια στιγμή ανάρτηση για κάτι που με προβληματίζει.

Καλό σας βράδυ.

ΥΓ: Το τραγούδι το έβαλα για 2 λόγους. 1) επειδή η Ελίζα και η Έφη μου το κόλλησαν (καταπληκτική η εκδοχή τους τραγουδώντας τον Έμινεμ :Ρ) και 2)... δεν είμαι σίγουρη. Μου θυμίζει την κατασκήνωση αλλά είναι ένα κομμάτι διαφορετικό από τα άλλα... άσε που ταιριάζει και στην περίπτωσή μου.

Οπότε θα με συγχωρήσετε. Θα το βάλω άλλη μία φορά να παίζει, να μου θυμίζει...:

I can't tell you what it really is, I can only tell you what it feels like...



Just gonna stand there and watch me burn... well that's alright because I like the way it hurts
Just gonna stand there and hear me cry... well that's alright because I love the way you lie...
I love the way you lie.

Πέμπτη 15 Ιουλίου 2010

Ο Ουίλλιαμ και η Χώρα του Πλην

Καλησπέρα. Σήμερα μου ήρθε να γράψω μία μικρή ιστορία. Σκεφτόμουν κάτι και ήθελα να προσθέσω έναν πρωταγωνιστή και σκέφτηκα το όνομα ενός blogger, ίσως και μερικά στοιχεία του χαρακτήρα του μιάς και δεν τον γνωρίζω καθόλου. Βέβαια αφού δεν τον ξέρω απλά θα πω πως δανείζομαι το όνομα... ελπίζω να μην τον πειράξει.

Κάποτε, κάπου, ήταν ένας άντρας που τον έλεγαν Ουίλλιαμ. Ο Ουίλλιαμ, αν και νέος, δεν ήταν ευτυχισμένος. Όλοι οι νέοι της ηλικίας του διασκέδαζαν και περνούσαν καλά, μα ο Ουίλλιαμ δεν έβρισκε χαρά σε καμία από τις γνωστές απολαύσεις. Περιπλανιόταν μόνος του σε δρόμους έρημους και σκοτεινούς, χωρίς να βρίσκει ενδιαφέρον σε τίποτα παρά μόνο το σκοτάδι, τα σύννεφα και το φεγγάρι.

Κάποια μέρα ο Ουίλλιαμ ερωτεύτηκε. Περπατούσε στους μαύρους σαν πίσσα δρόμους και την είδε. Και δεν υπήρχε πλέον τίποτα στον κόσμο. Τίποτα παρά μόνο αυτή. Τα μαλλιά της, το άρωμά της... τα φουντουκί μάτια της.

Όμως η κοπέλα δεν του έδωσε σημασία. Έτσι, ο Ουίλλιαμ βρίσκοντας τον παράδεισο τον έχασε αμέσως.

Περπατούσε πάλι αχανής στα σκοτάδια της ψυχής του, ακόμα πιο δυστυχισμένος από πριν, με την επώδυνη επίγνωση του τι έχασε...
Οι μέρες περνούσαν και ο Ουίλλιαμ δεν μπορούσε να ξεχάσει την όμορφη κοπέλα που είδε στον δρόμο, έστω και για δευτερόλεπτα. Το σκοτάδι της ψυχής του μεγάλωνε όλο και περισσότερο, φαρδαίνοντας τους δρόμους του Ουίλλιαμ για να περπατήσει ακόμα πιο μόνος.



Μια μέρα, μέσα στην πλήξη και την μοναξιά του, ο Άγγελος της Ματαιοδοξίας τον πρόσεξε, και του έπαιξε ένα πονηρό παιχνίδι.
Βρήκε τον Ουίλλιαμ και του είπε πως δεν χρειαζόταν να πονά πλέον. Του υποσχέθηκε πως αν τον έπαιρνε μαζί του στην ομορφότερη χώρα που υπήρξε ποτέ, θα έβρισκε την κοπέλα που ήθελε, και αυτή θα τον αγαπούσε.

Αφελής καθώς ήταν, και τυφλωμένος από την ψεύτικη υπόσχεση του Αγγέλου, ο Ουίλλιαμ δέχτηκε αμέσως. Ο Άγγελος όμως άλλα είχε σχεδιάσει. Του ζήτησε να πάει για ύπνο, και πως όταν ξυπνούσε θα βρισκόταν στην όμορφη χώρα που υποσχέθηκε, μαζί με την κοπέλα με τα φουντουκί μάτια. Ο Ουίλλιαμ πήγε αμέσως για ύπνο. Ονειρεύτηκε πως ήταν μαζί της, πως την άγγιζε, πως της μιλούσε... μα όταν ξύπνησε δεν βρισκόταν στην όμορφη χώρα που είχε υποσχεθεί ο Άγγελος. Βρισκόταν σε μία μαύρη απέραντη έκταση, με σκοτεινή ομίχλη και κρύο. Ένιωθε κενός, χωρίς συναισθήματα. Και δεν κατάλαβε ποτέ πως ο Άγγελος τον ξεγέλασε, γιατί χωρίς συναισθήματα, δεν ένιωσε ποτέ προδωμένος. Από την μία στιγμή στην άλλη ο Ουίλλιαμ ένιωθε μόνο μία σαστισμένη απορία που δεν βρέθηκε εκεί που νόμισε, μαζί με απέραντη θλίψη, γιατί όσο και αν προσπάθησε να ψάξει στο σκοτάδι για να βρει την κοπέλα με τα φουντουκί μάτια, δεν μπορούσε να κουνηθεί. Ήταν μονάχα ακόμα ένα μαύρο Πλην στην χώρα του Πλην...


Παρασκευή 7 Μαΐου 2010

Μια φορά κι έναν καιρό...

...υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα.
Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν. Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ηθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μιά λαμπρή θαλαμηγό. Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε μπορείς να με πάρεις μαζί σου;», «Οχι, δεν μπορώ» απάντησε ο πλούτος. «Εχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος. «Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη. «Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονία.
Η Λύπη ήταν πιo πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτήν
βοήθεια. «Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου» «Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή. «Αγάπη, έλα προς εδώ. Θα σε πάρω εγώ μαζί μου». Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.

Οταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του. Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε ρώτησε τη Γνώση, « Γνώση, ποιός με βοήθησε;»
« Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;» ρώτησε η Αγάπη.
«Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;»
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:
« Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη...»