Scratch that piece of paper.

Την καλησπέρα μου σε όσους εκεί έξω πιστεύουν ακόμα σε μένα, παρά την προβληματική αλλά και προβληματισμένη μου φύση, οφείλω να ομολογήσω.

Τις τελευταίες μέρες ήμουν κάπως. Αναστατωμένη, μπορώ να πω. Δεν μπορούσα να ηρεμίσω. Μία έκρηξη άσχημων συναισθημάτων, μία μελαγχολία... δε φταίω γω, οι ορμόνες μου φταίνε. Τα παράπονα σε αυτές.
Όπως και να χει, η περασμένη βδομάδα ήταν άλλη μία βδομάδα, ωστόσο, μπορώ να πω πως πέρασα καλά. Κάηκα παρέα με τον Καφράνταη, ο οποίος επιμένει να μην με βλέπει ως φίλη του αλλά ως σάκο του μποξ (εγώ και τόσες άλλες -.-) ωστόσο προσπαθεί να εξανθρωπιστεί με την βοήθειά μου. :Ρ
Κλασσικές συζητήσεις για anime που δεν έχω δει αλλά θέλω να δω, manga που δεν έχω διαβάσει αλλά θέλω να διαβάσω, σκίτσα του Καφράνταη από anime και manga ομοίως, και συναφείς requests της Ποπάρας να μου ζητάει κομμάτια, openings και endings από animes.
Αν και σαφώς περνάω καλά, ένα μέρος μου, ένα σημείο μέσα μου είναι σαν σκοτεινός κόμπος και όταν τον ψηλαφίζω απλώς χώνεται πιο βαθιά, σαν σε κινούμενη άμμο.
Αυτά όμως αργότερα. Για την ώρα θα σας διηγηθώ έναν ευχάριστο και ελαφρύ διάλογο:

Δευτέρα, φροντιστήριο:

Ε: Εγώ
Ψ: Φίλη της Χ. (Κλασσική ξανθιά, βάψιμο-σοβάς, μολύβι τρία μέτρα γραμμή από το μάτι)

Ε:Σήμερα θα έρθει η Χ;
Ψ:Δεν ξέρω.
Ε:Μήπως ετοιμάζεται για το χορό...;
Ψ:Είναι άρρωστη.

Τρίτη πρωί, μετά από το χορό, μόλις έχω ξυπνήσει.

Χ:Λοιπόν μαλακισμένο, πρώτη φορά εκνευρίζομαι τόσο με κάποιον. Θα κάθεσαι συ και θα με μειώνεις μπροστά στον καθηγητή για τον χορό και μαλακίες... τέτοιες πουστιές εγώ δε γουστάρω, έχεις δει τον εαυτό σου στον καθρέφτη, τι θα προσφέρεις στην κοινωνία, αντικοινωνικιά, άμα σε ξαναδώ μπροστά μου τη γάμησες...
Ε:Χ, έχεις διαβάσει ποτέ Μαρξ και Νίτσε να δεις εσύ τι θα προσφέρεις στην κοινωνία;
(Εδώ έπεται μάσημα λέξεων και αμέσως στροφή σε νέες υστερίες)

Και η κατάσταση απλώς συνεχίζεται, μέχρι που απλά της το κλείνω με την υπόσχεση πως θα κάνω σαν να μην υπάρχει.

Διάγνωση: Κόμπλεξ, ανασφάλεια και υστερία. 5/5 φίλες μου πέθαναν στα γέλια και γω μαζί τους.

Αυτά.

Έλεγα για κείνον τον κόμπο... όχι, μία Χ πιθανότατα δε θα μπορούσε να μου προξενήσει κάποιο συναίσθημα πέρα από οίκτο και αηδία, οπότε ας περάσουμε σε κάτι που με απασχολεί, δηλαδή τα συναισθήματά μου.

Μου λείπεις. Νομίζω, δηλαδή. Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν υπήρχες καν. Δεν ξέρω τι φταίει και μου ήρθε τέτοιο συναίσθημα τώρα. Ίσως απλά νιώθω μόνη και χρειάζομαι κάποιον δίπλα μου, και μην έχοντας άλλο δυνατό χαρτί, παίζω εσένα στο μυαλό μου. You are on display, πως το λένε. Δεν φταίς εσύ, η μουσική παρακάτω φταίει.

Τι κόσμος και αυτός... παράξενος. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί με γεμίζει θλίψη να κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Τι βλέπω; Τι να δω που δεν έχω δει; Τα πάντα και τίποτα....

Λυπάμαι.







Με λυπάμαι.

Car is parked, bags are packed, but what kind of heart doesn't look backAt the comfortable glow from the porch, the one I will still call yours?All those words came undone and now I'm not the only one
Facing the ghosts that decide if the fire inside still burns

All I have, all I need, he's the air I would kill to breathe
Holds my love in his hands, still I'm searching for something
Out of breath, I am left hoping someday I'll breathe again
I'll breathe again

Open up next to you and my secrets become your truth
And the distance between that was sheltering me comes in full view
Hang my head, break my heart built from all I have torn apart
And my burden to bear is a love I can't carry anymore

All I have, all I need, he's the air I would kill to breathe
Holds my love in his hands, still I'm searching for something
Out of breath, I am left hoping someday I'll breathe again

It hurts to be here
I only wanted love from you
It hurts to be here
What am I gonna do?

All I have, all I need, he's the air I would kill to breathe
Holds my love in his hands, still I'm searching
All I have, all I need, he's the air I would kill to breathe
Holds my love in his hands, still I'm searching for something
Out of breath, I am left hoping someday I'll breathe again
I'll breathe again.

Ματαιότις ματαιοτήτων...

Ματαιότις ματαιοτήτων... βαριέμαι. Το τι βαριέμαι δεν θα το πω, όχι σήμερα, όχι έτσι.

Έχω γαμηθεί να γράφω διαγωνίσματα, και φοβάμαι μην τα παρατήσω στην μέση και το μετανιώσω για τα επόμενα σαράντα χρόνια.

Είμαι κουρασμένη... πολύ κουρασμένη. Και δεν φταίνε μόνο τα πεντάωρα βραδινού ύπνου, είναι και και ψυχολογικό το θέμα. Και πνευματικό. Κουράστηκα να πεθαίνω μόνη... Όχι, δεν γράφω για σένα τώρα και ούτε πρόκειται ξανά οπότε κάνε τα στραβά μάτια. Και στο λέω για να καταλάβεις πως θα γράφω ό, τι μου καπνίσει.-

Κουράστηκα να πεθαίνω μόνη είπα... και βαρέθηκα, μαζί με αυτό, να μην μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι. Είναι κάτι στιγμές που απλά νιώθω, αντί να σκέφτομαι. 100% καθαρό ναρκωτικό "συναισθήματα". Καμία σκέψη. Και σήμερα είμαι σε κάτι τέτοιο μετέωρο.

Νωρίς είναι ακόμα... έτσι λέω για να με ξεγελάσω.

Σταματά πουθενά η κατηφόρα;

Μαλακίες πετώ. Ό, τι μου 'ρθει. Αντί να χτυπήσω κάνα οκτάωρο να συνέλθω κάθομαι δω και γράφω όσα πράγματα δεν έγραψε η ανθρωπότητα.



ΥΓ1. Όλη η mixpod για σας.
ΥΓ2. Και σήμερα μόνη πεθαίνω...

Athlete-Wires




You got wires, going in
You got wires, coming out of your skin
You got tears, making tracks
I got tears, that are scared of the facts

Running, down corridors through, automatic doors
Got to get to you, got to see this through
I see hope is here, in a plastic box
I've seen christmas lights, reflect in your eyes

You got wires, going in
You got wires, coming out of your skin
There's dry blood, on your wrist
Your dry blood on my fingertip

Running, down corridoors through, automatic doors
Got to get to you, got to see this through
First night of your life, curled up on your own
Looking at you now, you would never know

I see it in your eyes, I see it in your eyes
You'll be alright
I see it in your eyes, I see it in your eyes
You'll be alright

Alright

Running, down corridors through, automatic doors
Got to get to you, got to see this through
I see hope is here, in a plastic box
I've seen christmas lights, reflect in your eyes
down corridors, through automatic doors
Got to get to you, got to see this through
First night of your life, curled up on your own
Looking at you now, you would never know.

Εσωτερικός μονόλογος

Το έχεις νιώσει ποτέ; Ναι, αυτό. Πέντε λεπτά προσπαθείς να βρεις πως να ξεκινήσεις και δεν μπορείς. Το ονομάζω overflow, it's when you feel attacked by thoughts, feelings, ralationships, responsibilities... people, in the end.

Anyways, σκεφτόμουν πάλι το ναρκωτικό μου. Ναι, ίσως τελικά πρέπει πάντα να έχω μία ειρωνική στάση για όλα για να καταφέρω να επιβιώσω σε αυτό το σώμα. Διότι όλα μου φαίνονται μάταια, η ζωή, η ύπαρξη, η τέχνη, η ύλη... όλα μάταια και πάνω από όλα προσφέρονται σε ένα χρυσό πιάτο- ή, για να είμαι εντός θέματος- σε σύριγγα με το λαμπερό εκείνο υγρό που ονομάζεται κυνισμός. Και η έλλειψη πονάει, φίλε μου, πόσο πονάει. Γιατί όταν ειρωνεύεσαι τα πάντα, σαρκάζεσαι τον ίδιο σου τον εαυτό, και τίποτα δεν σου φαίνεται ρηχότερο και ματαιότερο, τότε αλλάζεις σκοπιά, αποκαλύπτεις τα συναισθήματά σου, τρως τα μούτρα σου και σκέφτεσαι πως ήταν καλύτερα όταν δεν ένιωθες, όταν ο έρωτας σου φαινόταν μία δικαιολογία για να μη νιώθεις μόνος, η αγνή οργή ψεύτικος τσαμπουκάς για να κερδίσεις προσοχή, η φιλία μία σχέση αμφίδρομης εκμετάλλευσης. Τότε, φίλε μου... τότε πιάνεις πάλι τη σύριγγα και φτου και από την αρχή, να κρύψεις πόσο αγάπησες, πόσο πολύ οργίστηκες, πόσους φίλους έχασες...

Πονάει ο κυνισμός. Είναι μία μικροπρεπής, απογοητευτική μα δυνατή άμυνα. Πονάει και η έλλειψή του. Αδιέξοδο.

I saw a saviour
A saviour come my way
I thought I'd see it
at the cold light of day
but now I realize that
Im only for me

if only I could see
You turn myself to me
and recognize the poison in my heart
there is no other place
no one else I face
the remedy will agree with how I feel

Here am I with plenty
What more can I say?
for I am guilty
for the voice that I obey
too scared to sacrifice
A choice chosen for me

Σημείωση: Τις ευχαριστίες μου στον Αλέξανδρο Α. και στον Κυριάκο από τα βάθη του βυθού μου, των οποίων το εισαγωγικό σημείωμα για το επερχόμενό τους άλμπουμ μου έδωσαν το σημερινό έναυσμα.

Χρυσή αυγή ξημερώνει...

Και έλεγα που θα μου πάει, που θα μου πάει, θα ξεσπάσω και θα τα χώσω τελικά εκεί που ήθελα.

Δεν έγραφα τόσες μέρες, να δω πως θα πάει η κατάσταση, και μετά ίσως να έκανα ανάρτηση. Εμ, μιά ψυχή που είναι να βγει...

Την Παρασκευή, μιάμιση βδομάδα πριν, τελευταία ώρα στο σχολείο κάναμε αποχή. Για ποιό πράγμα; Μαντέψτε.

ΚΑΤΑΛΗΨΗ.

Τα αιτήματα συντάχθηκαν εντός πέντε λεπτών, μία εκνευριστική χαρτούρα-πάσο για να κάθεται το μισό σχολείο με φραπέ και κινητό στο χέρι. Γουάου φίλε μου. Κάνε κατάληψη. Επαναστάτησε. Αφού μπορείς! Όλοι μπορούνε.

Δεν θα αφιερώσω χρόνο καν για να πω τα αιτήματα, εκ των οποίων μερικά ήταν βλακώδη, άλλα πιπιλιζόντουσαν από τότε που οι ίδιοι οι καθηγητές ήταν λύκειο (τι να είναι αυτό το 5% στην παιδεία άραγε...) και άλλα της στιγμής.

5 μέρες κατάληψης, το Σάββατο πριν από 3 μερούλες δηλαδή ο διευθυντής μπήκε στο σχολείο και έσπασε την κατάληψη. Την Δευτέρα ήμουν ένα από τα 20 παιδιά που καθάρισαν το σχολείο και χαίρομαι για αυτό. Μέσα στο Σαββατοκύριακο μπήκαν φίλοι των υπέρ, εξωσχολικοί, άλλοι αναρχικοί άλλοι πιθανώς χρυσαυγίτες και έτσι απλά το σχολείο έχασε φωτοτυπικό, όλο τον αθλητικό εξοπλισμό και βιβλία της δανειστικής.

Επαναστάτησε. Μπορείς. Όλοι μπορούν.

Την Τρίτη έγινε για άλλη μισή ώρα κατάληψη (λουκέτα από 5 τυχαίους τριτοδεύτερους "επαναστάτες"-γυμνασιόπαιδα χωρίς βούληση) και σπάσαν πάλι τις κλειδαριές οι γονείς. Εισαγγελεία, σφυριά, συζητήσεις, πανό, χαμός σου λέω.

Χμ, κάτι μου λέει πως δεν πρέπει να συνεχίσω άλλο. Ήδη εκτέθηκε το σχολείο, μην το ξεφτιλίσω και γω.

Ίσως να ανέπτυσσα, αλλά δεν νομίζω πως αξίζει. Μαζί με την επέτειο ονόματι κατάληψη που γίνεται κάθε χρόνο (ένα μέσο το οποίο όταν θα θέλουμε να το χρησιμοποιήσουμε δεν θα μας παίρνουν στα σοβαρά) έρχονται και κάτι τέτοια μπινελικώματα και συζητήσεις με καθηγητές, και εγώ αυτή την επετειούλα, αυτό το πανηγυράκι δεν θα το ξανασυζητήσω.

Καλησπέρα σας φίλοι μου. :)

Μεταμεσονύκτιοι παραλογισμοί...

Όμορφη η αποψινή νύχτα... πάλι με έπιασες να γράφω, να γράφω δίχως σταματημό, κι όμως, γράφω άκαρπα, μάταια. Δεν μπορώ να εκφράσω αυτά που θέλω και φοβάμαι πως δεν θα μπορέσω ποτέ...

Γιατί τα αστέρια να με γεμίζουν θλίψη; Το ίδιο και το φεγγάρι, και η νύχτα. Μικρή τα είχα για μικρά σημεία του ορίζοντα, μαγικά, γεμάτα μυστήριο. Γιατί πλέον με γεμίζουν θλίψη;

Φοβάμαι πως τελείωσε το κομμάτι και πατάω να το ξαναρχίσω, αλλά απλά είμαι ακόμα στην μέση του κομματιού.

Δίνουν ελπίδες, τα μπάσταρδα τα αστέρια, το φεγγάρι, η μαγεία της ψεύτρας της νύχτας... παίζουν μαζί μου ξέροντας πως θα αφεθώ, ρομαντική καθώς είμαι και πάλι θα βρει τα συντρίμια μου το ξημέρωμα.



Πονάω. Πονάω τόσο πολύ που νιώθω να διαλύομαι σαν πεσμένο φύλλο, από εκείνα τα πορτοκαλί, που σ αρέσουν κιόλας... από κείνες τις μικρές μελαγχολικές υπάρξεις του φθινοπώρου, της εποχής που γεννήθηκα, της εποχής μου. Πάντα το έλεγα πως το να γεννηθείς στην σηματοδότηση του φθινοπώρου είναι κάπως μελαγχολικό και μου αρέσει...

Πονάω, στο πα ήδη, μα θέλω να το εντυπωθείς σωστά, σαν να είσαι ένα μικρό παιδί και βλέπεις ένα θέαμα πρωτόγνωρο για σένα, ίσως ειδεχθές για την περίπτωσή μας... πάλι σε σένα μιλώ γιατί είναι σαν να μιλώ στον καθρέφτη μου... τον χειρότερο δηλαδή κριτή μου. Άρα είμαι πάλι εγωίστρια. That makes 2 of us.

Ο κόσμος αυτός είναι πολύ σκληρός για μένα. Δεν τον αντέχω. Έπρεπε να είχα γεννηθεί χαρακτήρας μέσα σε ένα βιβλίο... σαν να έχω πράγματι γεννηθεί εκεί και να πονάω που έχω φύγει από τον τόπο μου... ναι... αυτό είναι... πονάω, σαν άνθρωπο χωρίς οξυγόνο, ψάρι χωρίς νερό. Πρέπει να έχω γεννηθεί μέσα σε βιβλίο...

Σε σένα μιλώ πάλι, γιατί έμαθα να σε συνδέω με την ιδέα του ρομαντικού και μάλιστα επειδή και γω έτσι έχω μάθει να συνδέω το ρομαντισμό με μένα....

Πονάω γιατί μου λείπει ο ρομαντισμός και εσύ. Πράγματα διαφορετικά μεν, από άλλη άποψη όμως ίδια.

Ο κόσμος αυτός είναι πανέμορφος... αλλά δεν μπορώ να τον ζήσω... είμαι σπασμένη σε κομμάτια αλλά δεν ασχολούμαι με την κόλλα και το σελοτέιπ που καθημερινά μου προσφέρουν οι... φίλοι μου. Φίλοι μου; Φίλοι μου... Προτιμώ να μένω σπασμένη και να παρατηρώ τον κόσμο...

Πονάω. Όσο πιο όμορφη η νύχτα, τόσο περισσότερο πονάω, τόσο περισσότερο θλίβομαι τόσο περισσότερο μάχομαι στα δάκρυα.

Σήμερα όμως έχασα την μάχη.

"Θα 'θελα τόσο πολύ να σ' εντυπωσίασω. Η μοναδική μας νύχτα ήταν ξαφνική και σύντομη σαν μια μπόρα. Ούτε που πρόλαβα ν΄αρχίσω, ούτε που πρόλαβα να σου πω την μοναδική μου ιδιότητα: είμαι συλλέκτης. Μαζεύω το πιο σκληρό κι άγριο πράγμα του κόσμου...στιγμές. Όταν έχω αυτό τον ξαφνικό πόθο να πετάξω και δεν έχω που να πετάξω...κρύβομαι στη συλλογή μου, γεμάτη καφέδες, μποξέρ, χορευτές...τυχαία αγγίγματα, βρισιές, τρυφερούς παρανόμους, στοές, συναντήσεις, κραυγές...σιωπές, χωρισμούς, λόγια, λόγια λόγια...

Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα θα κυλήσουν όπως θέλουν αυτά. Η ζωή ξέρει κι εγώ την εμπιστεύομαι. Είμαι απ' αυτούς που πάντα κάπνιζαν φτηνά τσιγάρα".




-Με σκότωσε αυτή η ταινία...-

Σημ. 1: Ναι, την είδα την ταινία, μικρή Μ. Το ξέρεις πως ό, τι δεις θα το δω κι εγώ, ό, τι διαβάσεις, ό, τι ακούσεις, το ίδιο θα κάνω και γω, για να σιγουρευτώ για άλλη μιά φορά και να πω μέσα μου με σιγουριά πως με εκφράζεις. Ή τουλάχιστον αυτά που σε εκφράζουν εκφράζουν και μένα. Μα έμαθα να μη στο ξαναλέω. Και οι 2 μας έχουμε μία ανάγκη για μοναδικότητα... Δεν με νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι πια. Λυπάμαι μόνο που θα χάσω μερικούς επειδή αυτοί δεν κοιτούν στον δικό τους καθρέφτη. Λυπάμαι όμως που ίσως και συ να ξεχάσεις να το κάνεις και με κατακρίνεις...

Σημ. 2: Είμαι ο πιο αυστηρός κριτής του εαυτού μου. Και αυτό είναι που θα με σκοτώσει.

Σημ. 3: Από δω και πέρα θα γράφω χωρίς την σιωπηλή συγκατάθεση κανενός. Προσάψτε μου όποιο επίθετο προτιμάτε.