Μεταμεσονύκτιες σκέψεις

Σήμερα πέρασα όλη μου την μέρα μπλογκάροντας και συνομιλώντας με φίλους μου στο μσν. Αν εξαιρέσεις ενα 2ωρο που πέρασα φτιαχνοντας προφλιτερόλ <333, ήμουν όλη μέρα στόκος. Κυριολεκτώ.
Δεν μετανιώνω, παρα μόνο για το γεγονός πως θα χρειαστώ κολλύριο (σύμφωνα με την διαγνωση του γιατρού, οι πορείες με δακρυγόνα και η κάθε οθόνη είναι σχεδόν απαγορευμένη για μένα), μιας και πρόκειται για ποιοτικό χρόνο, στα πλαίσια του οποίου διάβασα ποιοτικά κείμενα και έκανα ποιοτικές (αν εξαιρέσεις τον καζανόβα) συζητήσεις με τους (μοναδικούς μου) φίλους από απόσταση.
Μετά από αυτή τη μέρα ένιωσα τους ορίζοντες μου να ανοίγουν έστω και λίγο. Είναι από αυτές τις μέρες που η ωΡΕΑ θεωρεί μέρες ωριμότητας. :Ρ
Βρίσκεσαι σε κατάσταση που το μυαλό δέχεται την πληροφορία ως γνώση, προς αμφισβήτιση, αλλά και προς άνοιγμα του νου.
Αναρωτιέμαι τι είδους υπερπροστατευτικότητα είναι αυτή που βγάζω προς την ωΡΕΑ.
But this is hardly the point. :Ρ
Παρ'αυτα, σήμερα κατάλαβα πως αγαπάω τοςυ φίλους μου και πως μου λείπουν ελεεινά πολύ. Και πως όσοι δεν είναι δίπλα μου πλέον... πραγματικά δεν έχει σημασία.
Δεν ξέρω τι να πω. Μάλλον θεώρησα σημαντικό το γεγονός πως αυτή είναι μία ακόμα μέρα που κατανόησα καλυτερα τους φιλους μου, την τεχνη και τον κόσμο γενικά. Είναι μία από αυτές τις jazz νύχτες ηρεμίας και γοητείας.
Το σκοτάδι, ίδιο βελούδο, το κρύο, ευχάριστος αέρας στο πρόσωπο.
Κρέμασα αστέρια στις κουρτίνες μου. Φωτάκια. Είναι πανέμορφα, έτσι όπως μπλέκονται με τις φουξ κουρτίνες μου. Αναρωτιέμαι γτ διάλεξα το φουξ. Αφού το σιχάινομαι.
Ένα μπλε, ένα λιλά, μα τι σκάτα, δε μπορουσα να διαλέξω εκείνη τη μέρα;
Πφφφ.
Χριστούγεννα.
Το μεσημέρι ήμουν λίγο σκατά, γτ χωρίς την κατευναστική επίδραση του καζανόβα πάνω μου η ανασφάλεια για το μέλλον και για τα αισθηματικά μου με κατέκλυε ξανά. Η γριά απότ ην άλλη (:ΡΡΡ) με κατέβασε στη γη. Δεν μπορώ να καταλάβω τι σοι επίδραση έχει πάνω μου μια χαζή που βαζει την τιμή και την ανδρεία πιο πάνω από τις φιλοδοξίες τις. (:ΡΡΡΡ)
Χμ.
Λοιπόν, δεν ξέρω τι ακριβώς γράφω αυτή τη στιγμή.
Δεν κάνει να πίνω. Ακόμα και ένα ποτήρι κόκκινο κρασί με πείραξε λίγο.
Καλή σου νύχτα μπλογκοκόσμε. :)


Nobody knows, but you ;ve got a secret smile and you use it, only for me...

Through the glass...

Κάνω μια μικρή σκέψη... ευχάριστη και δυσάρεστη την ίδια στιγμή. Η σκέψη αυτή με τρώει, εκμηδενίζει κάθε συναίσθημα, και με αφήνει άδεια.

Ξεκινώ λάθος, το ξέρω.... μα προσπαθώ να βρώ μια άκρη. Που αρχίζει και που τελειώνει αυτό; Ψηλαφίζω μα δεν το βρίσκω. Δε με βρίσκω. Δεν την βρίσκω...

Παρακολουθώ από την άλλη μεριά του γυαλιού... όπου μπορείς να δεις, αλλά όχι να αγγίξεις. Μπορείς να θαυμάσεις, μα όχι να χαρείς. Μπορείς να παρατηρήσεις, όχι όμως να δράσεις. I am an observerer... κάπου μακρυά, στον δικό μου γυάλινο κόσμο, όπου μπορώ να μυρίσω το ελκυστικό έξω, ενώ παράλληλα θέλω να το γευτώ παράνομα. Ο κόσμος που θέλω πάνω από όλα... κλείστηκα στο γυαλί, ίδιος τάφος...

Δεν βρίσκω τι να πω, τι να κάνω.
Πως να βγώ από δω.
Τι κάνω όμως αν βγώ;


Παιχνίδια παίζει το κεφάλι μου πάλι.
Έρμαιο του μυαλού μου, έρμαιο των ψευδαισθήσεων, ανίκανη να κουνηθώ, παράλυτη...
Γλυκειά αναισθησία, μα επώδυνη.

-Πως νιώθεις;
-Δεν ξέρω.
-Τι εννοείς; Εξήγησέ το μου αυτό.
-Πολλά και τίποτα. Αυτό νιώθω.
-Πες μου το πρώτο πράμα που σκέφτεσαι.
-Είσαι περίεργος.
-Το επόμενο;
-Δεν ξέρω. Σύγχιση... ηρεμία, την ίδια στιγμή. Μοναξιά.
-Είμαι εδώ για σένα. Είμαι μαζί σου. Το ξέρεις αυτό.
-Το ξέρω.

Τουλάχιστον κάποτε το ήξερα. Το πίστευα.
Γλυκιά αναισθησία, μα επώδυνη.
Πόση ώρα να έχει περάσει άραγε που να σε κοιτώ; Μου φαίνεται σαν αιώνας... μα θα μπορούσε να είναι μόνο δευτερόλεπτα, που διστάζω με αυτό το πικρό ύφος... εκείνο το χαμόγελο που προσπαθώ να θυμηθώ, όταν με ρωτούσες τι σκέφτομαι.


Ψηλαφίζω ξανά τον γυάλινο τοίχο... ψυχρός, άψυχος, τρομακτικός, κενός σαν και μένα.
Ψάνω την αρχή, την άκρη, το τέλος.
Κενό.
Παντού κενό.
Κενό.




I am looking at you through the glass
Don't know how much time has passed...
oh God, it feels like forever
but noone ever tells you that
forever feels like home
sitting all alone
inside your head...

*Back

Γύρισα. Απλά αυτό. Γίναν πολλά, μα δεν έχω χρόνο για να τα πώ τώρα. Απλά να ξέρετε, εσείς οι λίγοι, πως γύρισα. Δεν ξέρω για πόσο, δεν ξέρω γιατί.
Γύρισα. :)

Επιστροφη των Μαρμαρων του Παρθενωνα

Τα μέλη του Keep on Blogging σε μια προσπάθεια να στηρίξουν την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στο φυσικό τους χώρο αποφάσισαν να δράσουν όλοι μαζί ενωμένοι ανεβάζοντας την ίδια ημέρα Κυριακή 1 Νοεμβρίου το παρακάτω κείμενο:

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε επισκεφτεί ή θα επισκεφτούμε το νέο μουσείο Ακρόπολης.
Κάποιοι έχουμε επισκεφτεί και τα κομμάτια που είναι στο Βρετανικό Μουσείο.

Επειδή τα έργα τέχνης αξίζουν περισσότερο όταν είναι ολοκληρωμένα.
Επειδή τα κενά στις μετώπες του Παρθενώνα αποτελούν παραφωνία στο υπέροχο αυτό δημιούργημα.
Επειδή πλέον υπάρχει ζεστός και φιλόξενος χώρος που μπορεί να τα φιλοξενήσει.
Επειδή αυτός ο χώρος βρίσκεται σε αρμονία και άμεση οπτική επαφή με την ίδια την Ακρόπολη.
Επειδή ο αγώνας της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη και η προσδοκία όλων των Ελλήνων είναι καιρός να ευοδωθούν.

Για όλα αυτά λέμε ΝΑΙ στην επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα.






The members of Keep on Blogging , in an attempt to support the return of the Parthenon Marbles to their natural space, have decided to act together by posting on the same day, Sunday November 1st, the text below:

Most of us have already or will visit the New Acropolis Museum.
Some of us have also visited the pieces held at the British Museum.

Since works of art are more valuable when they are complete.
Since there now exists a warm and hospitable place to host the marbles.
Since it’s high time that Melina Mercouri’s battle and the expectations of all Greeks were realized.


We say YES to the return of the Parthenon Marbles to Greece.

Χρονια πολλα.

Οκ, θελω να γραψω στα αγγλικα μα βαριεμαι. Επιπλεον, σημερα βρισκομαι σε ξενο υπολογιστη και χαλιεμαι λιγο... Διπλα μου, η μικροτερη μου ξαδερφη, η Δημητρα.
Αυτο μου θυμιζει τον λογο για τον οποιο εκατσα σε ξενο υπολογιστη, εκτος απο το να μαλακιστω με τα φιλαρακια μου στο msn και να ακουσω μουσικη στο youtube.
Σημερα λοιπον... βασικα χτες. Χτες γιορταζαν οι Δημητρηδες και οι Δημητρες. Στην Θεσσαλονικη ειναι και προστατης της πολης μας ο Αγ. Δημητριος. therefore, χρονια πολλα στον Δημητρη-Μερλιν, στον Δημητρη-Χασκυ-Γητεμενο Καισαρ (τα σπαει το νεο nick, αγορι μου Β) ), στον Δημητρη σκετο και φυσικα, στην Δημητρα την ξαδερφη μου. Και σε ολους τους Δημητρηδες και Δημητρες.
....Πραγματικα, δεν εχω κατι αλλο να προσθεσω. Ισως απλα εψαχνα αφορμη να τον ξαναφερω στην σκεψη μου, να τον ξαναγραψω σε ενα κειμενο μου εστω. :)
Well, yeah babe, I need to get layed. XD
Καλη σας μερα κυριοι. :)