Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009

Through the glass...

Κάνω μια μικρή σκέψη... ευχάριστη και δυσάρεστη την ίδια στιγμή. Η σκέψη αυτή με τρώει, εκμηδενίζει κάθε συναίσθημα, και με αφήνει άδεια.

Ξεκινώ λάθος, το ξέρω.... μα προσπαθώ να βρώ μια άκρη. Που αρχίζει και που τελειώνει αυτό; Ψηλαφίζω μα δεν το βρίσκω. Δε με βρίσκω. Δεν την βρίσκω...

Παρακολουθώ από την άλλη μεριά του γυαλιού... όπου μπορείς να δεις, αλλά όχι να αγγίξεις. Μπορείς να θαυμάσεις, μα όχι να χαρείς. Μπορείς να παρατηρήσεις, όχι όμως να δράσεις. I am an observerer... κάπου μακρυά, στον δικό μου γυάλινο κόσμο, όπου μπορώ να μυρίσω το ελκυστικό έξω, ενώ παράλληλα θέλω να το γευτώ παράνομα. Ο κόσμος που θέλω πάνω από όλα... κλείστηκα στο γυαλί, ίδιος τάφος...

Δεν βρίσκω τι να πω, τι να κάνω.
Πως να βγώ από δω.
Τι κάνω όμως αν βγώ;


Παιχνίδια παίζει το κεφάλι μου πάλι.
Έρμαιο του μυαλού μου, έρμαιο των ψευδαισθήσεων, ανίκανη να κουνηθώ, παράλυτη...
Γλυκειά αναισθησία, μα επώδυνη.

-Πως νιώθεις;
-Δεν ξέρω.
-Τι εννοείς; Εξήγησέ το μου αυτό.
-Πολλά και τίποτα. Αυτό νιώθω.
-Πες μου το πρώτο πράμα που σκέφτεσαι.
-Είσαι περίεργος.
-Το επόμενο;
-Δεν ξέρω. Σύγχιση... ηρεμία, την ίδια στιγμή. Μοναξιά.
-Είμαι εδώ για σένα. Είμαι μαζί σου. Το ξέρεις αυτό.
-Το ξέρω.


Τουλάχιστον κάποτε το ήξερα. Το πίστευα.
Γλυκιά αναισθησία, μα επώδυνη.
Πόση ώρα να έχει περάσει άραγε που να σε κοιτώ; Μου φαίνεται σαν αιώνας... μα θα μπορούσε να είναι μόνο δευτερόλεπτα, που διστάζω με αυτό το πικρό ύφος... εκείνο το χαμόγελο που προσπαθώ να θυμηθώ, όταν με ρωτούσες τι σκέφτομαι.


Ψηλαφίζω ξανά τον γυάλινο τοίχο... ψυχρός, άψυχος, τρομακτικός, κενός σαν και μένα.
Ψάνω την αρχή, την άκρη, το τέλος.
Κενό.
Παντού κενό.
Κενό.




I am looking at you through the glass
Don't know how much time has passed...
oh God, it feels like forever
but noone ever tells you that
forever feels like home
sitting all alone
inside your head...

4 σχόλια:

Unidentified είπε...

Πολύ όμορφο κείμενο...
Αγαπημένο τραγούδι...
Καλησπέρα...

Creep είπε...

Σε ευχαριστώ πολύ γλυκειά μου.
Η αλήθεια είναι πως όσο και να έγραφα για αυτό, ακόμα δεν κατέληξα σε απόφαση.
Ευχαριστώ για το σχόλιο. Είχα αρχίσει να πιστεύω πως το μπλοκγ μου δεν υπήρχε. :ΡΡΡ

Unidentified είπε...

Το blog σου υπάρχει γιατί αφήνεις σε κάθε σου λέξη και ένα κομμάτι σου, γιατί χάνεσαι εκεί όταν θες κάπου να ξεσπάσεις, γιατί όταν θες μπορείς να πεις και μια μαλακία ρε παιδί μου! Και όχι επειδή εγώ ή η κάθε εγώ θα σου αφήσω ένα σχόλιο...
Όσο περνάει ο καιρός βέβαια συνειδητοποιώ πόσο μεγάλη σημασία έχει να βρίσκουν ανταπόκριση οι σκέψεις και τα λόγια σου, να υπάρχουν άτομα που διαβάζουν αυτά που γράφεις και να μπαίνουν στη διαδικασία να γράψουν το σχόλιο τους.
Μέχρι να γίνει όμως αυτό (και θα γίνει!) μην πιστεύεις ότι το blog σου δεν υπάρχει! Υπάρχει, γιατί πάνω απ' όλα ασχολείσαι μαζί του εσύ! Σιγά σιγά θα ασχοληθούν και οι υπόλοιποι...
Καλό σου βράδυ γλυκειά μου...

Creep είπε...

Απλά περνάω μια περίοδο στην οποία για ό,τι συμβαίνει, υπαίτια του είμαι εγώ.
Ίσως να μην ισχύει, αλλά αυτοί που κάποτε ήταν δίπλα μου (ξέρουν αυτοί, σε διαβεβαιώ) αυτό με κάνουν να νιώθω.
Και πάλι σε ευχαριστώ για το σχόλιο.
Έχω αρχίσει και λατρεύω τους μπλογκερς. Δεν υπάρχει μπλογκερ που να είναι ρηχός.
Καλό ξημέρωμα... :)